Appen in tijden van Corona

Vandaag voor het eerst heb ik het gevoel dat ik in mijn hele wezen ben geraakt door het thuis moeten blijven, ik denk namelijk dat ik anders reageer dan normaal.

En gewoonlijk ben ik geen voorstander van normaal.

De verwarring is compleet in mij.

Ik lach me dood. Ik heb opeens veel meer appverkeer en dat betekent dat ik niet alles instant begrijp, dus het gebeurt nu meer dan anders dat ik zo’n tekst retourneer om uitleg te vragen. En dan gebeurt het dus dat mensen voor het eerst te zien krijgen hoe ik ze in mijn telefoon heb genoemd…. hilarisch.

Nou ja je gaat in deze tijden – of je het nou wilt of niet – toch meer bezighouden met het onderhouden van je contacten. Maar ik begin bij mezelf: voor wie kan ik iets betekenen in deze rare tijden?
Deze vraag valt natuurlijk niet direct te beantwoorden, ik denk dat ik het na een tijdje wel beter kan overzien. Op zich vind ik dit wel een positief gevolg van Corona… waar ik dus verbaasd over ben.

Mijn mam klaagt over duizeligheid bij het opstaan en dat ze nu – daarom – niet meer naar bed durft te gaan. Nu was het in Coronaloze tijden al niet makkelijk om ‘mantelzorger’ te zijn, laat Corona er nu nog een schepje bovenop doen.
En dochter zit in examenklas en moet morgen toets gaan maken op school!!??
Deze nacht verliep absoluut niet vlekkeloos, en wel heel vaak met onderbroken slaap. En terwijl ik dit opschrijf denk ik: onze taal heeft toch wel mooiere alternatieven voor ‘verliep’ en ‘vlekkeloos’ in combinatie met ‘nacht’? Hopelijk kom ik daar nog wel op, voor deze #stayathome mij teveel wordt.

Goedemorgen komt gelukkig met minder zorgen dan de nacht ervoor want mam heeft wel geslapen en zuster aan huis gehad met pillen tegen duizeligheid. En na de strengere maatregelen tegen Corona gisteravond, heeft de Algemene Onderwijsbond de schoolexamens opgeschort…

Mood: opgelucht

Verder had ik dan een afspraak staan voor een onderhoudsbeurt:

onderhoudsbeurt

En op die bewuste middag begon ik paranoia te worden want stel nou dat die monteur Corona gaat meebrengen in mijn huis en hoe moet ik dat desinfecteren dan? Dus toen heb ik het ook in mijn – nu gelukkig vele – appgroepen gegooid – en uiteindelijk besloten om het af te bellen.

Eigenlijk haat ik bellen, ik denk dat ik dan teveel onnodige plichtplegingen moet ondergaan, waar ik heel allergisch voor ben. Dus dan probeer ik het snel af te handelen, en dat loopt logischerwijs niet adequaat af.
Maar nu ging ik toch bellen dus. Mevrouw vraagt mijn postcode en terwijl ik dat opnoem lees ik ook de betreffende brief en wat zie ik tot mijn grote verbazing??!!??

De brief is helemaal NIET aan mij geadresseerd!!!

Maar dat had ik dus hardop gelezen. En mevrouw zei: oh dat is dan een foutje van de postbode.
Ik: ik zie dat nu pas!
Zij: bent u toevallig in de gelegenheid om dat in die betreffende brievenbus….
Ik: neee! ( ik denk dan moet ik helemaal naar buiten en naar dat adres en contact enzo…Corona!! )
Zij: nou u hoeft zich geen zorgen te maken want u heeft dus helemaal geen afspraak vanmiddag… fijne middag……

SjaaNelle van daar bij de Molen

Zorgeloos jij en ik

Molenwijk, foto: Sjenell Uslu

Zorgeloos jij en ik

Het zal ons een zorg zijn
Ik vind het al te zorgelijk als jij dat schrijft

want ik wil het hebben
over luchtiger zaken
Want het wordt al bijna lente
dan heb je bloemetjes en vlinders

De lucht wordt blauw
met witte wolken
als schapen

en een frisse wind die langs mijn huid streelt

Sjenell Uslu

Dit gedicht verscheen eerder op ongekendhaags.nl

Fototentoonstelling Verloren Gevonden

verloren gevonden
Van 16 december 2015 tot en met 10 februari 2016 exposeren fotografen Aris Vink, Paul Vos en Rob Verbunt bij Buddy Netwerk met de tentoonstelling ‘Verloren Gevonden.’ 
Daarin tonen de drie alumni van Fotoacademie Rotterdam en Amsterdam in drie persoonlijke projecten hun beleving van verlies, rouw, opoffering en aanpassingsvermogen.
Buddy Netwerk, een organisatie die sinds eind jaren ’80 vrijwillige buddy’s koppelt aan chronisch zieken maar ook aan eenzame ouderen, mantelzorgers en dementerenden, 
kent sinds haar ontstaan oneindig veel verhalen rond het verlies, het verdriet en de strijd die de thema’s meebrengen. Middels de foto-expositie verbeeldt Buddy Netwerk de 
beleving van veel van haar cliënten en buddy’s en brengt zij in samenwerking met de fotografen de dialoog op gang over hoe wij omgaan met de kwetsbaarheid van ons bestaan.

