Van Uitlaat tot podcast: twee Hagenezen in gesprek

Wat gebeurt er als de ene Hagenees de ander interviewt over zijn verleden als radioman, of over zijn huidige werk als podcaster?

Wim de Bie, foto: Marco Raaphorst

Wim de Bie

Wim de Bie is bij het grote publiek natuurlijk vooral bekend als onderdeel van het duo Van Kooten en De Bie, maar al in 1963 was hij actief op de radio, als eindredacteur van het VARA-radioprogramma Uitlaat. Maar ook na zijn lange periode als onderdeel van het populaire duo blijft De Bie actief, met vaak verrassende projecten. Zo hield hij van 2001 tot mei 2008 op de website van de VPRO een weblog, Bieslog*, bij en was hij in 2010 onze Nationale Mental Coach.

Zo is Wim de Bie, die in 2011 terug naar zijn geboortestad Den Haag verhuisde, onlangs een podcast begonnen, getiteld Bie’s Warboel. Deze podcast en een recent gedigitaliseerd privé-archief vol historische bandopnamen waren aanleiding tot de productie van een radiodocumentaire die deze zondag uitgezonden wordt.

Marco Raaphorst

Marco Raaphorst creëert muziek, ontwerpt innovatieve sounds en maak documentaries voor radio en podcasts. Hij maakte eerder onder andere de prachtige radiodocumentaire Oostende Healing, over Marvin Gaye’s verblijf in de Belgische badplaats. In 2015 had stond de video Portrait of Lotte, 0 to 16 years in 4 ½ minutes, van Frans Hofmeester, waarvoor Raaphorst de muziek maakte binnen anderhalve dag op 400.000 views. Bij Haagspraak kennen wij Marco Raaphorst uiteraard als oprichter van het Haagse blog Hofstijl, waarvoor een aantal van ons in het verleden schreven.

Voor Wim de Bie doet hij de techniek en de montage van zijn podcast. De VPRO hoorde hiervan en bood Marco aan een documentaire over Wim te maken. In zijn woorden:
“Wekelijks sprak ik bij hem thuis af om, zoals Wim dan regelmatig zei “zoals Kees en ik ook altijd deden”, ideeën te spuien. Vooral eerst veel praten zonder op te nemen. Het resulteerde in een echte samenwerking.”

Het resultaat van deze samenwerking is zondag 28 mei 2017 te horen in de Radio Doc: ‘Wim de Bie: de Radio Jaren – van Uitlaat tot podcast’, tussen 21 en 22 uur, op NPO Radio 1.

Lees verder:

http://bieswarboel.nl/
http://marcoraaphorst.nl/

  • Een up-to-date versie van Bieslog kon ik helaas niet vinden. De eerste versie, door Wim de Bie persoonlijk op Blogger gemaakt staat hier: http://wimdebie.blogspot.nl/

In het hoofd van Michiel Morel

Landingsbaanvaan

Wat zijn blogs toch af en toe fijne dingen:
Je (her)ontdekt er mensen door. Nieuwe mensen die je nog niet kende en kanten van mensen die je al kende, maar die kanten blijken te hebben die je nog niet van ze kende.

Ik ken Michiel al jaaaren (zeker een jaar of 10, maar zonder zijn achternaam te kennen), als …. partner van de moeder van twee van mijn favoriete barmeisjes. Ik ga niet op dit blog vertellen wie dat zijn. Als je me tegenkomt, mag je het vragen en misschien geef ik je dan antwoord….

Gisteren was ik in Museum “Beelden aan Zee” om de overzichtstentoonstelling van Auke de Vries te bekijken die als titel heeft “Tussenlanding”. Ik vandaag wat Googelen op Auke de Vries en wat ontdek ik op Michiel Morel’s site: Een hele mooie longread over een bezoek aan het atelier van Auke de Vries. Het lezen waard! Evenzo is de tentoonstelling die nog tot 25 juni in Beelden aan Zee te zien is een bezoek waard!

En passant weet ik nu ook waar “Gerrie De Kraai” vandaan komt.

Michiel Morel is dus kunstblogger. Wat leuk! Ontdek hem zelf ook.

