Brasil, Beleza?! De beelden op het Lange Voorhout

Hedendaagse Braziliaanse beeldhouwkunst op het Lange Voorhout.

Héctor Zamora - Tower Tamariu (2013)

Héctor Zamora – Tower Tamariu (2013)

Ook Nederland kent de bakkersfiets. Brazilië de vrachtfiets. Beide zijn bedoeld om producten over land te vervoeren, beide staan voor handel en beide verdwijnen steeds meer uit het straatbeeld. Het door mankracht aangedreven transportmiddel wordt vervangen door een elektrisch mechaniek. Met deze installatie plaatst Zamora een spotlight op een verdwijnend fenomeen. Ook brengt hij de werkomstandigheden en uitdagingen onder de aandacht die Braziliaanse werklieden het hoofd moeten bieden. De titel, vrij vertaald Toren van uitdaging wijst op de concentratie, kracht en balanceerkunsten die vereist zijn om met dit voertuig overweg te kunnen.

Maruis Galan - Empate

Maruis Galan – Empate (2016)

Empate verbeeldt de verbindende kracht van samen sporten. In het warme Brazilië wordt veel in de buitenlucht gesport, zoals ook het werk van Marcos Chaves toont. Sporten werkt verbroederend, ook al is een wedstrijdje basketbal gebaseerd op het hebben van twee baskets in deze installatie lijnrecht tegenover elkaar, maar grijpen ze hoog in de lucht verbroederend in elkaar. De twee ringen die elkaar ruisen doen denken aan de ringen van de Olympische Spelen. Deze vinden in augustus 2016 plaats in Rio de Janeiro. Ook dit sport evenement staat voor verbroedering, maar gaat anderzijds gepaard met een hoop strijd.

Opavivará! - Namoitta

Opavivará! – Namoitta (2006)

Het kunstenaarscollectief Opavivará! speelt met de openbare ruimte en de mensen die deze plekken bevolken. Door middel van installaties biedt Opavivará! het publiek een positieve, gedeelde ervaring.
Met Namoita, een cirkel van bomen en struikgewas, ontstaat een beschutte plek waar de voorbijganger zich even kan terugtrekken in luie stoelen. Het Lange Voorhout is meestal een plek waar gewerkt wordt, in de omringende ambassades en instanties. Nu is er een plek in deze openbare ruimte, een stukje ontspanning te midden van de werksfeer, een stukje natuur in de stad.

Ernesto Neto - Animal Nature

Ernesto Neto – Animal Nature (2013)

Animal nature represeenteert tegenstellingen. De welvende sculptuur is gemaakt van cortenstaal, een materiaal dat machinematig wordt gesneden. De computergestuurde machine kan het format eindeloos vermenigvuldigen. De technisch geproduceerde, abstracte vormen hebben echter het uiterlijk van gebladerte of bloemen. Zo bevat de sculptuur een tegenstelling tussen technologie en natuur. Deze uitersten grijpen in elkaar door middel van het materiaal. Door de blootstelling aan de buitenlucht zal het staal langzaam verkleuren tot een aardekleurig bruin. In het materiaal zit nog een paradox verborgen: de open structuur heeft ogenschijnlijk gewichtloos karakter, terwijl zij is gemaakt van een van de meest zware staalsoorten.

Marcelo Cidade - Espaco Entre

Marcelo Cidade – Espaco Entre (2008)

Graffiti kennen we uit de openbare ruimte. Denk aan kleurig bespoten muren of treinen. Toch worden graffitiwerken niet altijd als kunst gezien, de kunstzinnigheid en de vaardigheid van de maker ten spijt. Bij kunst denkt men meestal aan binnen, aan het museum met zijn witte wanden en sokkels. Cidade keert deze aanname binnenstebuiten. Hij bespuit juist de binnenkant van het bouwsel met verf, niet de buitenkant. Door graffiti naar binnen te halen, legitimeert hij het als kunst.

