Nog meer Chuck

Valerie van The Guardian zoekt muzikanten

20170119-5239

Ik stond vandaag bij het bloemenmonument ter ere van Chuck Deely voor de Bijenkorf en raakte in gesprek van Valerie. Hij had wat orde in de chaos geschapen door de bloemenzee te arrangeren met behulp van een aantal lege bananendozen. Het was een mooi monument geworden.
Hoe lang zou het hier blijven liggen en wie bepaalt dat dan? We weten het niet. Voorlopig houdt Valerie hier een beetje toezicht.Valerie speelt met het idee om volgende week zaterdag met een aantal muzikanten op deze plek muziek te gaan maken ter ere van Chuck. Hij had zelf ook opgetreden met hem. Maar eerst maar eens zorgen voor een vergunning van de gemeente want je kunt niet zomaar ergens gaan staan met je gitaar. Maar hij kende de weg bij de gemeente wel want hij had een strandtent en had dus wat vergunningen betreft wel eerder met de gemeente te maken gehad. “Chuck heeft toch een mooi afscheid in het Paard gehad?” Jawel, dat was heel mooi, maar een uurtje is toch veel te kort. Ik wil hier wel een hele dag voor uittrekken.

Maar ja, hoe kom je zo snel aan aan een aantal muzikanten?

Ondertussen bemoeide zich wat meer mensen met ons gesprek.
“Wanneer gaat dat gebeuren?” Wij komen ook hoor!
“Het belangrijkste is publiciteit” opperde ik. Want als niemand het weet komt er ook niemand op af.
“Als jij nou bij die bloemen gaat staan maak ik een foto van je en kan ik dat wel op facebook plaatsen om te beginnen” Misschien ook nog ergens op een blog.
Hij schreef zijn naam en telefoonnummer op een kaartje voor de muzikanten die zich aan willen melden om mee te doen.

Nu vind ik het publiceren van een privételefoonnummer op social media niet echt een goed idee maar ik heb zijn nummer.

Als je een muzikant bent of iemand weet en zaterdag 28 januari ook wil komen spelen op de Grote Marktstraat meld je dan aan bij Valerie.
Ik denk dat Valerie toch een min of meer bekende figuur is in de Haagse muziek- of uitgaangsscene dus als je op die manier zijn telefoonnummer kent bel hem dan gerust. Dat mocht dag en nacht…

20170119-5240

Blakker

20161115_4425

Waarom de nieuwe Blakker binnenkort toch failliet gaat.

Met een nieuw logo, winkelinrichtng en een nieuwe naam, want volgens de Amerikaanse commercials op TV spreek je Blokker voortaan uit als Blakker (eindigen met de kinderen-voor-kinderen-R) zullen ze het niet redden als er niet iets wezenlijks verandert, namelijk klantgerichtheid.

Deed gisteren de laatste stofzuigerzak in mijn stofzuiger. Dan is het voor mij ook tijd om de voorraad aan te vullen om niet voor onverwachte verrassingen komen te staan.

Ik had de vorige verpakking meegenomen zodat ik zeker wist dat ik de juiste zak zou vinden bij de Blakker. Maar hoe ik daar ook zocht, kwam de specificaties van mijn zak nergens tegen. Verkoopster: “weet u het merk en typenummer van uw stofzuiger?”. Om je de waarheid te vertellen wist ik op dat moment niet eens welk merk ik had, laat staan welk type. Ik heb tijdens mijn lange leven inmiddels een aantal verschillende merken stofzuigers versleten.

Op de fiets, door de motregen, naar huis. Heb alle nummers die ik kon vinden op de Bosch stofzuiger opgeschreven en ben weer teruggegaan. Op zoek naar de Bosch stofzuigerzak type BSD3023. Er hingen veel verpakkingen van dat merk maar niet met mijn zaknummer er bij.

Verkoopster aangesproken. “Als het er niet bij hangt hebben wij het niet”. “En wat adviseert u mij?” “Bij de Handyman in Rijswijk hebben ze alles.” Maar om nou in de regen van Kijkduin naar Rijswijk te fietsen was ook geen optie. “U kunt ook even bij de Hubo informeren, die hebben soms ook wel wat”.

Ik naar de HUBO, een paar winkels verderop. Ik was de enige klant in de winkel waar de twee aanwezige personeelsleden erg druk waren. Een van de twee passeerde mij tweemaal met de woorden “Ik kom zo bij u”. Het leek de horeca wel. Het andere personeelslid stond langdurig te telefoneren. Hier heb ik geen zin in, gewoon weggegaan.

Ben naar huis gefietst, achter mijn computer gekropen en “stofzuigerzak BSD3023” gegoogled. Via Ideal betaald en morgen worden ze thuis afgeleverd. Portikosten 2,95. Voor dat geld kan ik niet per fiets of bus naar Rijswijk heen en weer. Stofzuigerzakkenbestellen.nl zal het wel redden.

