Het Galgenpad in Den Haag

Tijdens een wandeling vanaf Scheveningen richting het centrum van Den Haag kwam ik via de Waterpartij in een ander deel van het Scheveningse bos uit. Opeens zag ik een straatnaambord dat ik nog nooit eerder gezien had, “Galgenpad” ik wist ongeveer wat dit moest betekenen, maar in het Scheveningse bos was voor mij een complete verrassing.

Ik kende een paar galgenvelden, zo wist ik dat bij de Laakmolen een galgenveld was.
Dit veld was vanaf de middeleeuwen tot 1795 in gebruik.Na die datum werden galgenvelden in Holland definitief afgeschaft.
Een Galgenveld werd gebruikt om lichamen van ter dood veroordeelde en geëxecuteerde misdadigers te laten hangen.
Het idee was dat bezoekers en inwoners van Den Haag zo duidelijk konden zien wat er met ze kon gebeuren als ze zich niet aan de wet zouden houden.

 Laakmolen
Het terrein van de molen en het galgenveld was tot ongeveer de 20e eeuw Rijswijks grondgebied.
De geëxecuteerden waren veroordeeld door het Hof van Holland,
niet door de Magistraat van ‘s-Gravenhage.
De laatste bestuurders hadden een eigen galgenveld aan de Scheveningseweg vandaar de naam Galgenpad.

Verder was er vroeger ook” Het Swarte Duijn “een galgenveld bij Solleveld Ockenburg.

Solleveld

In het Haagse Bos is ook een plek geweest waar een zgn halve galg stond .


Onder de vele info vond ik ook een bericht waarom laantjes in bossen en parken die nog geen naam hebben,er nu wel een hebben gekregen.
Nl om als er iets gebeurt is enigszins een locatie voor politie en hulpdiensten te hebben om naar toe te rijden .

Info bronnen https://www.vliegveld-ockenburg.net/lo/pages/galgenveld.php

Gemeente Den Haag

De oude boom,hij is niet meer

Patience overcomes everything was de titel van een foto die ik in 2006 maakte.

Op de foto zie je een oude boom die wordt  doorklieft door het hekwerk waar hij in de loop van de jaren mee vergroeid is .

 De situatie met de boom kende ik al heel lang maar  pas toen ik er in 2006 langsliep besloot ik er een foto van te maken. Tig jaar geleden was het pand bezet door krakende  kunstenaars en het gebouw stond bekend als broedplaats “De Illusie”,ook de illegale radiozender Radio Tonka was er gehuisvest. Een aantal jaar geleden moest iedereen het pand verlaten tbv de nieuwbouw  voor Leiden University. 

Tijdens de sloop

 tijdens de sloop.

Tijdens de sloop

De boom heeft jaren nog gewoon aan het hek gehangen maar onlangs is er een kapvergunning verkregen en is de boom verdwenen.Het hek waar de boom mee vergroeid was is inmiddels ook gerestaureerd het wachten is op de finishing touch

Inmiddels is er een nieuwe boom geplant

Mural op de muur van het Omniversum

De nieuwe Mural is gemaakt door het het kunstenaarsduo Karski and Beyond .

De afgebeelde vrouw is de Liberiaanse mensenrechtenactivist Satta F. Sheriff. 

Zij is oprichter en uitvoerend directeur van Action for Justice and Human Rights 

een ngo die zich inzet voor toegang tot justitie en eerbiediging van de mensenrechten in Liberia.

Het andere portret is Boyan Slat ,oprichter en bestuursvoorzitter van de Stichting The Ocean Cleanup.


Boyan zet zich oa in om de plasticsoep uit de oceanen op te ruimen.

Het project is tot stand gekomen ism ,UN Youth for Impact -One Planet -museon-Omniversum-Stroom

Bronnen Marciano Wolthers Omniversum,Wikipedia.

Meer info over  de afgebeelde personen https://nl.wikipedia.org/wiki/Boyan_Slat

https://en.wikipedia.org/wiki/Satta_Sheriff

Meer werk van Karski and Beyond te zien op http://www.karskiandbeyond.com/

De beer met pannenkoeken


Tijdens een wandeling zag ik op de middenstijl van een deurkozijn deze gebeeldhouwde decoratie. Het kwam mij voor als een beer die bezig was een stapel pannenkoeken te verorberen. Ik hoopte bij de andere huizen op meer van dit soort decoraties maar de andere huizen hadden de klassieke kapiteelversiering.

