Schaapwei Molen

En daar staat de Schaapwei molen, oorspronkelijk uit 1826, op een hoekje van de Strijp en de Zweth…hij is een tijdje terug daarnaartoe verplaatst vanwege het doortrekken van de A4 naar de A20 vanaf de A13…. Hij bewaakt nu een klein overloopgebiedje…

En ik vergat de bijbehorende klumpkes in eerste instantie:

Klumpkes
,

Vrolijke Architectuur

Vrolijke Architectuur

Op weg naar het Zuiderpark rijd ik over de De la Reyweg nog wel eens aan dit pand voorbij. Hier genomen vanaf de hoek met de Viljoenstraat. Iedere keer wordt ik weer getroffen door de vrolijkheid van dit complex. Om het groen van de bomen te omzeilen nam ik de foto vanaf de hoek met een dikke lantarenpaal ervoor, maar die laat ik lekker in de weg staan, want het rijtje huizen rechts geeft meer diepte in de foto dan wanneer ik het er af knip….

Anderen weten wellicht meer te vertellen over de architect van het gebouw.

Ik vraag en u draait

Nog voor ik goed en wel gezien had dat deze post ook op FaceBook werd geëchood, had mede auteur Akbar al een link naar een pagina met meer informatie op FB eronder geplaats. Waarvoor dank Akbar! Volgens een artikeltje in het blad -natuurlijk niet dak maar-: Roofs geheten wordt een en ander uitgelegd:

Kessler Stichting
De Kessler Stichting in Den Haag stelt zich ten doel dak- en thuislozen op te vangen, te verzorgen en te begeleiden. De activiteiten van de stichting spelen zich deels op straat af, en waar mogelijk bij de mensen thuis (al dan niet in een begeleide woonvorm). Verder beschikt de stichting over een aantal locaties waar dak- en thuislozen tijdelijk kunnen worden opgevangen voor bijvoorbeeld eerste hulp; ook kunnen ze indien nodig langer worden opgevangen (beschermd wonen). Het zogenaamde ‘Moederhuis’ aan de De La Reyweg in Den Haag is onlangs in zijn geheel gesloopt. Er is een modern, nieuw pand voor in de plaats gekomen. In het nieuwe gebouwencomplex zullen vier functies worden ondergebracht (verpleeghuiszorg, passantenopvang, doorstroombedden en beschermd wonen).
Het gebouw is ontworpen door het Amsterdamse architectenbureau Soeters van Eldonk Architecten. Het dak heeft een totale oppervlakte van 2200 m² en heeft een opvallend patroon van gekleurde dakpannen gekregen. Projectarchitect Wouter Loomans van het architectenbureau vertelt dat de inspiratie voor het dak afkomstig is het Frans Beaune, waar traditioneel op veel daken, o.a. het ziekenhuis aldaar, een dakbedekking met een ruitpatroon uit leien is aangebracht. “Dit pand vormde de uitzondering op de stedenbouwkundige regel dat gebouwen niet hoger dan 10 m mogen zijn. Dat betekent dus dat het dak boven de omliggende gebouwen uitsteekt en daardoor in het oog springt. Alleen al daarom wilden we een bijzonder dakontwerp. Ook waren we op zoek naar een vrolijke uitstraling van het pand.
De bewoners hebben immers in de meeste gevallen een heel zware tijd achter de rug en hun verblijf in het pand betekent voor hen als het goed is een nieuw begin.”
Het architectenbureau ontwierp een kleurenpatroon dat in geglazuurde keramische dakpannen gelegd werd, en waar de Haagse kleuren groen en geel in overheersen.

Ik had allang gezien dat de Kessler stichting in dat pand is gevestigd, maar ik heb hun site erop nagespit, maar niets over het pand. Ze mogen er naar mijn bescheiden mening best trots op zijn….een vrolijk ontwerp met een serieuze ondertoon. Vrolijk dakwerk voor Daklozen….

HTM vervoert arrestanten

Raadsleden Fatima Faïd en Sanne van der Gaag zagen vorig weekend vol verbazing hoe een arrestant op het Centraal Station in een HTM personenauto werd gezet om zo naar het politiebureau te worden vervoerd. De Haagse Stadspartij raadsleden vinden het onwenselijk dat HTM personeel dit soort politietaken uitvoert. Ook plaatsten zij vraagtekens bij de professionaliteit en veiligheid bij deze gang van zaken. Zij vragen zich af of HTM-wagens wel zijn toegerust om op een professionele manier arrestanten te vervoeren. Ook willen zij graag weten of het gebruikelijk én veilig is om een arrestant samen met drie buitengewoon opsporingsambtenaren van de HTM op de achterbank neer te zetten.

