Noordeinde wat flik je me nou?

Wel met de auto door de straat maar niet met de fiets.
Winkeliers in het Noordeinde plaatsen eigenhandig borden met de tekst “winkels open   dan lopen” ze willen fietsers uit het Noordeinde verbannen .
———————————————————————
Bericht van de gemeente. Fietsers krijgen meer ruimte en het voetgangersgebied wordt breder ingericht.
Het is de bedoeling om de fietsroute en het stallen van fietsen te verbeteren.
Als winkeliers een bord mogen plaatsen met winkels open fietsers lopen dan graag een aanvulling namens de fietsers,
“wel kijken niet kopen gewoon doorlopen”

Yolocaust – De Gedachtenpolitie

Ik wordt er soms zo moe van. Nu doet er weer een overigens belegen videootje de ronde op FB waarin een Duitse acteur zich druk gemaakt heeft over al degenen die poseren voor fotootjes in op en bij het Holocaust monument in Berlijn. Het is een zeer indrukwekkend monument waarbij rij na rij zware betonnen pijlers als een verzameling te dicht bij elkaar geplaatste grafzerken op een geaccidenteerd terrein naast de nieuwe Amerikaanse ambassade staan.

Dit is het filmpje:

Hier is dezelfde man aan het klagen over het toeristen gedrag in Auswitch.

Wanneer ik als toerist een andere stad bezoek ga ik graag een kerk of kathedraal in om met afgrijzen te bekijken hoeveel pracht en praal het geloof van de parochianen weer bij elkaar gesprokkeld heeft. Ik maak daar ook foto’s en realiseer mij dat ik loop over de overblijfselen van belangrijke mensen die er in hun tijd (beter nog: na hun tijd) werden begraven. Ik maak daar foto’s vooral om het bezoek aan de hand van de foto’s te kunnen herbeleven. Ook wel eens een selfie. Is dat oneerbiedig naar de kardinaals die er begraven liggen? Ik vind van niet.

Ooit bezocht ik eens de grote begraafplaats Pere Lachaise in Parijs waar onder andere Jim Morrison, de zanger van the Doors begraven ligt. Heeft u wel eens gezien wat de fans allemaal met zo’n graf uithalen? Afgelebberd gekust, aangehaald en afgeveegd.

Ik heb het Joden monument in Berlijn ook bezocht en er veel foto’s van gemaakt. De non en de tuinman hierboven zijn daar voorbeelden van. Als de makers van het monument of Berlijn geen interactie met het monument zouden willen toestaan, dan moeten ze maar een hek eromheen zetten.

Kort en goed vind ik dat iedereen selfies moet kunnen maken op in en bij het monument. Dat hoeft niet perse oneerbiedig te zijn. Dat is een manier van beleven en herbeleven van het moment van deze tijd.

Tot slot: Het is ook goed dat iemand de mensen die selfies maken confronteert met hoe anderen daar tegenaan kunnen kijken. Veel van de gefotografeerden uit het filmpje hebben hun excuus aangeboden en de betrokken foto’s van social media afgehaald…..

Net zo goed als mensen zich aangesproken kunnen volgend door mensen die selfies maken kunnen mensen die elkaar kussen in Auswitsch zich aangesproken voelen door mensen die daar wat van zeggen. Vrijheid blijheid. Ik kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat het type mens dat achter zijn computer ach en wee roept over selfies, hetzelfde type mens is dat in de oorlog wegkeek van wat er met Joden gebeurde….de man erkent zelve dat hij niets durfe te zeggen. Als je het ergens niet eens bent, heb ik geleerd er wat van te zeggen….

 

 

Schollenpop 2018

Hagazine

Je ziet de flyers en aanplakbiljetten van Schollenpop wel maar vergeet dan dat het nog moet komen. Aanstaande zaterdag 25 augustus 2018 is het weer zover. Dan treden vanaf 13.00 uur de volgende groepen op.

En zoals elk popfestival heeft ook Schollenpop een main stage en een side stage vooral prettig dat hiermee de opbouw van de volgende groep wordt gevuld.

Meer informatie op de website

View original post

Den Haag Jazz Stad

Je hoeft alleen maar naar het het volgende uitgebreide met muziek omlijste interview met Peter Schilperoort te kijken en je zult zien dat de titel klopt.

Welke band heeft een jongensboek voortgebracht: Zie Willy van der Heide en de Bob Everts serie met titel “Stampij om een Schuiftrompet”?

Dutch Swing College Band

Een veel gehoorde uitspraak is: “Er zijn slechts twee soorten muziek, namelijk goede en slechte”. Voor de ware liefhebber van goede traditionele jazzmuziek is de keuze dus vrij eenvoudig, want er is slechts één Dutch Swing College Band.

Op bevrijdingsdag (5 mei) 1945 gestart als een amateur/studenten combo is het DSC sinds jaar en dag uitgegroeid tot een wereldwijd bekend jazz-ensemble dat inmiddels alle vijf de continenten heeft bezocht en met succes. De band heeft in de naoorlogse jaren een belangrijke pioneersrol vervuld en vele toenmalige jongeren in de ban gebracht van de in Noord-Amerika ontstane muziekvorm; de jazz. Gedurende het zestigjarig bestaan werden de klanken van de DSCB op vrijwel alle typen geluidsdragers vastgelegd. Ook verscheen de band ontelbare malen op de beeldbuis en in film-produkties. Vele groten uit de jazzwereld werden in de loop van zijn bestaan door het DSC begeleid: van Sidney Bechet via Joe Venuti, Rita Reys tot Teddy Wilson. De invloed van het DSC op het Nederlandse jazz-gebeuren werd in de loop der jaren zo groot, dat men ging spreken van een “Haagse School”! Terecht wordt het DSC dan ook door veel jazzminnaars als een instituut beschouwd. Een gelukkige bijkomstigheid is wel, dat de Dutch Swing College Band zich nooit heeft geprofileerd als een show- of glitterorkest. De musici zijn er vrijwel altijd in geslaagd hun publiek in de eerste plaats te boeien met voortreffelijke jazzvertolkingen, waarbij goedkope showelementen ten ene male ontbraken.

