Night At The Park & Parkpop 2017

Al weken worstel ik met de stukjes over Night at the Park en Parkpop van dit jaar 2017.

Night at the Park stond volgepland met grote namen. Level 42, UB 40, Paul Young!
Weken heb ik ernaar uit gekeken.
De dag zelf bracht meteen regen…dat was een beetje jammer.
Maar toen we op het Zuiderpark aankwamen was het daar gelukkig inmiddels opgedroogd.
Rijen mensen druppelde steeds meer richting de podia en er heerste een tevreden sfeer.
Garland Jeffreys maakte er een hele show van, die hij vermakerlijk ook backstage doorzette.
Ik was super benieuwd naar Level 42. Mijn eerste cd was er een van de man met de duim van 6miljoen.
Een paar dagen voor het concert had ik het nog uitgebreid met vrienden over hun gehad. Herrinneringen aan de muziek, de artisten en zelfs hele liedjes werden gezongen in aanloop naar Night at the Park.
Zo sprankelend en strak als vroeger vond ik ze helaas niet. De boxen knalden wel, maar pas toen ik later backstage stond was het de muziek beter te verstaan dan helemaal vooraan.
Ik hoorde weer even een van mijn favorieten van vroeger.
De sfeer werd langzaam aan iets minder gezellig, er werd veel heen en weer gelopen.
Paul Young was helaas niet zo entertaining als verwacht uit de jaren ’80. Later hoorde we dat veel mensen klaagden over het geluid en vooral ook het stemgeluid van Dhr. Young.
Op persoonlijk vlak had ik een behoorlijke afknapper. Mijn foto’s van de artisten zijn meestal minder goed dan die van het publiek. Door de regen en de bewolking lukte dit keer zowel de artiesten als het publiek minder. Maar ook de beveiliging nam de taak wel bijzonder op zich. Waar je voorheen nog, wel eens waar ook nog backstage, foto’s van het publiek mocht maken werden we als een soort van stoute kinderen verboden foto’s te maken.
Daar heb ik dan wel last van, want ik wil juist het publiek fotograferen…dus als je daar ineens staat zonder dat je ‘iets’ mag doen, dan klinkt de muziek ook minder leuk.
Ondertussen ging op het andere podium Rhapsody Queen helemaal los.
Een besnorde zanger die werkelijk Freddy Murcury eer aan deed zong met zo veel fanatisme…het was een feest!
Voor UB40 stond ik al vroeg in de rij, want deze afsluiter zou met een knal zijn!
Dat werd het ook, maar helaas niet positief.
De fotografen/pers werd door het publiek reeds uitgescholden voordat de muziek begon. Het persvak was dan ook bijzonder publiek-onvriendelijk gepositioneerd. We werden als lammeren naar het slachthuis gebracht. Eerst moesten we in het ene vak, toen naar het andere, om uiteindelijk in een zeer onfortuinlijke positie terecht te komen midden tussen het betalende publiek.
Ik begrijp dat Ducos graag grote artiesten laat spelen op events. Ik begrijp ook dat het publiek er niet blij van wordt als er fotografen met camera’s voor hun neus staan als zij voor een kaartje €32,50 betaald hebben.
Maar om ons uit te schelden en zelfs een collega tot twee maal te duwen, zodat ze valt>dat gaat mij écht te ver.
We hebben onze spullen gepakt en zijn gegaan.
Van UB40 heb ik dus niets gezien.
Erg jammer…ik hoop dat Night at the Park de volgende keer voor de pers beter zal zorgen.

Parkpop 2017
Met de kater van de dag ervoor nog fris op het netvlies toogden we ons richting het Zuiderpark.
Uren later dan gepland wel eens waar, maar de regen gooide ook dit keer roet in het eten. Daar aangekomen voelde het goed.
De haagse vrienden waren er klaar voor, heerlijk warm hart onder de riem en gaan!
Blaas of Glory deed ons gieren van de lach. Niet alleen door de strakke broeken en bijpassende inhoud die ze tentoonstelden, maar ook de muziek was strak.
Leuk, gezellig en het was gewoon goed! Ook het vlijtig door blijven spelen, zelfs al was de podium tijd voorbij, gewoon midden in het publiek, was een super leuke toevoeging!
Alison Moyet was wat koeler dan de herrinnering uit de jaren ’80. Ze zong strak, bijna emotieloos, maar zag er charismatisch uit.
Los Pacaminos ft Paul Young was gezellig. Dhr. Young had het duidelijk meer naar zijn zin tijdens dit concert dan de dag ervoor en swingde erop los.
Broederliefde liet niemand onberoerd. Kinderen springen, ouders zongen, het publiek deed gewillig mee met de bruisende muziek die al enige tijd de hitlijsten bestormd.
Maar ik, ik kwam voor The Baseballs. Ik vond het een feest! Leuke muziek, mooie jongens, publiek helemaal rockabilly-proof…te gek!
Een geweldige afsluiter van dit festival weekend!
Waar de dag daarvoor ik tamelijk verslagen huiswaards ging, was ik nu opgewekt en blij.
Hopelijk mag ik volgend jaar weer komen fotograferen…ik kijk er nu alweer naar uit!

