Nieuws brengen schijnt lastig te zijn

Plein 1813 voormalige villa Luns

De misvattingen omtrent de nieuw te vestigen Israëlische ambassade op Plein 1813 zijn knullig en slecht te noemen.

Het AD schrijft:
De ambassade van Israël verhuist volgend jaar naar het oude ‘huis van Luns’, de statige witte villa op Plein 1813. Israël kocht het statige pand op Plein 1813 van het Rijksvastgoedbedrijf.

Even kijken bij het Rijksvastgoedbedrijf had de juiste info opgeleverd zie info onderaan en onderstaande foto

Toekomstige Israëlische Ambassade Plein 1813

Grappig om te merken dat omroepen en dagbladen in de haast om nieuws te brengen verkeerde info verspreiden.

Zo meldde Den HaagFM:

In de villa zat eerder het Ministerie van Algemene Zaken. Minister van Buitenlandse Zaken Joseph Luns woonde van 1952 tot 1971 in het gebouw.

Aldus Den HaagFM ‘Altijd op de hoogte van al het Haagse nieuws.’

Het Rijksvastgoedbedrijf laat de enige en juiste villa zien op:
https://www.biedboek.nl/nl/realestate/view/38/plein-1813-45-te-den-haag

Tekstbronnen -urls Den HaagFM  Biedboek en het AD

Noordeinde wat flik je me nou?

Wel met de auto door de straat maar niet met de fiets.
Winkeliers in het Noordeinde plaatsen eigenhandig borden met de tekst “winkels open dan lopen” ze willen fietsers uit het Noordeinde verbannen .
———————————————————————
Bericht van de gemeente: Fietsers krijgen meer ruimte en het voetgangersgebied wordt breder ingericht.
Het is de bedoeling om de fietsroute en het stallen van fietsen te verbeteren.
Als winkeliers een bord mogen plaatsen met winkels open fietsers lopen dan graag een aanvulling namens de fietsers:
wel kijken niet kopen gewoon doorlopen

Yolocaust – De Gedachtenpolitie

Ik word er soms zo moe van. Nu doet er weer een overigens belegen videootje de ronde op FB waarin een Duitse acteur zich druk gemaakt heeft over al degenen die poseren voor fotootjes in op en bij het Holocaust monument in Berlijn. Het is een zeer indrukwekkend monument waarbij rij na rij zware betonnen pijlers als een verzameling te dicht bij elkaar geplaatste grafzerken op een geaccidenteerd terrein naast de nieuwe Amerikaanse ambassade staan.

Dit is het filmpje:

Hier is dezelfde man aan het klagen over het toeristen gedrag in Auswitch.

Wanneer ik als toerist een andere stad bezoek ga ik graag een kerk of kathedraal in om met afgrijzen te bekijken hoeveel pracht en praal het geloof van de parochianen weer bij elkaar gesprokkeld heeft. Ik maak daar ook foto’s en realiseer mij dat ik loop over de overblijfselen van belangrijke mensen die er in hun tijd (beter nog: na hun tijd) werden begraven. Ik maak daar foto’s vooral om het bezoek aan de hand van de foto’s te kunnen herbeleven. Ook wel eens een selfie. Is dat oneerbiedig naar de kardinaals die er begraven liggen? Ik vind van niet.

Ooit bezocht ik eens de grote begraafplaats Pere Lachaise in Parijs waar onder andere Jim Morrison, de zanger van the Doors begraven ligt. Heeft u wel eens gezien wat de fans allemaal met zo’n graf uithalen? Afgelebberd gekust, aangehaald en afgeveegd.

Ik heb het Joden monument in Berlijn ook bezocht en er veel foto’s van gemaakt. De non en de tuinman hierboven zijn daar voorbeelden van. Als de makers van het monument of Berlijn geen interactie met het monument zouden willen toestaan, dan moeten ze maar een hek eromheen zetten.

Kort en goed vind ik dat iedereen selfies moet kunnen maken op in en bij het monument. Dat hoeft niet perse oneerbiedig te zijn. Dat is een manier van beleven en herbeleven van het moment van deze tijd.

Tot slot: Het is ook goed dat iemand de mensen die selfies maken confronteert met hoe anderen daar tegenaan kunnen kijken. Veel van de gefotografeerden uit het filmpje hebben hun excuus aangeboden en de betrokken foto’s van social media afgehaald…..