In 1960 werd het DSC een beroepsorkest en hoewel hun muziek evolueerde en ondanks de vele mutaties die in het orkest plaatsvonden bleven de muzikale produkties van het DSC in tegenstelling tot de vele navolgers, het visitekaartje van de traditionele jazzmuziek van eigen bodem. Na Frans Vink Jr (1945-’46), Joop Schrier (1955-’60) en Peter Schilperoort (1946-’55 & 1960-’90) berust de DSC-leiding bij Bob Kaper. De meest opvallende eigenschap van het DSC, ondanks alle reeds genoemde veranderingen, is van het begin af aan altijd geweest een eigen, zeer herkenbaar, geluid. Dus eigen interpretaties, arrangementen of composities en geen kopiën van opnamen van oude Amerikaanse meesters. Kortom een geheel eigen muzikale aanpak. Ook de huidige samenstelling van het door een halve eeuw gelouterde DSC laat zien en horen dat de aloude naam Dutch Swing College Band nog altijd borg staat voor professionele vertolkingen van traditionele jazzmuziek op wereldniveau!

Herman Openneer/Nederlands Jazz Archief

Beslist Tom de Tour in een tijdrit, 50 jaar na Jan Janssen?

Het volgende artikel is geschreven door een hond. Haagspraak acht zich niet aansprakelijk voor feitelijke onjuistheden en eventuele schade. U leest dit artikel op eigen risico. (Red.)

Vandaag is het precies 50 jaar geleden dat Jan Janssen als eerste Nederlander de Tour de France won. Net als Zoetemeld ruim een decennium na hem had Janssen eerst in het voorgaande jaar de Ronde van Spanje gewonnen.

Jan Janssen besliste de Tour van 1968 in de slottijdrit. Gedurende de hele ronde had hij nog geen dag in het geel gereden. Herman van Springel, zijn Belgische concurrent die hij uit het geel reed, had de trui nog maar twee dagen tevoren veroverd op Gregorio San Miguel. Het was ongemeen spannend geweest. Zo stond het ervoor op de ochtend van de slottijdrit:

1. Van Springel
2. San Miguel, op 12 seconden
3. Janssen, op 16 seconden
4. Bitossi, op 58 seconden

Tijdrijden als de basis

Van Springel werd gezien als de betere tijdrijder en zou de Tour gaan winnen. In het begin van de tijdrit won hij ook tijd, maar Janssen reed de tijdrit van zijn leven en won de Tour met 38 seconden voorsprong.

Gisteravond wist Bram Tankink de vinger op de zere plek te leggen met een onderzoekje dat hij persoonlijk had gedaan. De conclusie: het gemiddelde gewicht van de top 20 in de Tour was de afgelopen jaren met enkele kilo’s gezakt, tot 63 kilogram.
Tankink weet dit voornamelijk aan de mondialisering van het wielrennen, met onder andere lichte Zuid-Amerikanen die nu in grotere getalen deelnemen, maar hij had ook naar het parcours kunnen kijken.

Waar in de jaren ’90 een proloog en twee lange tijdritten van boven de 50 km geen uitzondering was in de Tour, kent de Tour van 2018 nog maar één individuele tijdrit van 31 kilometer. Wel zijn er 6 bergetappes, waar de Tour van 1993 er bijvoorbeeld 5 had en die van 1992 maar 2 echte bergritten kende… Dan hebben we het maar niet over Tours uit de late jaren ’40, waarin een lange tijdrit van 100 km heel gewoon was. Jarenlang was tijdrijden de basis voor een Tourzege. Anno 2018 zijn tijdrijders de stiefkindjes van de wielersport geworden.

Een tactiek voor Tom

Als je Tom heet en je allereerst tijdrijder bent, is het leven in de wielerwereld er dus niet gemakkelijker op geworden. Links en rechts kan je demarrages van magere mannetjes verwachten in de bergen. De plekken om tijd te pakken op van nature betere klimmers zijn beperkt.

Aanklampen is de natuurlijke tactiek voor de tijdrijder in de Tour de France. Jacques Anquetil en Miguel Indurain wonnen er ieder 5 rondes mee. Wegrijden in de bergen is lastig als je de splijtende demarrage van Geraint Thomas niet hebt.

Maar er is nog hoop …

We weten niet hoe Thomas zich in de derde week zal houden. De kans is groot dat hij inderdaad de beste is en er weinig te doen is. Met de collectieve sterkte van Team Sky tegen je is het ook nauwelijks mogelijk een goede stunt uit te halen.
Thomas heeft tot noch toe echter weinig karakter laten zien en, alhoewel zijn kopman Froome beweert hem te steunen, vooral op de counter gereden. Froome mocht aanvallen. En Froome schoot hierin telkens te kort.
De meest voor de hand liggende optie voor Tom Dumoulin lijkt mij dan ook: rijd op Froome. Thomas mag of durft niet, of alletwee. Froome pakken in de tijdrit moet geen issue zijn voor Tom.

En dan is het hopen dat Thomas niet geschikt is om drie weken op niveau te blijven. Anders wordt je tweede. Daar hebben we er een heel stel van gehad in de vaderlandse Tourgeschiedenis. Kent u hun namen? Noem ze maar op:

Woef.