Thuisgekomen keek ik op het World Wide Web of ik meer informatie kon vinden over beren met pannenkoeken.
Deze combinatie blijkt vaker voor te komen dan ik verwacht had. Vooral in het buitenland zijn de stapels pannenkoeken eten populair en staan er bekend als Shrove Tuesday, Pancake Tuesday. In Nederland is deze traditie bekend tijdens vastenavond. Ook de beer is op veel plaatjes in combinatie met pannenkoeken te zien.
Op wikipedia vond ik via pannenkoeken en beer deze foto.
Zapusty-w-Podmoklach-Wielkich Public Domain.

Maison Albert

Sinds het incident op het Boekenbal had ik een jaar lang niet meer met Sacha mogen wandelen. U zal dus begrijpen dat dat toen Sacha mij vertelde dat wij een stukje om zouden lopen om langs ‘Maison Albert’ te gaan ik zo mijn bedenkingen had.

“Nee Tommy, Maison Albert is een hoedenzaak.”

Dat stelde mij gerust. Ik weet dat Sacha hecht aan zijn hoeden. Bij het faillissement van Borsalino in november vorig jaar had hij nog een uur met mij aan de telefoon gehangen. De gedachte dat er een bedrijf bestond dat een hoed kon maken uit een enkel konijn deed mij wel rillen. Stel je voor dat er hoeden gemaakt zouden worden uit andere viervoeters. Zoudt u een hoed dragen die gemaakt is uit hondenvilt?

“Nee Tommy, er worden geen hoeden gemaakt van honden, ook niet in Zuid-Korea. Er worden wel handtassen gemaakt van katten.”

Dat was een geruststelling. Een uurtje omlopen bij de ochtendwandeling voor het bekijken van hoeden leek mij heel natuurlijk voor Sacha. Zo liepen wij het centrum in, via de Grote Markt langs het wat groezelige hoekje bij het benzinestation de Torenstraat op. Tegenover de kerk moest daar Maison Albert te vinden zijn, dat was mij na een lezing van een half uur wel duidelijk. Gewoon een hoedenzaak waar Sacha een nieuwe zomerhoed ging uitzoeken, geen zaak waar schaarsgeklede dames mij whiskey zouden laten drinken uit de plantenbak.

“Sinds 1928, Tommy.”

“Sinds 1928.”

Ik houd niet zo van dat belerende toontje waarin Sacha over zijn hobbies praat. Ergens moest ik dan ook wel gniffelen toen ik zijn gezicht zag bij aankomst.

“Leeg…”

“Het pand staat leeg, sacha. Er is hier geen hoedenwinkel. “

“Dit kan niet, ik bel ze wel even. Nou, waar is dat kaartje.”

“Heb jij het visitekaartje van een hoedenwinkel op zak?”

“Uiteraard.”

Ik schudde mijn kop en keek de andere kant uit, waar een bewoonster van het centrum haar Yorkshire uitliet. Mijn staart reageerde er al op. Weer omhoog kijkend naar Sacha zag ik zijn betrokken gezicht.

“Ze nemen niet op. Het nummer is dood.”

Sacha’ s telefoon viel op de grond. Hij bleef voor zich uitstaren.

“Sinds 1928, Tommy. Sinds 1928…”

Makkelijk is het niet met mijn pootjes, maar gelukkig was de telefoon met de juiste zijde op straat gevallen. Het nummer stond nog in het toestel.

“Ja, goedendag, u spreekt met Tommy van Beek. Ben ik verbonden met de crisisdienst?”

“Daar spreekt u mee. Wat kan ik voor u doen?”

“Ik sta hier op straat met een oude bekende van u, de heer Kahn.”

Gevloek.

“Waar bevindt u zich? Blijf daar. Probeer de patiënt rustig te houden. We komen eraan.”

Rustig houden was het probleem niet. Mijn patiënt bleef roerloos staan.

“Sinds 1928. Tommy, besef je dat? Sinds 1928…”

 

%d bloggers liken dit: