Blakker

20161115_4425

Waarom de nieuwe Blakker binnenkort toch failliet gaat.

Met een nieuw logo, winkelinrichtng en een nieuwe naam, want volgens de Amerikaanse commercials op TV spreek je Blokker voortaan uit als Blakker (eindigen met de kinderen-voor-kinderen-R) zullen ze het niet redden als er niet iets wezenlijks verandert, namelijk klantgerichtheid.

Deed gisteren de laatste stofzuigerzak in mijn stofzuiger. Dan is het voor mij ook tijd om de voorraad aan te vullen om niet voor onverwachte verrassingen komen te staan.

Ik had de vorige verpakking meegenomen zodat ik zeker wist dat ik de juiste zak zou vinden bij de Blakker. Maar hoe ik daar ook zocht, kwam de specificaties van mijn zak nergens tegen. Verkoopster: “weet u het merk en typenummer van uw stofzuiger?”. Om je de waarheid te vertellen wist ik op dat moment niet eens welk merk ik had, laat staan welk type. Ik heb tijdens mijn lange leven inmiddels een aantal verschillende merken stofzuigers versleten.

Op de fiets, door de motregen, naar huis. Heb alle nummers die ik kon vinden op de Bosch stofzuiger opgeschreven en ben weer teruggegaan. Op zoek naar de Bosch stofzuigerzak type BSD3023. Er hingen veel verpakkingen van dat merk maar niet met mijn zaknummer er bij.

Verkoopster aangesproken. “Als het er niet bij hangt hebben wij het niet”. “En wat adviseert u mij?” “Bij de Handyman in Rijswijk hebben ze alles.” Maar om nou in de regen van Kijkduin naar Rijswijk te fietsen was ook geen optie. “U kunt ook even bij de Hubo informeren, die hebben soms ook wel wat”.

Ik naar de HUBO, een paar winkels verderop. Ik was de enige klant in de winkel waar de twee aanwezige personeelsleden erg druk waren. Een van de twee passeerde mij tweemaal met de woorden “Ik kom zo bij u”. Het leek de horeca wel. Het andere personeelslid stond langdurig te telefoneren. Hier heb ik geen zin in, gewoon weggegaan.

Ben naar huis gefietst, achter mijn computer gekropen en “stofzuigerzak BSD3023” gegoogled. Via Ideal betaald en morgen worden ze thuis afgeleverd. Portikosten 2,95. Voor dat geld kan ik niet per fiets of bus naar Rijswijk heen en weer. Stofzuigerzakkenbestellen.nl zal het wel redden.

Hoe tevreden zou ik niet over de nieuwe Loosduinse Blakker zijn geweest als ze zelf mijn zakken via hun internet hadden besteld.

 

Recensie boekenweekgeschenk 2016: Broer

Boekenweekgeschenk 2016 – Broer – Esther Gerritsen leest voor uit het boekenweekgeschenk.

Dialogen

Bart ging niet aan haar bureau zitten maar op de bank.
. `En,’ vroeg hij, `hoe is het gegaan? Het eerste weekend?’
. Ze kreeg maagpijn. Er was geen ontkomen aan.
. `Het is fijn dat we geen drempels hebben.’
. `Hebben jullie geen drempels?’
. `We hebben zo’n gietvloer, door het hele huis.’

Esther Gerritsens werk kende ik nog niet. Het boekenweekgeschenk voor 2016 dat zij schreef laat mij één ding zien: zij is goed in het schrijven van dialogen. Dialogen met mensen die miscommuniceren, mensen die hun zinnen niet afmaken …

Realistische dialogen, van mensen die verre van perfect zijn en gezamenlijk een gezin vormen, broer en zus of collega’s zijn. Het zijn die dialogen die het boekenweekgeschenk voor mij overeind houden en het maken tot een boek dat ik voor mijn plezier uit kan lezen, iets wat de afgelopen 3 jaar niet bij elk boekenweekgeschenk vanzelfsprekend was.
Arjan Peters zegt in De Volkskrant: `Het verhaal van Broer is aan de schematische kant’ en daar kan ik mij bij aansluiten. Als ik het boek uitgelezen heb, blijf ik met het gevoel zitten dat er meer in had gezeten, dat ik niet voldoende kennis heb kunnen maken met de karakters en dat hun confrontatie in het plot uiteindelijk beperkt blijft.

