Opbouwmomentje 2017: Vreugdevuren

Deze foto van 31 december op de Scheveningse boulevard vertelt het hele verhaal volgens mij: Stormachtig, de vlag staat strak, af en toe regen en ijzig koud. De vlag hangt (uhm staat meer eigenlijk) half stok. Ik denk vanwege het overlijden van voetbal coach Cor Schaap die in verbondenheid tussen beide rivaliserende kampen Duindorp en Scheveningen door spandoeken op beide brandstapels wordt herdacht. Hij had 2 zonen die bij verschillende voetbalclubs voetbalden, de een in Duindorp, de ander in Scheveningen.

Vaders, moeders, kinderen en kleinkinderen komen van tijd tot tijd kijken. Sommigen warmen zich aan het vuurtje linksonder op het strand. De man rechtsonder werp zich op als de kenner. Zittend op zijn scooter vertelt hij alles en iedereen die het horen wil wat hij van de vreugdevuren weet. Eensgezind dragen ze hoodies, vermoedelijk ter beschikking gesteld door de sponsors. Ik moet wel lachen als ik grijze dames in die hoodies zie die koffie thee of soep komen brengen. Grijze koppies die uit een hoodie steken ben ik niet zo gewend.

Voor mij eigenlijk de eerste keer dat ik ben gaan kijken met mijn camera onder mijn arm en geproefd heb hoezeer het leeft onder de mensen. Een lange stoet auto’s ook die langs de boulevard rijdt om een blik op de opbouw te werpen. Stoere jongens, ferme knapen die de klus klaren. De opbouw wordt ook steeds professioneler. In Scheveningen in ieder geval een hoogwerker en in Duindorp in de verte wel drie. Een enorm saamhorigheidsgevoel en publiekstrekker. Een prima alternatief voor al die brandjes in de stad inclusief in brand gestoken automobielen. Tijdens de fik begin 2017 stortte de Scheveningse stapel te vroeg in en toen liep het de autoriteiten weer dun door de broek en werd “verbieden” weer luid en te onpas geroepen. Gelukkig hebben ze dat niet doorgedrukt.

1 januari 2018

Ik rijd weer over de boulevard en zie uit de verte al een soort zinderende lucht zoals je dat in hoog zomer boven een asfaltweg ziet of in een woestijn.

De Scheveningse brandstapel ligt nog lekker na te smeulen. Terecht dat het smeulend vuur niet gelijk de zee is ingeschoven zoals dat begin 2017 wel werd gedaan met als gevolg een enorme hoeveelheid nieten en spijkers op de vloedlijn. Ik hoop dat ze het hebben laten uitfikken en de troep van de onderliggende betonplaten hebben afgeraapt…

Happy 2018!!!

Gelukkig Nieuw Jaar, Gelukkig 2018 voor alle lezers en medewerkers van Haagspraak. Ik houd het op Happy, want mijn gekozen bijnaam is nu eenmaal Happy Hotelier (in ruste inmiddels).

Spammen met een Nieuwjaarswens is eigenlijk best leuk. Hier en op andere blogs, in allerlei groepen op Flickr en op Faceboek. De mensen kunnen namelijk niet echt boos worden.

Ik spotte Mark Rutte in de zaal van de Wiener Musikverein tijdens het nieuwjaarsconcert…Er zat geen schone dame aan zijn zijde, dus weer geen nieuws op dat front. “Zucht” Ik heb de ijdele hoop dat hij met een goede relatie wat menselijker zou kunnen worden, wat socialer misschien, maar deze hoop zal ijdel blijven, vrees ik. Of was die mijnheer aan zijn zijde???? Uit de kast in de stoffige concertzaal? Ik kan het weten, want afgezien van het prachtige balkon voelt de zaal beneden als hij niet zo mooi met bloemen versierd is als tijdens het nieuwjaarsconcert wat stoffig aan…

Wat een geweldige Oostenrijk promotie dat Nieuwjaarsconcert, toch? Kunnen we hier een puntje aan zuigen.

Vergeet Nooit

kunstenaar Merijn Bolink

Woensdag 27 december werd op het Parnassiaterrein aan de Alberdastraat een monument onthuld om de deportatie van 251 Joodse psychiatrische patiënten en onderduikers te gedenken. Het monument is een ontwerp van Merijn Bolink,  uitgevoerd door Luc4me.
Corien Glaudemans, Ronny Naftaniel, Albert Ringer en Corry van Straten hebben zich ingezet om het monument geplaatst te krijgen en ervoor gezorgd dat alle namen van de joodse slachtoffers boven tafel kwamen, Via een in het monument ingebouwd touchscreen zijn de namen van alle slachtoffers en meer info te vinden.
Rondom het monument zijn zes zitelementen geplaatst , op elk zitelement zijn teksten te lezen van mensen die met WOII te maken hebben gehad, soms als slachtoffer soms als overlevende.

Het monument vormt een tijdlijn, verbeeld als een lange, dubbelgevouwen plak die een kwartslag is gedraaid. Deze vorm geeft uitdrukking aan de wens de tijd terug te kunnen draaien en zo de verschrikkelijke gebeurtenissen in de oorlogsjaren ongedaan te maken. Op de kopse kanten van de sculptuur prijken prominent de woorden ‘Vergeet’ en ‘Nooit’. In de flank zijn de jaartallen 1940-1945 zichtbaar. In het monument is ook een menorah, een Joodse kandelaar verwerkt. Direct daarboven is een touchscreen waar een permanente video te zien is van zeven brandende kaarsen, die na het opbranden worden vernieuwd, tevens is er de lijst met namen van de slachtoffers te raadplegen.
Tekstbron-info : Luc4me

Anne Frank
Primo Levi
Etty Hillesum
H.van Randwijk

Elie Wiesel