Het werk van portretfotograaf Aris Vink toont de verwerking van een vergeefse reanimatie poging op het Zeeuwse strand en de jarenlange invloed die dat op hem heeft gehad. 
Aris studeerde af met dit werk. Paul Vos, Cum Laude afgestudeerd met zijn autonome landschapsfotografie verbeeldt in Verloren Gevonden zijn beleving van een veranderende 
werkelijkheid, sinds hij hoorde dat hij MS heeft. Rob Verbunt volgde zijn dementerende vader de laatste drie jaar van zijn leven en toont in zijn fotoserie de teloorgang van het individu, het gezinssysteem en zijn mantelzorgende moeder. 

 
drieluik verloren gevonden aris vink paul vos rob verbunt
v.l.n.r. Aris Vink, Paul Vos, Rob Verbunt

Tijdens de opening sprak Buddy Netwerk directeur Lisette van den Heuvel haar waardering uit voor de openhartigheid waarmee de fotografen met hun beelden de bezoekers aanspreken. 
Sinds de opening zijn de tentoonstellingsruimten een plek geworden waar het fotowerk diverse eigen verhalen oproept bij de kijkers. ‘Een prachtige manier om met elkaar op een dieper niveau te spreken aan de hand van dit fotowerk’ aldus een van de bezoekers. Verloren Gevonden loopt tot 10 februari 2016 en is op werkdagen gratis te bezoeken tussen 16.00 en 17.00 uur.
Voor meer informatie over de locatie kun je bellen naar 070 – 364 95 00  of mailen naar info@buddynetwerk. 
Voor vragen over de tentoonstelling kun je op afspraak de fotografen ontmoeten bij Buddy Netwerk.
Contact: Rob Verbunt, info@robverbunt.nl.



Rob Verbunt

www.fairbuns.nl

Over de fotografen:

Lees verder Fototentoonstelling Verloren Gevonden

De uitgedroogde vijvers der vrijheid

Van de migrantenvogeltjes die zich geordend verplaatsen heb ik geleerd hier naartoe te komen. Ook zij komen, evenals ik, uit het donker en de uitgedroogde vijvers der vrijheid.

Een fragment

Toen ik naar de gevangenis kwam, stond ik sprakeloos en verbijsterd, alsof wat mij toebedeeld was niets te maken had met mijn lot. Ik kwam tot de conclusie dat de mens aan het begin van iedere fase van zijn lot deze verbijstering en overgave gedwongen zal moeten ervaren. En zelfs de meest kwade en rigide mensen ook in een dergelijke fase van hun leven zich onvoorwaardelijk moeten overgeven. Zodoende is de onverstoorde eenzaamheid mijn lot geworden. De vochtige lucht van de gevangenis adem ik in met haar bittere geur. Bij iedere stap voel ik mij als iemand die, op het strand aangekomen, zijn bootje achterlaat, want het heeft geen nut meer. Van het verleden kan ik geen afstand nemen. Doorzettingsvermogen, levenslust, avonturisme en toekomstperspectief hebben mij alle verlaten. De zoete jeugd heeft zich van mij gekeerd. Thans sta ik voor het daglicht en heb geen intentie om haar wederom, ook niet voor een moment, terug te krijgen.

Wanneer ik een blik werp op mijn omgeving en soms anderen spreek, zie ik dat gevangenen tot een zeldzame groep wezens in de wereld behoren die content zijn met een vluchtig verloop van de tijd. Daar ze met iedere op- en ondergang van de zon de vrijheid dichter naderen. Voor mij echter is er geen dag en nacht, geen land en geen zee, geen gevangenis en geen vrijheid, en geen slaap en geen waak. Voor een moment denk ik erover preciezer na: de wereld is geen illusie voor mij, noch bevat die een kern van werkelijkheid. In feite ben ik gevangene van een levenloos leven; ik eet en ik eet niet, ik drink en ik drink niet, ik ben positief en negatief, ik ben sober en dronken. Een complex aan tegenstrijdigheden wordt in mijn wezen gevormd, net zoveel als bij honderden psychiatriche patiënten en normale mensen bij elkaar.