Waar gaat ‘Broer’ over?

De hoofdpersoon van het boekenweekgeschenk is Olivia, een 52-jarige vrouw die sinds 2 jaar financieel directeur is van een familiebedrijf, een winkel die ’47-delige serviezen’ verkoopt die ‘niet in de vaatwasser kunnen’, duur en ouderwets. Vlak voor een belangrijke aandeelhoudersvergadering wordt zij gebeld door haar broer, die haar geëmotioneerd verteld dat zijn been zal worden afgezet. Zij heeft altijd weinig contact gehad met haar broer, maar desondanks laat ze haar werk vallen en zoekt ze hem op in het ziekenhuis. Tijdens zijn revalidatie neemt ze hem in huis, tegen het advies van haar man in:

. Gerard lachte. `Maar dat gaat mooi niet gebeuren.’
. Hij dronk zijn glas leeg en vroeg of zij nog wat wou.
. `Waarom moet je daarom lachen,’ vroeg Olivia, `is het zo’n raar idee?’
. `Dat meen je toch niet?’
. `Waarom niet?’
. `Jij met jouw broer, onder één dak?’
. `Ja?’
. `Dat kan jij helemaal niet.’

De dialoog tekent de hoofdpersoon: achter haar laptop en op kantoor is zij een prima zakenvrouw, maar sociaal en emotioneel gezien schiet zij tekort. Zij beseft niet dat het niet haar man is die problemen gaat hebben met de komst van haar broer, maar zijzelf en dat de eigenaren van haar bedrijf, drie generaties van een familie, haar plotselinge uitvallen tijdens de aandeelhoudersvergadering niet zien als een teken van zwakte. Integendeel: haar tijdelijk inwonende broer, een outcast die in een bungalow woont, palmt haar werkgevers net zo makkelijk in als haar gezin. Ondertussen schuift Olivia steeds verder richting de zijlijn in haar eigen leven. Misschien heeft zij haar broer harder nodig dan hij zijn zus.

‘Broer’ is een heel aardig boekenweekgeschenk. Het maakt nieuwsgierig naar ander werk van Esther Gerritsen en zal ook uitstekend leesbaar zijn in de trein komende zondag.

Edwin IJsman

Wonen in de Roestbak

Slaapkamer Roestbak I56A6681

Wonen in de Roestbak

Stel je voor: Je wordt ’s morgens wakker, schuift je gordijnen open, kijkt naar buiten en gaat nog even in bed liggen genieten van je uitzicht. De cupola van de Koninklijke Stallen met de Haagse toren in één blik gevangen! (nb klik op de foto’s voor groter beeld!)

Of je zet koffie en stapt met je bakkie pleur op het balkon. Dan is het uitzicht nog overweldigender:
I56A6686akl

Dat stond me voor ogen toen ik van de week las dat er open huis was bij de Kortenaer, een tot woningen omgebouwd voormalig kantoor aan de Kortenaerkade, recht tegenover de Koninlijke Stallen. om het eens te bekijken vanuit het oogpunt “Zou ik er willen wonen?”

Ik toog afgelopen donderdag op het fietsje naar de Kortenaerkade,om het eens te bekijken vanuit het oogpunt “Zou ik er willen wonen?”.
Daar aangekomen moest ik mij bij het hek melden om een verklaring te tekenen dat ik het pand op eigen risico betrad en geen schade mocht aanrichten.

screenshot-www google nl 2016-03-14 21-05-18

Zon of geen zon?

Het screenshot van Google Earth dat precies Noord-Zuid loopt, maakt precies duidelijk waar mijn bezwaar tegen het gebouw ligt: Aan de Kortenaerkade ligt het hoge (9 verdiepingen tellende) hoofdgebouw. Ik heb dat met 1 aangegeven. Aan de De Ruyterstraat en de Anna Palownastraat twee 3 verdieping gebouwen respectievelijk met 2 en 3 aangeduid.