Adriana Varejão - Panacea Phantastica

Adriana Varejão – Panacea Phantastica (2003)

De sculpturen van Varejão verwijzen naar de complexe geschiedenis van Brazilië. Ze werkt volgens de artistieke stijlen die het land veroverden als gevolg van de kolonisatie. Een voorbeeld hiervan zijn de keramische tegels die met de Europese conquistadors meekwamen. Deze tegels waren een visueel en cultureel bewijs van de Portugese aanwezigheid. Wat Varejão toont ons toont, is echter niet het verhaal van eenrichtingsverkeer. Want de tegels zijn bedekt met zeefdrukken van Braziliaanse planten voor medische en botanische doeleinden geëxporteerd werden naar het thuisland van de veroveraars. De namen en geneeskrachtige werking van de planten worden in het Latijn beschreven, zoals ze destijds als compleet exportproduct verhandeld werden. Hiermee toont Varejão het bestaan van nog een kant van de toch al zo complexe (koloniale) geschiedenis van haar Brazilië.

Ernesto neto - In the corner of life

Ernesto neto – In the corner of life (2013)

In the corner of life doet denken aan de Braziliaanse neoconcretismo-beweging van de jaren ’60. Binnen de Braziliaanse avant-garde ontstond kritiek op de Europese constructivistische kunst, die tot dan toe als voorbeeld had gediend. Deze was geometrisch, mathematisch en objectgericht. Denk aan Mondriaan, De Stijl, of het Bauhaus. De Brazilianen wilden binnen de abstracte kunst juist weer een menselijk aspect brengen. Interactie met en het gevoel van de toeschouwer werden belangrijk. Ernesto Neto biedt hier een volledig abstract werk, dat toch menselijk oogt vanwege de organische vormen. Tussen de welvingen bevindt zich een hangmat om in weg te kruipen. Zo biedt Neto via hoogst abstracte middelen toch een oer-menselijke ervaring van geborgenheid.

Eduardo Coimbra - Muro

Eduardo Coimbra – Muro (1993)

Een muur doet denken aan vastigheid en onbeweeglijkheid. Daaruit voortkomend eventueel ook aan bescherming of juist uitsluiting. Hoe dan ook, een muur doet zelden denken aan beweging. Eduardo Coimbra maakt een stenen wand die nu juist wel een grillig patroon volgt en op rolletjes staat. Zijn Muro oogt daardoor als beweeglijk en organisch geheel. Coimbra is opgeleid als ingenieur. Hij maakt archictecturale installaties met een sureëel tintje, die het publiek verrassen of prikkelen. Met Muro confronteert hij de toeschouwer met zijn of haar verwachtingen van het archectonische begrip muur: hoe definieer je muur eigenlijk? Wat is, doet en kan een muur?

Marcos Chaves - Academia

Marcos Chaves – Academia (2014)

Academia toont de Braziliaanse betekenis die wordt toegekend aan de term academie. Een academie zoals wij die kennen, is een culturele onderwijsinstelling gebaseerd op het Bildungsideaal. Bildung staat voor de ontplooiing van menselijke kwaliteiten zoals het vermogen tot moreel oordelen en kritisch denken. In het huidige, op lichamelijk schoonheid gerichte Brazilië staat de term academie echter niet meer voor een cultureel onderwijsinstituut, maar voor een instituut waar aan lichamelijke ontplooiing wordt gedaan: de fitness- of de sambaschool. Met name fitnessscholen zijn een prominent onderdeel van de samenleving. Ze worden spontaan in de open lucht gebouwd voor en door buurtbewoners. De natuurlijke omgeving en gevonden voorwerpen zoals loden pijpen, cementblokken en houtstaven worden zo inventief mogelijk ingezet om heuse sportvoorzieningen te maken. Academia van Chaves is een eerbetoon aan zulke lokale uitingen van creativiteit en gemeenschapszin.

Valeska Soares - Adrift

Valeska Soares – Adrift (2016)

Deze boot dobbert niet op een watervlakte, maar op een spiegel. Het spiegelende oppervlak reflecteert de dubbele rij lindebomen van het Lange Voorhout. Hierdoor lijkt het water groen in plaats van te verwachte blauw. Zodoende lijkt het bootje te drijven op een zee van bladeren. Een vreemde gewaarwording, zeker als we ons realiseren dat dit scheepje is gemaakt van hout.

Info stand Lange VoorhoutInformatiehuisje Museum Beelden aan Zee: “En welk beeld vind het mooist?”

InformatieInformatiebord ingang Lange Voorhout.