Net zo goed als mensen zich aangesproken kunnen volgend door mensen die selfies maken kunnen mensen die elkaar kussen in Auswitsch zich aangesproken voelen door mensen die daar wat van zeggen. Vrijheid blijheid. Ik kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat het type mens dat achter zijn computer ach en wee roept over selfies, hetzelfde type mens is dat in de oorlog wegkeek van wat er met Joden gebeurde….de man erkent zelve dat hij niets durfde te zeggen. Als je het ergens niet eens bent, heb ik geleerd er wat van te zeggen….

Schollenpop 2018

Hagazine

Je ziet de flyers en aanplakbiljetten van Schollenpop wel maar vergeet dan dat het nog moet komen. Aanstaande zaterdag 25 augustus 2018 is het weer zover. Dan treden vanaf 13.00 uur de volgende groepen op.

En zoals elk popfestival heeft ook Schollenpop een main stage en een side stage vooral prettig dat hiermee de opbouw van de volgende groep wordt gevuld.

Meer informatie op de website

View original post

Den Haag Jazz Stad

Je hoeft alleen maar naar het het volgende uitgebreide met muziek omlijste interview met Peter Schilperoort te kijken en je zult zien dat de titel klopt.

Welke band heeft een jongensboek voortgebracht: Zie Willy van der Heide en de Bob Everts serie met titel “Stampij om een Schuiftrompet”?

Dutch Swing College Band

Een veel gehoorde uitspraak is: “Er zijn slechts twee soorten muziek, namelijk goede en slechte”. Voor de ware liefhebber van goede traditionele jazzmuziek is de keuze dus vrij eenvoudig, want er is slechts één Dutch Swing College Band.

Op bevrijdingsdag (5 mei) 1945 gestart als een amateur/studenten combo is het DSC sinds jaar en dag uitgegroeid tot een wereldwijd bekend jazz-ensemble dat inmiddels alle vijf de continenten heeft bezocht en met succes. De band heeft in de naoorlogse jaren een belangrijke pioneersrol vervuld en vele toenmalige jongeren in de ban gebracht van de in Noord-Amerika ontstane muziekvorm; de jazz. Gedurende het zestigjarig bestaan werden de klanken van de DSCB op vrijwel alle typen geluidsdragers vastgelegd. Ook verscheen de band ontelbare malen op de beeldbuis en in film-produkties. Vele groten uit de jazzwereld werden in de loop van zijn bestaan door het DSC begeleid: van Sidney Bechet via Joe Venuti, Rita Reys tot Teddy Wilson. De invloed van het DSC op het Nederlandse jazz-gebeuren werd in de loop der jaren zo groot, dat men ging spreken van een “Haagse School”! Terecht wordt het DSC dan ook door veel jazzminnaars als een instituut beschouwd. Een gelukkige bijkomstigheid is wel, dat de Dutch Swing College Band zich nooit heeft geprofileerd als een show- of glitterorkest. De musici zijn er vrijwel altijd in geslaagd hun publiek in de eerste plaats te boeien met voortreffelijke jazzvertolkingen, waarbij goedkope showelementen ten ene male ontbraken.

In 1960 werd het DSC een beroepsorkest en hoewel hun muziek evolueerde en ondanks de vele mutaties die in het orkest plaatsvonden bleven de muzikale produkties van het DSC in tegenstelling tot de vele navolgers, het visitekaartje van de traditionele jazzmuziek van eigen bodem. Na Frans Vink Jr (1945-’46), Joop Schrier (1955-’60) en Peter Schilperoort (1946-’55 & 1960-’90) berust de DSC-leiding bij Bob Kaper. De meest opvallende eigenschap van het DSC, ondanks alle reeds genoemde veranderingen, is van het begin af aan altijd geweest een eigen, zeer herkenbaar, geluid. Dus eigen interpretaties, arrangementen of composities en geen kopiën van opnamen van oude Amerikaanse meesters. Kortom een geheel eigen muzikale aanpak. Ook de huidige samenstelling van het door een halve eeuw gelouterde DSC laat zien en horen dat de aloude naam Dutch Swing College Band nog altijd borg staat voor professionele vertolkingen van traditionele jazzmuziek op wereldniveau!

Herman Openneer/Nederlands Jazz Archief