Het hoofdgebouw heeft ochtendzon aan de voorkant en een beetje avondzon aan de achterkant. De gang loopt door het midden van het gebouw en de appartementen bevinden zich aan weerszijden van de gang.

Aangezien ik te lang in huizen heb gewoond die ongunstig ten opzichte van de zon lagen, ben ik daar scherp op. Aan de Anna Palownastraat zit je op de straat op je balkon. Eigenlijk de enig pruimbare locatie is aan de De Ruyterstraat en zo ver mogelijk weg van het hoofgebouw om daar de schaduw zo weinig mogelijk van te zien. Maar daar zit je dan te turen op een parkeer terrein. Niets groens…
Achterkant De Kortenaer I56A6659Turen op het Parkeerterrein I56A6661

Turen op de parkeerplaats

Model woningen

Er waren twee modelwoningen gedeeltelijk ingericht. Een in de vleugel aan de De Ruyterstraat en een op de bovenste verdieping van het hoofgebouw. Er omheen stonden deuren open van diverse appartementen in verschillende stadia van gereedheid. Mijn eerste bezoekje was dus gezien de zon aan het model appartement aan de De Ruyterstraat.
Kijk hoe dicht een en ander op elkaar staat tussen het Anna Palowna gebouw en de Kortenaer. Te dicht naar mijn smaak en te veel in de schaduw van het hoofdgebouw.

Afstand Anna Lalowna tot de Kortenaer I56A6663De Kortenaer De Ruyterstraat vleugelDe twee appartementen verderop die mij  wat leken bleken al in optie.

De Indeling

Vervolgens eens scherp naar de uitvoering gekeken. Keukens met apparatuur…in een hoekopstelling. In een enkel studio appartement een opstelling met een kookeiland, maar de grotere appartementen hoekkeukens die allerbelabberst in elkaar zitten: de hoek kastruimte is niet in gebruik bij een aantal keukens, bij andere zitten er brede planken tot in de hoek, maar weer geen carrousel. Kijk je goed naar de maten dan kun je in veel appartementen geen behoorlijke boeken of klerenkasten kwijt zonder ze heel hokkerig te maken.
Hoekkeuken Kortenaer I56A6671Waardeloze hoekkeuken
Studio Keuken de Kortenaer I56A6675Redelijke studio keuken

Roestbak?

Overigens heeft Roel mij tot de titel geïnspireerd toen hij een foto van de voorkant plaatste onder deze titel

After all

Als zon je geen drol interesseert, maar uitzicht wel, dan moet je proberen hoog in de Kortenaar terecht te komen. Nog twee lekkermakertjes:

Uitzicht vanuit de Kortenaer I56A6682The Hague Scrapers I56A6683

Voor mij niet weggelegd…kijk ook maar even naar de licht van van de twee keukens. De foute qua zon goed en de goede hoog in het hoofdgebouw aan de achterzijde die noordwest ligt. Wel mooi schilder licht overigens

Première Nooit Meer Slapen (Beyond Sleep) op Internationaal Film Festival Rotterdam.

_DSC6140kl
Ik was te gast bij de officiële opening van de 45ste editie van IFFR, Het International Film Festival van Rotterdam.  Een lustrum met een koninklijk randje, want Koningin Máxima bezocht de opening officieel.

Als eerste een opmerking over de nieuwe directeur van het festival, Bero Beyer. Hij hield een, wel iets te lange, maar perfecte openings-toespraak. Eindelijk heeft het IFFR weer een gezicht! Dit in tegenstelling tot zijn directe voorganger waarvan ik destijds ook de Maidenspeech heb gezien. Dat was toen gewoon beneden peil. Zie hier een de VPRO interview met Bero.

Vervolgens een impressie van de openingsavond:

De opening zat Rotterdams goed in elkaar. Om 19.00 zaal open. Om 20.00 uur iedereen zitten in de zaal en om 20.10 kwam Maxima aan. Daarna de Maidenspeech van Bero.

Heel professioneel staan er twee achterwanden met het IFFR Tiger logo bij de ingang met daartegenover de pers. Wanneer je vroeg in de zaal gaat zitten zie je via het grote filmschermscherm wie er allemaal op zo’n opening afkomt. Hilarisch wordt het wanneer iedereen naar het scherm tuurt om de aankomst van de koningin te zien en  een stel nog net voor de koningin, maar te laat arriveert en de trappen op stuift. De zaal ligt plat.

