Geen Haagse bakkies in de Minute Bar

“Espresso is de basis van alle koffie.”

Terwijl ik met van de koude tranende ogen mijn jas uitdoe, schenkt de man met de gele stropdas de espresso uit in een grote kop. Nog even de melk opschuimen en mijn cappuccino is klaar. Even later zitten we met twee cappuccino’s en een schaal koekjes op comfortabele stoelen achterin de Minute Bar.

Sander Huisman, Minute Bar, Groningen. Foto: Haagspraak
Sander Huisman, Minute Bar, Groningen. Foto: Haagspraak
Vijf cent per minuut

De Minute Bar heeft een in Nederland uniek concept: hier betaal je niet voor wat je opdrinkt, maar voor de tijd die je er doorbrengt. Iedere minuut kost je 5 eurocent. Dit horecaconcept is ontstaan in Rusland en bestaat ook al in Frankrijk, waar men het een ‘anticafé’ noemt.
5 Eurocent lijkt niets, maar als je Sander Huisman, onberispelijk gekleed met zijn gilet en gele das, aan het woord laat merk je al snel dat hij weet waar hij mee bezig is: alles is doorgerekend. Met 5 cent en het aantal minuten dat in een jaar past als basis zal Sander mij de komende anderhalf uur vele rekenvoorbeelden geven van zijn visie op ondernemerschap in de 21e eeuw.

Dat 5 cent per minuut genoeg is om hem als ondernemer in leven te houden kan ook omdat hij alleen is. “Poppetjes zijn duur, ” dat wordt mij razendsnel voorgerekend.

Een robot, Jibo genaamd, die nu nog in ontwikkeling is, zal Sander helpen om in de toekomst de Minute Bar te veranderen in een plek waar de gasten bijna alles zelf kunnen doen. Een gerieflijke woonkamer in de stad waar iedereen zijn eigen koffie kan zetten. Jibo begroet de gasten, checkt ze in en uit, Sander houdt de pantry bij en springt bij indien nodig.
Voorlopig is voor de meeste mensen het professionele espressoapparaat nog te intimiderend. Aan het slot van ons gesprek zal ik mijn derde bak uiteindelijk zelf zetten, onder begeleiding.

Haagse bluf

Sander Huisman presenteerde zijn concept voor een zaal van 100 man voor de Dromen Denken Doen Award in Den Haag. Met hemzelf, iemand met afstand tot de arbeidsmarkt en een robot zou hij hier zijn Minute Bar starten. In de Haagsche Bluf was de bewonersgroep van Middin, die boven het winkelcentrum woonde enthousiast voor het idee van samenwerking.

Als ik hem nu vraag naar Den Haag zegt hij:
“Ik ben even uitgespeeld in Den Haag. Daar moeten echt dingen gaan veranderen. Het kan namelijk niet. De huren zijn veel te hoog, ze worden kunstmatig hooggehouden. Waarom is er anders zoveel leegstand?”

De Geste Groep, eigenaar van de grotendeels leegstaande Haagsche Bluf, bleek onbereikbaar voor de ondernemer, die ook nog naar het Anna van Buerenplein voor Den Haag CS keek. Ook hier: hoge huurprijzen op jaarbasis en weinig passanten. Hij besloot weg te gaan uit Den Haag:
“Ik weet zeker dat ik daar in anderhalf jaar aan mijn gele das hang te bungelen.”

Stenen stapelen

Nu bouwt hij aan zijn concept in de Groningse Steentilstraat, ‘steen voor steen’. In de noordelijke stad vindt hij wat in Den Haag ontbreekt: betaalbare huren en een dynamische jonge bevolking.

“Zij pikken het wel op, “ zegt hij over de Groningers. Terwijl ik mijn jas aantrek komt een groepje van vijf studenten binnen. Voor 5 cent per minuut genieten ze hier de komende minuten (wie weet hoelang ze blijven?) van een stuk Tijd, Ruimte en Comfort.

Ondertussen print Sander mijn bonnetje uit: 8,15 EUR, daar gaan we niet dood aan, maar aan 5 cent per minuut betekent dat … Ik kijk op de klok en besef dat ik hier ruim tweeëneenhalf uur aan de koffie heb gezeten.

Edwin IJsman

In memoriam Ferry van Maanen

Hoe ziet de uitvaart van een activist eruit? Niet persé heel anders dan die van een bakker of een registeraccountant. De toespraken verschillen wel, de mensen in de zaal ook.

Gisteren nam bij Crematorium Ockenburg een volle zaal afscheid van Ferry van Maanen, een man die zich zeker vier decennia ingezet heeft voor een betere wereld voor mens en dier. Eind jaren ’70 was hij al actief bij het Haags Vredesplatform. Ferry hielp mee met de organisatie van Nederlands grootste demonstratie ooit: op 29 oktober 1983 liepen 550.000 mensen door de straten van Den Haag in protest tegen de plaatsing van kruisraketten. Later was hij onder andere betrokken bij Occupy Den Haag, bij de acties van ongedocumenteerden op de Koekamp en in de Sacramentskerk. Als dierenliefhebber was hij ook veel te vinden bij de protesten tegen het BPRC in Rijswijk, waar apen worden gebruikt voor dierproeven. Jarenlang zette Ferry zich ook in voor Emmaus, in de kringloopwinkel op de Beeklaan. Soms speelde hij voor Sinterklaas.

Opa Water

Bij velen stond Ferry bekend onder zijn bijnaam ‘Opa Water’. De eerste vermelding van zijn bijnaam lijkt van oktober 2011 te zijn, waarin Dirk den Haan hem filmt terwijl hij jerrycans met water haalt voor het tentenkamp van Occupy. Opa water, die leed aan reumatoïde artritis, sleepte deze dagelijks van zijn huis naar het Malieveld. Later deed hij hetzelfde voor de uitgeprocedeerde vluchtelingen op de Koekamp.

Ferry voerde zijn verkregen bijnaam zelf op Twitter en verder oa. in de commentaren die hij op Haagspraak gaf. Onze Happy Hotelier voorzag iedere post waar hij ooit op reageerde van een tag

Praktische zaken

Ferry mopperde en klaagde regelmatig en zat bij de acties voor Occupy en de vluchtelingen regelmatig met de handen in het haar. Toch maakte hij de zaken in de praktijk niet moeilijker dan ze waren. Als gepensioneerd bouwvakker wist hij als geen ander waar je hout kon halen voor die vloer of dat  hokje dat een koude tent of kerk leefbaar hield in de winter en kwam hij desnoods zelf langs met zijn accuboor.

Als er bij Occupy kapotte tenten afgevoerd moest worden met daarin zaken die geen mens (zeker geen authoriteiten) ooit meer terug wilde zien dan stond zijn autootje ook klaar. Opa water stond borg voor benodigdheden als mobiele toiletten en regelde ze indien nodig. Geregeld leed hij hierbij zelf financiële schade. Achteraf hoorde je hem hier nooit meer over.

De man met de rollator

De Occupiërs lieten Ferry in 2011 niet helemaal aan zijn lot over met het dragen van de jerrycans. Na enige tijd werd het duidelijk dat Ferry inmiddels niet meer zo goed ter been was en kreeg hij van hen een tweedehands rollator.

De rollator van Opa Water
De rollator van Ferry van Maanen, bijgenaamd ‘Opa Water’, foto: Oenkenstein

Op het drassige Malieveld, waar meestal niet gereden kon worden, sjouwde hij deze voortaan ook met zich mee. Bij latere acties in de vijf jaar die volgden vormde de rollator een dankbaar platform voor zijn vele borden met protestteksten. Een kleurige hoge hoed, ooit gemaakt voor een demonstratie tegen bankiers die de democratie in Europa gijzelden, maakte zijn verschijning compleet. Bij elke volgende demonstratie werd de hoed van nieuwe teksten voorzien.

uitvaart van een oude activist
De uitvaart van een oude activist, foto: Edwin IJsman

Thuis had Ferry zijn kat en zijn volkstuin. Of hij familie had en vrienden buiten het activistenmilieu is mij niet bekend. De volle zaal bij de uitvaart gaf vooral een doorsnede te zien van activistisch Den Haag, met af en toe een raadslid en een enkele wethouder erbij. Ze zullen hem missen, iemand anders zal nu het water moeten dragen.

In de toespraken kwam verder naar voren dat Ferry, die vaak samenwerkte met kerkelijke organisaties als STEK, zelf niet gelovig was. Ik vermoed ook dat hij in een eventueel hiernamaals snel een misstand zou vinden om een actie tegen op te zetten. Opa Water was immers niet onverwoestbaar, hij was wel onverzettelijk.

Blijf dwars!

Edwin IJsman

Nieuwjaarsduik 2017 te Scheveningen

Tijdens de nieuwaarsduik 2017 waren onze fotografen weer volop bezig. Roel wijnants bracht ons de volgende foto’s:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Frans schmit bracht ons de foto’s voor de volgende slideshow:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En een video van het spektakel:

Dit jaar was het koud tijdens de nieuwjaarsduik, schreef onze fotograaf Pieter Musterd op zijn Flickr-account. De temperatuur lag tegen het vriespunt aan. Na afloop was het dan ook weer snel aankleden voor de deelnemers.

Snel aankleden na de nieuwjaarsduik, foto gemaakt te Kijkduin door Pieter Musterd
Snel aankleden na de nieuwjaarsduik, foto gemaakt te Kijkduin door Pieter Musterd

De Ker$tgedachte: Free Hugs-team uit Passage gezet

Onze Theo Che gaat voorafgaand aan de Kerst altijd mee ‘Free Hugs’ geven in de Haagse Passage, dit doet hij met onder andere Marion van der Vegt, de dichteres die in het verleden ook een en ander op Haagspraak publiceerde.

Deze keer verliep de actie anders dan anders, Marion schreef erover in haar blog, alvast een spoiler: “Het komt er dus op neer, wanneer je iets commercieels wilt doen, en in de Passage wilt staan hier een vergunning voor kunt aanvragen. Dan mag dat allemaal wel. Maar kom je iets doen vanuit je hart, en wil je stukje medemenselijkheid tonen, wordt je de Passage uitgejaagd.”

Lees het gehele verhaal van Marion van der Vegt en vergeet niet om daarna mensen te knuffelen, vooral in de Passage, waar dit niet mag:

Free Hugs 2016 (met ’n randje) Free Hugs in English for this year !

Het roze schrift

Terwijl ik de tekst voor een brief aan een vriendin die ik al anderhalf jaar niet gesproken heb overdenk, trek ik mijn jas aan om naar de bibliotheek te gaan. Hier kom ik bij de afdeling Nederlandse romans – B, naast “Wat een man nodig heeft” van Martin Bril een roze schrift met kartonnen kaft tegen.
Iemands aantekeningen van school? Een dagboek, denk ik als ik het open en een ingeplakte tekst ergens rond bladzijde vijftien tegenkom. Maar er zit meer in het schrift, op het schutblad voorin stuit ik op een getypte tekst die mij de herkomst geeft:

zomaar op verhaal komen

Het schrift is afkomstig van Erica Rutten uit Vught. Zij schrijft graag en heeft op 29 juli 2015 meerdere schriften in omloop gebracht met het doel deze rond te laten zwerven, mensen de gelegenheid te geven eigen gedichten en verhalen te delen, waarna ze het het schrift door kunnen geven aan een voor hen bekende of onbekende persoon.
Ook is er een mogelijkheid om het schrift terug te sturen naar de initiatiefneemster: achterin vind ik een envelop met haar adres.

Aan de hand van de teksten die drie vorige bezitters van het schrift hebben achtergelaten kan ik de reis die het aflegde gedeeltelijk reconstrueren:

  • Juli 2015, Vught, het schrift wordt door Erica Rutten in omloop gebracht,
  • Augustus 2015, Leiden, er wordt een tekst over vrijheid aan toegevoegd door ene Maria,
  • Oktober 2015, Drachten, Gerda Bekius schrijft een bijdrage genaamd ‘Gelukskoekjes’.

De laatst toegevoegde tekst is ‘Opruimen’, van Ate Klomp. Datum en plaats worden niet vermeld. Als ik het roze schrift zo aankijk bedenk ik mij dat ik nu twee teksten heb om over na te denken. Ik weet al waar het schrift naartoe gaat met mijn bijdrage.

Edwin IJsman

Het blog van Erica Rutten over haar project kan u hier vinden: https://zomaaropverhaalkomen.wordpress.com/