Hoe tevreden zou ik niet over de nieuwe Loosduinse Blakker zijn geweest als ze zelf mijn zakken via hun internet hadden besteld.

 

Pokémonrage

Het Deltapalein op Kijkduin is momenteel een Pokémon Walhalla.

20160729-2451

Zelden zulke bizarre taferelen gezien. Bijna iedereen zit of loopt continu op een schermpje te kijken. Er schijnt heel wat te gebeuren op dit plein, wat voor mensen die gewoon om zich heen kijken, onzichtbaar blijft.

20160729-2459

Alsof een school wilde ganzen hier is neergestreken om te wachten tot de vogeltrek naar het zuiden begint…

20160729-2457

Er was vanmiddag ook een speciaal mobiele-telefoon-oplaadpunt van de KPN aanwezig. Daar werd veel gebruik van gemaakt.

20160729-2428

Normaal gesproken zie je op een doordeweekse dag op dit plein alleen maar een paar verdwaalde bejaarden of een roedel Nordic Walking dames op leeftijd…

20160729-2460

Oerol in Kijkduin

20160610-1785Een poosje geleden zag ik een roestig silhouetfiguur staan bij het Juttersmuseum van Ome Jan in Kijkduin.
Ome Jan verzamelt van alles en nog wat dus dat kon er ook nog wel bij.
Toen ik hier vandaag eens goed naar keek zag ik dat in het metaal woorden waren gestanst. “Eb en vloed wachten op niemand” stond er geschreven. Een hele mooie zin die meteen tot mijn verbeelding sprak. Foto gemaakt en op flckr en op facebook gezet. Niet omdat de foto zo bijzonder was maar omdat de tekst breed gedeeld moest worden vond ik. Na een paar minuten plaatste Casper een comment op facebook met een verhaal over de oorsprong van dit bijzondere beeld.
Het is er één van de 300, waarvan op één daarvan de tekst staat die door zijn moeder was aangeleverd
De wereld is klein.

De link laat het hele programma van Oerol 2008 zien, er zijn ook filmpjes op.
De tekst van het onderdeel “Opdrift” staat hieronder.
Opdrift – Oerol – 2008
Metalen silhouetten met ‘wijze-uitspraken’ over tijd trokken tijdens het Oerol Festival in tien dagen langzaam van oost naar west langs het Noordzeestrand, Terschelling 2008. De driehonderd silhouetten zijn door het publiek achter¬uit¬lopend verplaatst, want zo bewegen wij ons naar de toekomst. In totaal is zes kilometer, maal driehonderd silhouetten, is achtienhonderd kilometer achteruit lopen. Dit werd begeleid door bewegingstheater en livemuziek. Bewegingstheater, op de grens van de dagelijkse werkelijkheid, bevreemdend maar tegelijk ook informeel en schijnbaar toevallig waardoor de bezoekers ook zelf acteurs werden. Bij het project Opdrift gaat het over de ‘uitgestelde ontmoeting’ die tijd zichtbaar maakt. De spanningsboog die ontstaat als je een afspraak maakt in de tijd, want afspraken maken tijd beleefbaar.Bij Opdrift gaat het ook over het wonder van de tijd, zoals bijvoorbeeld het jezelf verliezen in de tijd door actieve deelname. Voor het verzamelen van de ‘wijze-uitspraken’ is o.a. via een kettingmail vooraf gevraagd in tien woorden een ‘wijze-uitspraak’ in te sturen, met een toelichting van maximaal honderd woorden. De ‘wijze-uitspraken’ zijn gebundeld in het boek Opdrift, waarvoor Wilbert Cornellisen, dichter en essayist, een inleiding heeft geschreven. Hij laat ons daarbij alle hoeken van de tijd zien. Van het proces en de reis langs het strand is een filmisch verslag gemaakt. De silhouetten hebben na Oerol nog op locaties in de Peel en in Salland hun opwachting gemaakt, daarna zijn ze afgeleverd aan de nieuwe eigenaren die het project daarmee mede mogelijk hebben gemaakt.
Het Juttersmuseum van Ome Jan is te vinden in de duinen achter het Atlantic Hotel in Kijkduin.

Angst

Het smalste huisje van Den Haag
Het smalste huisje van Den Haag, Lange Voorhout

Een paar avonden terug werd ik bijna het ziekenhuis ingereden door een fietser van links, zonder licht. Het stormde, mijn bril was wazig van de regen, dus ik had slecht zicht. Ik zag de haastige jongeman net op tijd , remde bijna mijn kabels kapot en heb hem verrot gescholden. LUL.