De volgende foto heb ik van de IFFR site geplukt:
160127047_iffr_2016_-_opening_1
De film is een bezoek waard. Ik kan er eigenlijk niet veel over zeggen zonder de spanning of de plot prijs te geven. De zaal was zeer stil en keek ademloos naar prachtig camera werk. Halverwege had ik iets van “Nou, nu mag er wel wat actie komen, maar dat ligt ook aan mijn knie die ik na een half uur moet kunnen strekken, anders gaat hij op slot zitten”.
photo_2016-01-29_00-21-40
De film is gebaseerd op het boek “Nooit Meer Slapen” van W.F. Hermans.
Volgens kenners was het boek niet te verfilmen.

De Nos:

Regisseur Boudewijn Koole las het boek voor het eerst als 24-jarige en raakte geboeid. Bij herlezing zag hij er een film in. “Ik was 40 en op vakantie in Zweden. Daar maakte ik lange wandelingen door de toendra. Toen raakte het boek me op een andere manier”, zegt hij. “Ik doorzag de compositie meer, de diepere lagen van het vallen van de mens en weer opstaan, zichzelf niet kennen. En ik dacht: wat Hermans vervolgens doet in dat boek, kan ook met film.”

Volgde een periode van intensief onderhandelen met de zoon van W.F. Hermans. Dat is de strenge bewaker van het literaire erfgoed van Willem Frederik:

Ruprecht Hermans was niet meteen onder de indruk van wat Koole hem had geschreven: “Ik wil met de film naar Cannes en daarna een Oscar.”

Hermans jr. had geen hoge achting van Koole. Hij was gewend aan een respectabele man als Fons Rademakers (1920-2007), de regisseur die in 1963 dat andere meesterwerk van zijn vader, De Donkere Kamer van Damocles, had verfilmd tot Als Twee Druppels Water. Alles veranderde toen Koole in 2012 internationale waardering oogstte met Kauwboy.

De zoon en de regisseur vonden elkaar uiteindelijk in een Nederland-overstijgende ambitie: de verfilming van Nooit Meer Slapen moest een internationale productie worden. Hermans’ boek was al in meerdere talen verschenen en nu gaat het na al die jaren als arthouse-cinema de wereld over als Beyond Sleep. Voor de hoofdrol deden rond de dertig Britse acteurs auditie, maar uiteindelijk kwam Koole toch uit bij Reinout Scholten van Aschat.

Cannes of een Oscar. Het zou beiden zomaar kunnen volgens mij.

Kijk naar de trailer:

Dag en Nacht burgemeesters bc-160127-110
En dan een echte uitsmijter met een andere foto van de IFFR site:
De Rotterdamse collega van René Bom was er ook. Ik kon hem een beetje bekijken, maar hij is broos aan het worden. Zulks in tegenstelling tot zijn dag tegenvoeter, die bolle wangen begint te krijgen.

Muzikaal stadsmens Marco in Den Haag Centraal

Ik zei het toch al dat wij vaak nietsvermoedend met beroemdheden aan de koffietafel zitten? Vandaag krijgt Marco in de rubriek Stadsmens van Joke Korving een halve pagina in Den Haag Centraal.

Gisteren nog – woensdag 6 januari 2016 – deed hij het weer met de nodige sappige verhalen over zijn muzikale belevenissen die soms vlak erna in een docu story op tv worden bevestigd. Hierbij laat hij ook niet na de speciale tongval van de door hem aangesprokene zeer goed te playbacken ter opluistering van de anekdote. Daarin gaat Den Haag Centraal natuurlijk niet zover. Maar Joke weet toch wel diep in Marco’s heden en verleden te duiken. Met zijn successen op internet als componist en als radiomaker waarvan de documentaire Oostende Healing over Marvin Gaye de meest recente is.

img_1469

Bijgaand beeld uit Den Haag Centraal (7 januari 2016) geeft u een indruk van het interview

Meer over Marco is te vinden op zijn eigen site Marcoraaphorst.nl