Faïd en Van der Gaag: “We vinden het een slechte ontwikkeling dat steeds meer politietaken worden uitgevoerd door een soort ‘onderaannemers’. Van de veiligheid op straat tot het openbaar vervoer. Dit zet zich steeds verder door. Aanhoudingen en arrestantenvervoer moeten zo professioneel mogelijk worden uitgevoerd en zijn wat ons betreft dan ook echt politietaken. We moeten bezuinigingen bij de politie niet gaan opvangen door goedkoper en minder goed getraind personeel in te zetten voor dit soort belangrijke taken”.

NSB graven op Eik en Duinen

Het is al weer enige tijd geleden dat ik over de begraafplaats Eik en Duinen liep. Daar werd mijn aandacht getrokken door een wolfsangel, een symbool dat je niet snel verwacht op een begraafplaats. De wolfsangel is een Nazi Duits – en NSB teken dat niet echt populair is op begraafplaatsen. Bij het lezen van de teksten op de stenen bleek het inderdaad om NSB graven te gaan.

In het bijgeplaatste kastje een portret van Peter Ton

Graf 1

Peter Ton, NSB Blokleider die in september 1940 met een groep leden van de jeugdstorm door Den Haag marcheerde. Tijdens het marcheren ontstond een vechtpartij met omstanders vanwege het omverlopen van een lid van de Jeugdstorm. De aanwezige Haagse politie, W A mannen en wat Duitse militairen mengden zich in het conflict en er werden waarschuwingsschoten gelost, enkele NSB’ers werden daarbij getroffen. Peter Ton werd levensgevaarlijk verwond aan het hoofd en overleed diezelfde dag in het ziekenhuis.
Het is nooit duidelijk geworden wie het fatale schot heeft gelost, maar de NSB klopte het geheel goed op. Peter Ton werd met veel tamtam begraven en alle topmannen van de NSB waren daarbij aanwezig.
Er gaan geruchten dat Glimmerveen het onderhoud van het graf voor zijn rekening neemt. Glimmerveen en zijn groepje demonstranten zijn menigmaal de toegang tot de begraafplaats ontzegd, maar hij mag als privé-persoon gewoon de begraafplaats bezoeken.

Graf 2

Christiaan Wilhelm von Lutzow ook lid van de NSB, hij werd in mei 1940 per trein met een aantal arrestanten van Amsterdam naar Den Haag vervoerd.
Onderweg is hij door een van de bewakers doodgeschoten. Het was de groep arrestanten verboden te bewegen en von Lützow hield zich daar niet aan.
Op de liggende grafsteen staat een tekst die vanwege corrosie moeilijk te lezen is .
Via trucjes en probeersels in photoshop heb ik de tekst kunnen ontcijferen en weer leesbaar gemaakt.

Op de steen staat:
De Dietschers – 6.
Laat niemand zeggen dat
Hij vreest.
En ’t lot zijn vijand is.
Hij zal ’t omklemmen
Die nacht als zijn banier:
De Dietsche geest,
In ons herleefd en niet te temmen.
George Kettmann Jr.
De kameraden van Kring 5.

Tekst vanwege corrosie van de steen wat leesbaar gemaakt

Graf 3

Henk Scholte overleed in 1943, er is weinig over Scholte bekend.
Bovenin bevind zich een symbool dat volgens mij later is aangebracht, het is een Celtic cross dat door het Stormfront als logo wordt gebruikt .
Het weggeslepen middengedeelte is m.i ook van latere datum er is nog wel een tekst leesbaar .
“Hij is gestorven voor Germanje of Germanië”

Tekstbronnen en meer info:
wiki/Peter Ton
Doodgewoon
Foute graven
Wiki Stormfront

Night At The Park & Parkpop 2017

Al weken worstel ik met de stukjes over Night at the Park en Parkpop van dit jaar 2017.

