Spraakmakende opiniestukken uit Den Haag.
Mijn laatste kans om 46.000.000 euro te winnen met een extra lot voor de Postcodeloterij, Bankgiroloterij of Staatsloterij is verkeken. Ik heb alle aanbiedingen in gesloten, verzegelde, gouden enveloppen aan mijn neus voorbij laten gaan. Daar trappen wij toch niet meer in? Misschien is dat wel het beste voornemen voor het komende jaar: niet meer in die volkomen overtrokken beloftes te trappen maar alleen op jezelf te vertrouwen.
De Kersttoespraak van de Koningin, zoals die gisteren uitlekte, stond op een server van de Rijksoverheid die op kinderlijke wijze beveiligd was: via een simpele username en het password ‘vid123’. Deze waren te vinden op een instructie-PDF van de overheid die online stond.
Ik stel mij voor dat een meisje van 12 op deze wijze haar dagboek beveiligt.
De blogger en online marketeer Anne Jan Roeleveld, die de toespraak gisteren ontdekte, heeft hier inmiddels een stuk over geschreven op zijn eigen site. Hij kwam het bestand op een andere dan de beschreven wijze tegen: simpelweg door het jaartal in de URL te wijzigen. Dit is dezelfde methode die vorig jaar nog leidde tot het uitlekken van de miljoenennota.
De situatie rond de beveiliging van de kersttoespraak van Hare Majesteit laat zien dat de Rijksoverheid na bijna 20 jaar nog altijd bar weinig begrijpt van het internet. Ik durf zelfs te stellen, dat zij niet vertrouwd kan worden om hier op een verantwoordelijke wijze mee om te gaan.
Dat een organisatie die op deze wijze haar documenten beveiligt de wil en pretentie heeft om in Nederland het internet te reguleren, is een gotspe. Het kennisniveau bij Het Rijk is eenvoudigweg op cruciale plaatsen ontoerijkend om op een verantwoordelijke wijze met het internet om te gaan.
Wellicht wordt het tijd dat de overheid zijn werk weer gaat doen met behulp van kleitabletten en het internet overlaat aan die mensen die er wel verstand van hebben.
“Update 23.59 – Via Google is een document uit 2009 te vinden (PDF) dat uitlegt hoe video’s moeten worden ge-upload naar de website waar de Rijksoverheid al haar video’s – waaronder de Kersttoespraak van koningin Beatrix – plaatst. Daar staan de inloggevens naar de FTP-server in vermeld. De inlog en wachtwoord zijn inmiddels onklaar gemaakt. Ook was het mogelijk om gegevens te downloaden.
http://www.inspectieloket.nl/Images/Handleiding%20rijksoverheidsvideo_tcm296-272537.pdf
Een tijdje geleden wilde burgemeester van Aartsen een verbod op bedelen invoeren. Een meerderheid in de raad was voor. Het zou een verbod voor die delen van Den Haag zijn waar de overlast het grootst zou zijn. Vanmorgen liep ik toevallig achter een politieagent en iemand van de gemeente die elke bedelaar en muzikant aansprak. Het blijkt helemaal geen verbod te zijn, de bedelaar mag gewoon blijven zitten. Hij mag zich niet ophouden in de ingang van winkels en warenhuizen, maar verder mag hij of zij gewoon doorgaan met bedelen. Ondernemers in de binnenstad klaagden al langer over de groep van ongeveer 40-50 bedelaars die zich het liefst bij ingangen van winkels ophouden en zo het winkelend publiek hinderen. Het aantal alcohol- of drugsverslaafden valt in het niet in vergelijking met de groep Bulgaren, Roemenen en Polen die soms georganiseerd optreden als bedelaars. Maar vanmorgen zag ik dus dat ze gedoogd worden, zolang de winkelier er maar geen last van heeft.
Duitsland is rond Kerst echt gezelliger dan Nederland. Sorry. En dat niet alleen omdat er vaak een pak sneeuw ligt: de versieringen zijn mooier. Er zijn in de steden vele kerstmarkten: in Hamburg – waar ik afgelopen weekend was – zelfs om de paar honderd meter. En die worden druk bezocht: tot rond het middernachtelijk uur. Er wordt stevig gedronken, maar ik heb het nergens uit de hand zien lopen.