P.s.: Ik gaf de foto “Landingsbaanvaan” (onze vaste taal criticus zal er vast iets op aan te merken hebben) als titel mee. Een van Auke de Vries’ kenmerken is dat hij zijn werk zelden een titel meegeeft. Hij vindt dat anderen die maar erbij moeten bedenken. Alsjeblieft Auke.

Geen Haagse bakkies in de Minute Bar

“Espresso is de basis van alle koffie.”

Terwijl ik met van de koude tranende ogen mijn jas uitdoe, schenkt de man met de gele stropdas de espresso uit in een grote kop. Nog even de melk opschuimen en mijn cappuccino is klaar. Even later zitten we met twee cappuccino’s en een schaal koekjes op comfortabele stoelen achterin de Minute Bar.

Sander Huisman, Minute Bar, Groningen. Foto: Haagspraak
Sander Huisman, Minute Bar, Groningen. Foto: Haagspraak
Vijf cent per minuut

De Minute Bar heeft een in Nederland uniek concept: hier betaal je niet voor wat je opdrinkt, maar voor de tijd die je er doorbrengt. Iedere minuut kost je 5 eurocent. Dit horecaconcept is ontstaan in Rusland en bestaat ook al in Frankrijk, waar men het een ‘anticafé’ noemt.
5 Eurocent lijkt niets, maar als je Sander Huisman, onberispelijk gekleed met zijn gilet en gele das, aan het woord laat merk je al snel dat hij weet waar hij mee bezig is: alles is doorgerekend. Met 5 cent en het aantal minuten dat in een jaar past als basis zal Sander mij de komende anderhalf uur vele rekenvoorbeelden geven van zijn visie op ondernemerschap in de 21e eeuw.

Dat 5 cent per minuut genoeg is om hem als ondernemer in leven te houden kan ook omdat hij alleen is. “Poppetjes zijn duur, ” dat wordt mij razendsnel voorgerekend.

Een robot, Jibo genaamd, die nu nog in ontwikkeling is, zal Sander helpen om in de toekomst de Minute Bar te veranderen in een plek waar de gasten bijna alles zelf kunnen doen. Een gerieflijke woonkamer in de stad waar iedereen zijn eigen koffie kan zetten. Jibo begroet de gasten, checkt ze in en uit, Sander houdt de pantry bij en springt bij indien nodig.
Voorlopig is voor de meeste mensen het professionele espressoapparaat nog te intimiderend. Aan het slot van ons gesprek zal ik mijn derde bak uiteindelijk zelf zetten, onder begeleiding.

Haagse bluf

Sander Huisman presenteerde zijn concept voor een zaal van 100 man voor de Dromen Denken Doen Award in Den Haag. Met hemzelf, iemand met afstand tot de arbeidsmarkt en een robot zou hij hier zijn Minute Bar starten. In de Haagsche Bluf was de bewonersgroep van Middin, die boven het winkelcentrum woonde enthousiast voor het idee van samenwerking.

Als ik hem nu vraag naar Den Haag zegt hij:
“Ik ben even uitgespeeld in Den Haag. Daar moeten echt dingen gaan veranderen. Het kan namelijk niet. De huren zijn veel te hoog, ze worden kunstmatig hooggehouden. Waarom is er anders zoveel leegstand?”

De Geste Groep, eigenaar van de grotendeels leegstaande Haagsche Bluf, bleek onbereikbaar voor de ondernemer, die ook nog naar het Anna van Buerenplein voor Den Haag CS keek. Ook hier: hoge huurprijzen op jaarbasis en weinig passanten. Hij besloot weg te gaan uit Den Haag:
“Ik weet zeker dat ik daar in anderhalf jaar aan mijn gele das hang te bungelen.”

Stenen stapelen

Nu bouwt hij aan zijn concept in de Groningse Steentilstraat, ‘steen voor steen’. In de noordelijke stad vindt hij wat in Den Haag ontbreekt: betaalbare huren en een dynamische jonge bevolking.

“Zij pikken het wel op, “ zegt hij over de Groningers. Terwijl ik mijn jas aantrek komt een groepje van vijf studenten binnen. Voor 5 cent per minuut genieten ze hier de komende minuten (wie weet hoelang ze blijven?) van een stuk Tijd, Ruimte en Comfort.