Night at the Park stond volgepland met grote namen. Level 42, UB 40, Paul Young!
Weken heb ik ernaar uit gekeken.
De dag zelf bracht meteen regen…dat was een beetje jammer.
Maar toen we op het Zuiderpark aankwamen was het daar gelukkig inmiddels opgedroogd.
Rijen mensen druppelde steeds meer richting de podia en er heerste een tevreden sfeer.
Garland Jeffreys maakte er een hele show van, die hij vermakerlijk ook backstage doorzette.
Ik was super benieuwd naar Level 42. Mijn eerste cd was er een van de man met de duim van 6miljoen.
Een paar dagen voor het concert had ik het nog uitgebreid met vrienden over hun gehad. Herrinneringen aan de muziek, de artisten en zelfs hele liedjes werden gezongen in aanloop naar Night at the Park.
Zo sprankelend en strak als vroeger vond ik ze helaas niet. De boxen knalden wel, maar pas toen ik later backstage stond was het de muziek beter te verstaan dan helemaal vooraan.
Ik hoorde weer even een van mijn favorieten van vroeger.
De sfeer werd langzaam aan iets minder gezellig, er werd veel heen en weer gelopen.
Paul Young was helaas niet zo entertaining als verwacht uit de jaren ’80. Later hoorde we dat veel mensen klaagden over het geluid en vooral ook het stemgeluid van Dhr. Young.
Op persoonlijk vlak had ik een behoorlijke afknapper. Mijn foto’s van de artisten zijn meestal minder goed dan die van het publiek. Door de regen en de bewolking lukte dit keer zowel de artiesten als het publiek minder. Maar ook de beveiliging nam de taak wel bijzonder op zich. Waar je voorheen nog, wel eens waar ook nog backstage, foto’s van het publiek mocht maken werden we als een soort van stoute kinderen verboden foto’s te maken.
Daar heb ik dan wel last van, want ik wil juist het publiek fotograferen…dus als je daar ineens staat zonder dat je ‘iets’ mag doen, dan klinkt de muziek ook minder leuk.
Ondertussen ging op het andere podium Rhapsody Queen helemaal los.
Een besnorde zanger die werkelijk Freddy Murcury eer aan deed zong met zo veel fanatisme…het was een feest!
Voor UB40 stond ik al vroeg in de rij, want deze afsluiter zou met een knal zijn!
Dat werd het ook, maar helaas niet positief.
De fotografen/pers werd door het publiek reeds uitgescholden voordat de muziek begon. Het persvak was dan ook bijzonder publiek-onvriendelijk gepositioneerd. We werden als lammeren naar het slachthuis gebracht. Eerst moesten we in het ene vak, toen naar het andere, om uiteindelijk in een zeer onfortuinlijke positie terecht te komen midden tussen het betalende publiek.
Ik begrijp dat Ducos graag grote artiesten laat spelen op events. Ik begrijp ook dat het publiek er niet blij van wordt als er fotografen met camera’s voor hun neus staan als zij voor een kaartje €32,50 betaald hebben.
Maar om ons uit te schelden en zelfs een collega tot twee maal te duwen, zodat ze valt>dat gaat mij écht te ver.
We hebben onze spullen gepakt en zijn gegaan.
Van UB40 heb ik dus niets gezien.
Erg jammer…ik hoop dat Night at the Park de volgende keer voor de pers beter zal zorgen.

Parkpop 2017
Met de kater van de dag ervoor nog fris op het netvlies toogden we ons richting het Zuiderpark.
Uren later dan gepland wel eens waar, maar de regen gooide ook dit keer roet in het eten. Daar aangekomen voelde het goed.
De haagse vrienden waren er klaar voor, heerlijk warm hart onder de riem en gaan!
Blaas of Glory deed ons gieren van de lach. Niet alleen door de strakke broeken en bijpassende inhoud die ze tentoonstelden, maar ook de muziek was strak.
Leuk, gezellig en het was gewoon goed! Ook het vlijtig door blijven spelen, zelfs al was de podium tijd voorbij, gewoon midden in het publiek, was een super leuke toevoeging!
Alison Moyet was wat koeler dan de herrinnering uit de jaren ’80. Ze zong strak, bijna emotieloos, maar zag er charismatisch uit.
Los Pacaminos ft Paul Young was gezellig. Dhr. Young had het duidelijk meer naar zijn zin tijdens dit concert dan de dag ervoor en swingde erop los.
Broederliefde liet niemand onberoerd. Kinderen springen, ouders zongen, het publiek deed gewillig mee met de bruisende muziek die al enige tijd de hitlijsten bestormd.
Maar ik, ik kwam voor The Baseballs. Ik vond het een feest! Leuke muziek, mooie jongens, publiek helemaal rockabilly-proof…te gek!
Een geweldige afsluiter van dit festival weekend!
Waar de dag daarvoor ik tamelijk verslagen huiswaards ging, was ik nu opgewekt en blij.
Hopelijk mag ik volgend jaar weer komen fotograferen…ik kijk er nu alweer naar uit!