 

 

 

 

 

Parkpop 2016

IMG_4474klein
K’s Choice by Lies Baas

Parkpop dit jaar ook door de griep wat langzamer van start dan verwacht, maar dat kon de pret niet drukken.

Duidelijk te zien was dat de avond ervoor nog tot in de late uurtjes was gefeest, maar dat was ook ergens wel weer een positieve toevoeging.
We begonnen met K’s Choice, de Belgische rockband die zijn oorsprong reeds in de jaren ’90 van de vorige eeuw kende.
Lekker rauw en gewoonweg aangenaam geluid galmde over het terrein en menig fan stond uit volle borst mee te brullen, het was een feest!
Ook Reverend Peyton’s Big Damn Band, was een lust voor het oor en oog. Hartstikke leuk om te zien, maar ook om te horen hoe deze country blues band op speciale instrumenten het dak eraf speelde.
Ieder jaar is er op Parkpop een band die gewoon heerlijk hun eigen ding doet en het hele publiek laat dansen, dit jaar was dat Eskorzo!
Marky Ramone’s Blitzkrieg, tja, wat kan ik daarover zeggen….ik vond het nix, maar het publiek genoot. En dat gold wat mij betreft ook voor Jett Rebel. Begrijp me niet verkeerd, het publiek vond het super en dat telt op een festival!
John Coffey was gewoon hartstikke leuke muziek van gasten die wel door de wol geverfd zijn qua feestjes bouwen. Het publiek ging los! Er was zelfgemaakte confetti en er werd zowaar gecrowd surfed.
Als afsluiter kwam Billy Ocean!
Wat een prachtige man en wat stond hij zijn mannetje voor het meezingende publiek. Het was geweldig te zien hoeveel fans er binnen no time voor het podium vergaard waren om deze swingende artiest te zien optreden. Het leek hem zo makkelijk af te gaan, dat het moeilijk was om  het Parkpop terrein te verlaten.
Ik moet zeggen, het was voor het eerst sinds jaren dat ik weer het ouderwetse
Parkpop-gevoel Backstage gevoeld heb.
Mensen zaten weer echt met elkaar te kletsen, dronken een drankje, genoten van de zon.
Zoals een festival in ons zonnige Den Haag hoort te zijn!
IMG_4507klein
Jan, Piet, Joris, of Corneel? By Lies Baas
IMG_4502klein
by Lies Baas
IMG_4473klein
The More I See You by Lies Baas
IMG_4506klein
Baardmans by Lies Baas
IMG_4500klein
Lady Lay by Lies Baas