Ondertussen print Sander mijn bonnetje uit: 8,15 EUR, daar gaan we niet dood aan, maar aan 5 cent per minuut betekent dat … Ik kijk op de klok en besef dat ik hier ruim tweeëneenhalf uur aan de koffie heb gezeten.

Edwin IJsman

Nog meer Chuck

Valerie van The Guardian zoekt muzikanten

20170119-5239

Ik stond vandaag bij het bloemenmonument ter ere van Chuck Deely voor de Bijenkorf en raakte in gesprek van Valerie. Hij had wat orde in de chaos geschapen door de bloemenzee te arrangeren met behulp van een aantal lege bananendozen. Het was een mooi monument geworden.
Hoe lang zou het hier blijven liggen en wie bepaalt dat dan? We weten het niet. Voorlopig houdt Valerie hier een beetje toezicht.Valerie speelt met het idee om volgende week zaterdag met een aantal muzikanten op deze plek muziek te gaan maken ter ere van Chuck. Hij had zelf ook opgetreden met hem. Maar eerst maar eens zorgen voor een vergunning van de gemeente want je kunt niet zomaar ergens gaan staan met je gitaar. Maar hij kende de weg bij de gemeente wel want hij had een strandtent en had dus wat vergunningen betreft wel eerder met de gemeente te maken gehad. “Chuck heeft toch een mooi afscheid in het Paard gehad?” Jawel, dat was heel mooi, maar een uurtje is toch veel te kort. Ik wil hier wel een hele dag voor uittrekken.

Maar ja, hoe kom je zo snel aan aan een aantal muzikanten?

Ondertussen bemoeide zich wat meer mensen met ons gesprek.
“Wanneer gaat dat gebeuren?” Wij komen ook hoor!
“Het belangrijkste is publiciteit” opperde ik. Want als niemand het weet komt er ook niemand op af.
“Als jij nou bij die bloemen gaat staan maak ik een foto van je en kan ik dat wel op facebook plaatsen om te beginnen” Misschien ook nog ergens op een blog.
Hij schreef zijn naam en telefoonnummer op een kaartje voor de muzikanten die zich aan willen melden om mee te doen.

Nu vind ik het publiceren van een privételefoonnummer op social media niet echt een goed idee maar ik heb zijn nummer.

Als je een muzikant bent of iemand weet en zaterdag 28 januari ook wil komen spelen op de Grote Marktstraat meld je dan aan bij Valerie.
Ik denk dat Valerie toch een min of meer bekende figuur is in de Haagse muziek- of uitgaangsscene dus als je op die manier zijn telefoonnummer kent bel hem dan gerust. Dat mocht dag en nacht…

20170119-5240

Elbphi – Wat zeuren we nu over dat OCC?

elbphi-by-thomas-jordanElbphi, foto van Thomas Jordan

elbphi-by-susanne-tofernFoto van Susanne Tofern

ellbphi-by-manfred-g-g-schroederFoto van Manfred G.G. Schroeder

Af en toe denk ik wel eens: “Er wordt alleen maar gezeurd en gezeken in dat Den Haag”. Het glas is altijd leeg – dan zit het overigens altijd nog vol lucht!

Nu ook weer. In Hamburg openden ze van de week een muziek theater met een spetterende lichtshow en Beethoven’s 9e: U weet wel “Datte we allemaal broertjes zijn en zo…”

Dat gebouw is neergezet aan de Elbe, vandaar al de bijnaam Elbphi of Elphi (van Elbe Philharmonie). Het is ontworpen door Herzog en de Meuron – Niet eens een Duits, maar een Zwitsers architectenbureau. Gebouwd voor “slechts” 800 miljoen euro. Dan zitten er wel 45 luxe appartementen en een 5 sterrenhotel bij.

Wat willen we nu in Den Haag? Een theater op het Spui dat daar op dezelfde wijze komt als we ons rookvlees bestellen in Den Haag: “Doet u maar drie plakjes (prop maar 3 functies in het gebouw) en schuift u het dan maar onder de deur deur”. Tja dan blijft er over zo’n nieuw theater altijd wat te zeuren. Want het is het net niet of helemaal niet. Net als het vorige overigens…het muziektheater was ook tijdelijk.