Ik was op weg naar een gezellige avond, de aanslagen in Parijs nog vers in het geheugen. Tussen de spellen door ventileerde iedereen een mening, die varieerde van doodknuppelen tot doodknuffelen en alles wat je daartussenin verder nog kon bedenken zoals grenzen potdicht en iedereen een geweer enzo. Ik had er ook een mening over maar die doet nu niet ter zake.

Een paar dagen later kwam ik weer in het centrum van Den Haag omdat ik hoognodig weer eens wat foto’s moet schieten. Het veranderend aanzicht van Den haag heeft mijn warme belangstelling maar ook de oude hotspots en de kleine pareltjes mogen niet ontbreken in mijn inmiddels grote fotoverzameling. Het is een verslaving, ik weet het, maar geen waarmee ik een ander benadeel. Ik ben met pensioen en ik heb een hobby, dat kan niet iedereen zeggen.

Jan Vermolen staat weer op zijn vertrouwde plek
Jan Vermolen staat weer op zijn vertrouwde plek

Jan Vermolen staat weer op het Spuiplein – waarschijnlijk voor het laatst – met de mooie rode dr Anton Philipszaal als decor. De etalages van de Bijenkorf zijn weer voorzien van veel glitter, luxe en bewegende objecten. Nog even gecontroleerd of hun zwevende Zwarte Piet inderdaad van Goud was geworden. Ja dus. Door de oude en nieuwe Passage liggen respectievelijk rode en blauwe lopers maar de Kerstboom in de rotonde is er (nog) niet. In de Bonneterie brandt weer licht, heel veel zelfs. Er is het afgelopen jaar veel veranderd in onze stad.

Via Binnenhof, Korte Vijverberg en Lange Voorhout langzaam weer naar de bushalte op de Kneuterdijk gewandeld. Weinig gasten bij De Posthoorn. Die hebben echt veel last van de bouw van die parkeergarage onder het Tournooiveld. Ik neem me elke keer voor daar wat vaker een kop koffie te halen maar het is er nog niet van gekomen. Ik beloof beterschap. De bomen zijn inmiddels kaal en zo zag ik heel duidelijk het smalste huisje van Den Haag voor me opdoemen, bijna doodgedrukt door het paleis van de Hoge Raad, Huis Huguetan, en het paleis van de Van Lanschot Bankiers. Het Huis Huguetan staat op de lijst van mogelijke noodopvang voor de leden van de eerste kamer als het binnenhof grondig wordt gerenoveerd. De leden van de Hoge Raad verhuizen straks immers naar de nieuwbouw aan het Korte Voorhout, tegenover het glazen ministerie van Financiën. De eerste kamerleden willen er nog niet aan maar je kunst je een slechtere noodopvang voorstellen.

Het smalste huis van Den Haag (183 cm breed) had ik nog niet in mijn verzameling Haagse Pareltjes. Het is inderdaad heel erg smal, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de hoogte. Hoe krijg ik het er goed op met mijn objectief van 24 mm. De straat is smal, veel ruimte om achteruit te lopen was er niet vanwege geparkeerde auto’s. Ik wilde natuurlijk zowel stoep als dakrand er op hebben maar dat bleek onmogelijk. Ik moest kiezen tussen wel stoeprand en geen lucht (maar dan kon je niet zien hoe hoog het was) of geen stoeprand maar wel lucht, uiteindelijk heb ik voor dat laatste gekozen. Voor alle duidelijkheid: om bij de voordeur te komen moet je eerst een trapje af. Downstairs, zogezegd. Dat was nog een hele puzzel en geklooi. Had wat proefopnames gemaakt om ze zo op mijn schermpje te kunnen bekijken. Ik heb de gedragsafwijking dat ik in principe alleen “liggende” foto’s maak en geen “staande”, anders had zich dat probleem niet voorgedaan natuurlijk. Kortom: ik was lekker bezig. Terwijl ik daarmee erg druk was voelde ik ogen op mij gericht. De buitendeur van de bankier was opengegaan en er stond een strenge meneer in overhemd op de stoep die mij observeerde. Althans dat vertelde mijn gevoel me. Ik vond dat naar. Voelde hij zich bedreigd? Dat kan, het is vaker voorgekomen dat fotografen er van verdacht werden bezig te zijn met het voorbereiden van aanslagen. Nou ja, echte terroristen doen dat natuurlijk minder opvallend. Uit reflex liep ik naar hem toe, ik wilde wel eens weten waarom hij me zo naar me had gekeken. Maar meneer stak een sigaretje op en ging naast een auto staan roken zonder iets te zeggen.

Ik had inmiddels de min of meer perfecte foto gemaakt en ben daarna maar naar de bushalte gewandeld. Het was mijn voornemen om me niet bang te laten maken na die vreselijke dingen die in Parijs zijn gebeurd. Den Haag, de stad van Vrede en Recht is tenslotte geen Parijs. De kans dat ik door een idiote fietser in het ziekenhuis zal belanden is vele malen groter dan door een terroristische aanslag.