Als het water aan de lippen komt, heeft voorzichtigheid geen betekenis meer. Wanneer je alles kwijt bent, verliezen de macht en de machtige hun kleur, bereikt je moed, komt de woede tot leven en is angst voor dingen en personen niets meer waard. Het bezitten maakt je behoeftig. Behoeftig om hetgeen wat je bezit te behouden. Het ultieme lot van de mens is verlies. En zo kom je plotseling in opstand en begin je alles en iedereen te vervloeken.

Wat valt te verhalen over onuitgesproken verhalen in de diepte van mijn hart? De hele gevangenis is levenloos door de droge wind. Hier zijn geen dansende granen op de grond, geen lustige avondwind. De hitte van de zon is net een zweepslag op onze lichamen, geluidloos. Iedereen is gebogen heen en weer aan het lopen onder de zon en ik op zoek naar een gedachte in een dialoog. Ieder oog volgt een blik, elke vreemde zoekt een weg, maar niemand ziet mij. Hier is de een verbijsterd in zijn zoektocht naar geld en eigendommen en de ander wacht tot de dagen voorbijgaan. Maar ik weet dat morgen er ook aankomt. Ik weet dat gefluister uit de harten, zoals onderdrukt gekreun, uiteindelijk zullen rijzen om zich aan de fluwelen gordijnen van dit gebouw te kleven. De nacht, het donker en de illusie zullen met elkaar worden verenigd. Van de migrantenvogeltjes die zich geordend verplaatsen heb ik geleerd hier naartoe te komen. Ook zij komen, evenals ik, uit het donker en de uitgedroogde vijvers der vrijheid.

Het menselijk hart is net een schaduw; het gaat overal naar toe, door de muren naar iedere plaats die het maar wenst. Het hart is ruim en groot. Soms past deze grote wereld ook in een klein hart.

In de vlucht van de ene plaats naar de andere kan men maar een seconde rust bereiken. En vervolgens wederom pijn en leed, deze oude metgezel laat je niet met rust. Een man denkt niet aan zijn dood. Dit is te merken aan een vreemd verdriet in zijn ogen. Twintig jaar duurt lang genoeg om te kunnen vergeten. Maar de voetsporen van het leven zijn niet zo eenvoudig te verwijderen.

Wanneer je aan het leven gewend bent, liefde gegeven en ontvangen hebt, pijnigt het loslaten je hart. In de regelmaat van gewoonten en rust krijgt je ‘zijn’ een andere waarde. De wereld lijkt met grote stappen vooruit te lopen. Maar wat wordt onder haar voeten verpletterd?

Dariush Hamidi Sooha

dariush_tekst_farsi

 

Einde der tijden

Ik heb de Tweede Wereldoorlog niet meegemaakt. Toch leek het mij alsof ik er middenin stond toen ik onlangs de Binckhorstlaan afreed.

De uit de jaren vijftig daterende flats ter hoogte van de begraafplaats St. Barbara en de Vestaweg zijn niet meer. Er staan slechts nog ruïnes van wat eens was.

DSC01893

Ze zijn gevallen voor de vooruitgang. De ombouw van de Binckhorst van industrieterrein, via bedrijfsterrein, langs kantoorterrein, naar hoogwaardig woongebied. En dat alles met een nieuwe Rotterdamse baan als ruggengraat.

De Binckhorst, ooit een Voorburgse polder vernoemd naar het gelijknamige kasteel. In 1907 bij Den Haag gekomen, kort nadat aan het Trekvlietplein het eerste gebouw van enige betekenis in de groene vlakte was neergezet: de tweede gasfabriek.

In 1920 kwam de begraafplaats St. Barbara tot stand. Toen al dacht Den Haag aan het aanleggen van een haven om het gebied te ontwikkelen.

DSC01892

Dat voornemen werd pas gerealiseerd in de crisisjaren om de vele werklozen aan werk te helpen. In 1935 werd gestart met een haven parallel aan de Maanweg als zijtak van de Trekvliet. In 1948 kwam er een tweede ‘arm’ bij.

De bebouwing van De Binckhorst werd pas na de Tweede Wereldoorlog groots aangepakt. Inclusief de woningen die nu tegen de grond gaan. 70 jaar na dato. Op zeker een voorbode van het verdwijnen van de talloze bedrijven en kantoren. Menig pand staat al jaren leeg of is sinds de bouw niet meer onderhouden.

We schrijven 2015. Over een jaar of tien zal De Binckhorst er heel anders uitzien. Wedden dat dan ook begraafplaats St. Barbara is geruimd?

DSC01891