Night at the Park

IMG_4488 kklein
Holly Johnson by Lies Baas
Wat doe je als je perskaarten hebt voor zowel Night at the Park als Parkpop en je bent eigenlijk te ziek om te gaan….dan pas je het programma aan en ga je toch.
Al hoestend en proestend bestierden wij het Zuiderpark, klaar om ervoor te gaan.
De sfeer zat er al lekker in toen wij aankwamen, overal stralende mensen!
Als eerste zagen wij Racoon, die klonen zoals altijd wel bespeeld en alsof je naar een cd-tje luisterd op de bank. Aangenaam dus, maar niet bijster spannend.
Wat super om te zien was dat vele mensen uit het publiek zo van hen genoten!
Anastacia had aangegeven geen persfotograven te willen zien, dat viel natuurlijk wel een beetje rauw op ons dak. Dus gewapend om toch het beste ervan te maken gewoon tussen het ‘normale backstage publiek’ plaats genomen….wat bleek, ineens mocht er toch geschoten worden.
De beroemde liedjes werden met andere melodieën opgeleukt waardoor wat mij betreft het hele concert van haar een beetje tegenviel.
Een petite pissig en sowieso iet wat teleurgesteld wat haar muzikale bijdragen betreft waren we al snel klaar bij haar. Want, eerlijk is eerlijk, ze staat haar mannetje qua entertainment, maar het moment dat ze een liedje van de Foo Fighters verkracht haak ik af.
Toen kwam wat mij betreft het hoogte punt van de avond.
Holly Johnson, ook wel bekend van Frankie Goes to Hollywood.
Super geroutineerd en nog steeds loepzuiver zong deze artiest de ene golden oldie na de andere. Soms haperde zijn microfoon iets, maar geroutineerd en zonder boosheden ging hij prettig door. De ene na de andere grap tussen de liedjes door en gewoon heerlijk om naar te luisteren en kijken. Reeds sinds 1984 bekend door een met gouden platen bezaait oeuvre was deze zanger écht de moeite waard!
Wat een simpel spektakel, die daardoor uitblonk in zijn soort! Het hele publiek stond mee te brullen met de liedjes en te lachen om zijn gevatte grappen. De sfeer was erg goed en men genoot.
Wet Wet Wet was waarom ik ziek uit bed gekropen was.
Maar eerlijk gezegd, die vond ik behoorlijk tegenvallen. Misschien kwam dat ook omdat Holly Johnson zo super was hoor, maar eerlijk gezegd, ik had er meer van verwacht.
Nog steeds de mooie lach van alweer bijna 30 jaar geleden….maar de spetterende show waar ik op gehoopt had als oud ‘fan’ viel erg tegen.
Toen we ook als bij donderslag op heldere hemel het persvak uit gebonjourd werden was het wat mij betreft tijd om te gaan.
Het spektakel ging nog even door nadat wij vertrokken en vanaf Backstage hoorden wij nog menig festivalgast meebrullen met Wet Wet Wet.
Het was een geslaagd feest!
Hopelijk volgend jaar weer!
IMG_4476klein
Smokin’ by Lies Baas
IMG_4477klein
Man with Hat by Lies Baas
IMG_4481klein
Fresh Prince by Lies Baas
IMG_4483klein
I Say a Little Prayer for You by Lies Baas
IMG_4480klein
Wet Wet Wet by Lies Baas

Party Pooper

image

Als je afgekeurd bent…hoe organiseer je dan een verjaardagsfeestje??

*Om te beginnen met het belangrijkste, ik hou enorm van feestjes!!*

Je bedenkt natuurlijk eerst wie je wilt uitnodigen en wat je wilt gaan serveren, of in ieder geval op de tafel wilt zetten…want serveren zal er niet echt inzitten.
Dat veroorzaakt reeds een probleem. Want het liefst vier je het groot, met dansen en sta tafels. Maar je lijf kan dat niet meer aan, dus je kiest een paar vrienden, kijkt hoeveel mensen er maximaal in de huiskamer passen en hoeveel je er tegelijkertijd aan kan…zonder meteen radeloos vermoeid te zijn mocht iederen tegelijkertijd aanwezig zijn.
Hopelijk komt niet iedereen…dat is een raar iets…je nodigt mensen uit…maar je hoopt dat niet iedereen komt.  Met als enige reden…omdat je lijf dat niet aankan. Maar kom op nou…je wilt toch iedereen graag zien?? Dus je hergroepeert de boel en kiest ervoor bepaalde vrienden op een ander moment uit te nodigen. Gewoon omdat het niet anders kan. Dat zegt overigens niets over het soort van vriendschap wat je met hen hebt. Je maakt gewoon een beslissing…waarvan je nooit helemaal zal weten of het de juiste is…maar waarvan je wel weet dat alle vrienden dat zullen begrijpen.

De voorbereidingen:
Vervolgens begin je minimaal een week van te voren met kleine boodschapjes te doen. Servetjes hier, speciale drankjes daar, nog een paar kaarsen en waxinelichtjes.
Dan vraag je of manlief wilt helpen met de boodschappen doen.
Bij thuiskomst richt je de boodschappen zo in dat je nooit mis zal grijpen.
Je streept alles wat je samen hebt gehaald alvast van je lijstje en begint een vervolg lijstje, voor een andere dag.
Iedere dag doe je 1 ding extra. De ene dag neem je de kastjes alvast af, de andere dag doe je de wassen zodat je geen bomvolle wasmand hebt als je na het feestje het tafellaken in de mand stopt.
Een volgende dag is het tijd om de verse boodschappen te halen, dus dat doe je minimaal 2 dagen voor het feestje.
Hierna moet je waarschijnlijk behoorlijk uitrusten.
Dus de dag erop maak je alvast de soep, die op de dag van het feestje opgewarmd kan worden.
De avond voor het feestje zet je alvast alle benodigdheden op de tafel, schaaltjes, borden, glazen..zodat je niet al het rek en strek werk op de dag zelf moet doen.
Uit pure wanhoop vraag je bijna huilend van de pijn aan je buurvrouw of zij de vuilniszakken weg zou willen brengen.

De wc en de laatste voorbereidingen bewaar je voor de dag van het feestje.
Je legt alvast de kleding klaar die je de volgende dag zal dragen, want op de dag zelf alles zoeken geeft stress.
Dan vraag je of je man de extra stoelen alvast naar beneden wilt brengen en loop je voor de zekerheid het huis even na.
De vrienden komen voor jou, niet voor het huis weergalmt er door je hoofd.

De avond voor het feestje ga je vroeg naar bed.
Je slaapt gespannen, want na een hele week van gespreide voorbereidingen waren eigenlijk al te zwaar voor je lijf.
Moe, maar vol goede moed sta je op. Hier heb je zo naar uitgekeken.
Nog snel je haren boven de kraan wassen, want te moe en te veel pijn om te douchen, snel de reeds klaargelegde kleding aandoen.
Snel als in…eerst wakker worden, minimaal 2uur wachten totdat de medicijnen een beetje gaan werken en zo min mogelijk op en neer op de trap.

Waarna je gaat zitten en hoopt dat alles onder handbereik is en je vrienden hun eigen drankjes in zullen schenken.

Ik heb d’r zin an!!!

*let the party begin*

Parkpop 2015

Orange Skyline by Fotogravirus
Orange Skyline by Fotogravirus
Ten Years Today by Fotogravirus
Ten Years Today by Fotogravirus
Ten Years Today by Fotogravirus
Ten Years Today by Fotogravirus
Ben Miller Band by Lies Baas
Ben Miller Band by Lies Baas
Orange Skyline by Fotogravirus
Orange Skyline by Fotogravirus
Cary Van Rheenen by Lies Baas
Cary Van Rheenen by Lies Baas
Parkpop 2015 by Lies Baas
Parkpop 2015 by Lies Baas
Parkpop 2015 by Lies Baas
Parkpop 2015 by Lies Baas
Parkpop 2015 by Lies Baas
Parkpop 2015 by Lies Baas

Parkpop 2015 begon dit jaar als een zweterige, iet wat benauwde, dag. Er stonden bands met grote en kleinere namen op het programma.

Wat er die avond ervoor gebeurd was tijdens ‘Night at the Park’ hadden wij geen weet van, nog.

Wat ons wel opviel was dat het een beetje lafjes aanvoelde. Er waren maar weinig bezoekers in het begin en dat was ook voor de bands duidelijk zichtbaar. Gelukkig lieten ze dat niet merken en speelden naar hartenlust, zelfs al was het maar voor een klein publiek. Orange Skyline, onze favorieten van vorig jaar beten de spits af. Ook dit jaar weer was het een gezellig concert. Elementary Pinguins klonk opwekkend en gewoon mooi.  Gelukkig trok vanaf dat moment ook echt het publiek aan. Dus toen Bongo Botrako, met z’n swingende mannen op het podium stond werd het eindelijk weer een beetje het ouderwetse Parkpop Feestje, wat we zo gewend zijn.                                                                

Toen kwam (voor ons) de klapper: Ben Miller Band, geweldige muziek gemaakt met hele bijzondere zelfgemaakte instrumenten en een nog leukere microfoon…via een oude telefoonhoorn zong de zanger zijn muziek. Wat een feest deze band!                                                                                                                                           Omdat wij met camera’s gewapend waren en het echt ging betrekken twijfelden we…blijven of gaan. Maar Frans Bauer had beloofd te zingen…als Rammstein. Dus daarvoor moest en zou ik de regen trotseren, juist omdat ik graag wilde horen dat onze Frans ook iets anders kan dan zijn normale oeuvre. Het publiek was ineens in groten getale vervijfvoudigd… dus vele fans heeft de man zeker. Maar na één liedje haakten wij af. Het is niet wat wij leuk vinden, maar de bezoekers van dit jaar gelukkig zeker wel.

Eerlijk is eerlijk; Ik vond Parkpop dit jaar echt een beetje tegenvallen. Hierdoor komen er natuurlijk vragen naar boven, is het (twee jaar bestaande&betaalde ) ‘Night at the Park belangrijker geworden dan het (gratis) Parkpop, wat al 35jaar bestaat?                          

Laten we hopen dat ondanks deze verschuivingen in de programmering Parkpop wel zijn bestaansrecht houdt, want het maakt vele mensen toch nog steeds erg blij.                    

Den Haag is en blijft toch Parkpop Stad van Nederland?!