De sfeer is ontspannen. De kramen zijn allen van hout en er is veel traditioneel eten te verkrijgen. En glüwein, natuurlijk: en dan niet in plastic bekertjes, maar mooie aardewerken kroezen met statiegeld.
En ik voel altijd een lichte gêne als ik aan de Nederlandse stations denk in vergelijking met die in Duitsland. Hieronder een paar foto’s van afgelopen weekend in Hamburg: zou je dit in Den Haag kunnen voorstellen?
Quinn Norton bracht voor het magazine Wired maanden door in de tenten van Occupy en deed daar het afgelopen jaar in een reeks artikelen verslag van. In het enkele dagen geleden verschenen stuk ‘A Eulogy for #Occupy’ geeft zij een overzicht van haar ervaringen als ‘embedded journalist’ binnen de beweging.
Het is een doorleefd artikel, dat verhaalt van enthousiasme en berusting, communicatieproblemen tussen mensen van totaal verschillende afkomst, van bange en sadistische politiemensen, van alle problemen waar een mini-samenleving in haar opbouw mee te maken heeft.
Een prachtig voorbeeld is de ‘General Assembly’, het paradepaardje van de Occupy-beweging, geërfd van de Spaanse ‘Indignado’s’. Het artikel verhaalt hoe deze openbare vergaderingen aanvankelijk iedereen inspireerden: mensen die anders nooit gehoord werden kregen het woord en naar hun mening werd geluisterd.
En ook verhaalt het van het verworden van de General Assembly tot een tandenloze bijeenkomst, waarin de zelfkritiek van de beweging monddood werd gemaakt. Een bijeenkomst die ook niet de macht had om de besluiten die zij nam tot uitvoer te laten komen.
Het verhaalt van de media: de cynische massamedia die het gebeuren vanaf een afstandje aanschouwde en overwegend negatief reageerde. Het verhaalt van Occupy’s eigen media: onervaren als ze waren vielen de livestreamers in vele valkuilen. Willekeur werd voor objectiviteit aangezien, ‘egomaniakale reporters’ maakten neutrale verslaglegging onmogelijk door negatieve gebeurtenissen binnen de kampen te censureren.
En van haar eigen rol hierin: hoe ze zich van organisatiebijeenkomsten afsloot om neutraal te blijven en geen risico’s voor de demonstratie te creëren. Hoe ze zich als embedded reporter staande moest houden binnen een kamp: soms tegenover politiemannen met traangas en LED-lampen die fotograferen belemmerden, soms tegenover agressieve kampbewoners.
Hoe ze door haar verblijf in 14 kampen in de praktijk een soort van verbindingsofficier werd, die kennis en ervaring van occupiers elders in de States overbracht. En hoe ze uiteindelijk na de vele ontruimingen moe en gedesillusineerd raakte van de hele onderneming.
Quinn Norton beschrijft de boodschap van Occupy, zoals deze in het algemeen was opgepikt door de massamedia: de aanklacht tegen de toenemende ongelijkheid in het economische systeem.
Maar zij beschrijft ook een andere boodschap van Occupy. Een boodschap die onbegrepen is gebleven. Omdat zij onwelkom was bij de heersende klasse en de samenleving als geheel haar niet wilde horen.
De Occupy-beweging was voor haar ‘een bericht uit de toekomst’, een bericht dat verhaalt van een falende samenleving. Een samenleving waarin mensen door sociale en economische instituties van elkaar vervreemd zijn geraakt en waarin hebzucht het grootste goed is geworden.
Zij vertelt over mensen die naar de kampen kwamen om anderen te helpen, eenvoudigweg omdat zij daar behoefte toe voelden. Zij vertelt van gemeenschapszin en identiteit, van zingeving en voldoening.
Een mooi voorbeeld van hoe de Occupy-beweging af en toe ineens geweldig kon functioneren geeft zij met ‘Occupy Sandy’. Tijdens de Orkaan die de Oostkust van de VS eind oktober 2012 teisterde waren het niet de geïnstitutionaliseerde hulptroepen van FEMA of het Rode Kruis die altijd het eerst ter plekke waren. Vaak waren vrijwilligers van Occupy Sandy in de praktijk sneller en effectiever. En interessant voor de Nederlander: hoogstwaarschijnlijk een stuk goedkoper.
Quinn Norton’s ‘A Eulogy for #Occupy’ is hier te vinden: http://www.wired.com/opinion/2012/12/a-eulogy-for-occupy/
Haagspraak 