Bron:
Museum beelden aan Zee.
Bordjes met beschrijving langs het grindpad.

Baron Hop en het Confiseurshuis aan het Lange Voorhout

DSC00019ahop
Na de wekelijkse Opûh Koffie bij Van Beek aan de Turfmarkt besloot ik om een wandeling te maken, onderweg bezocht ik de kerk in de Parkstraat. Via de Mauritskade en de Denneweg ging ik even bij Nora Bogers, meubelontwerpster in de Kazernestraat langs. Na een groet en een gesprekje ging ik weer verder richting Lange Voorhout.

Op het Lange Voorhout ontdekte ik een niet eerder geziene gevelsteen met inscriptie.
Een deel van de tekst was leesbaar, maar het goud waarmee de letters waren ingevuld was voor 98% verdwenen.
Ik maakte wat foto’s en thuis op de Mac heb ik de letters weer leesbaar gemaakt.
Het bleek het voormalige woonhuis van oud-gezant van de Staten van Holland baron Hendrik Hop te zijn. Van 1782 tot 1792 was hij de Nederlandse gezant te Brussel. Toen Franse revolutionaire troepen Brussel innamen werd de gezant teruggeroepen. Zo belandde Baron Hop in het appartement boven het confiseurshuis van de familie Van Haaren & Nieuwerkerk aan het voorname Voorhout. Baron Hop is bekend van het naar hem genoemde Haagsche Hopje.

HTM.Fotonet Collectie Dick Gilijamse
HTM.Fotonet Collectie Dick Gilijamse

Baron Hop was een liefhebber van koffie en toen hij een keer zijn restje koffie met suiker en room op de kachel had gezet en in slaap viel was de koffie zodanig ingedikt dat er een bruine brok onderin het kopje was ontstaan.
Hij proefde de brok en vond hem erg lekker. Later toen Hop van zijn arts geen koffie meer mocht drinken, herinnerde hij zich zijn toevallig ontstane koffiebrok, ging naar zijn benedenbuur en vroeg hem om ‘De Swarte Oostervogt brok’ zoals hij het noemde te maken. zodat hij toch nog kon genieten van de koffiesmaak.
Op zijn diplomatieke reizen nam baron Hop regelmatig deze Oostervogtbrokken mee die tot in de hoogste kringen werden gewaardeerd. Door het grote succes is de fa. Van Haaren & Nieuwerkerk in 1794 officieel begonnen met de productie van de snoepjes die in 1880 de naam Haagsche Hopjes kreeg. De snoepjes waren zo populair dat velen zich ook met het maken van de brokken bezighielden.

Fabrikant Rademaker maakte ook brokken, deed er een wikkel omheen en claimde dat hij de enige echte Haagsche Hopjes maakte. Er zijn vele processen gevoerd over de rechten op de naam ‘Haagsche Hopjes’, maar Fa. Van Haaren & Nieuwerkerk werd steeds in het gelijk gesteld.
Jaren later is het bedrijf overgenomen door Rademaker. Desondanks ging het gevecht
over de hopjes tot 1989 gewoon door. Toen besliste de Reclame Code Commissie
dat de Haagse Rademaker niet meer met ‘enige echte’ mocht adverteren. Voortaan moest er altijd de naam van het bedrijf bij staan: ‘enige echte Rademaker’s hopjes’

Bronnen en meer op Wikipedia:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Hopje

en ansichtkaart uit de collectie van Dick Gilijamse
http://www.htmfoto.net/algemeen/tonen2.php?pagina=1292439191
DSC00061a

Informatieborden Lange Voorhout

DSC07447a
Tijdens een van mijn wandelingen ontdekte ik dat diverse panden aan het Lange Voorhout zijn voorzien van mooie en duidelijke informatieborden aan de gevels.
Ik vind dit een mooi initiatief, nu kunnen wandelaars en andere dagjesmensen de geschiedenis van de historische panden lezen.
Jammer is wel dat de borden niet voorzien zijn van QR-codes zodat via de mobiele telefoon deze informatie ook beschikbaar is in diverse talen.
De toerist mist op deze manier veel informatie om een dagje Den Haag te laten slagen.
DSC07577a

DSC07452a

Hier is naar mijn mening niet goed over nagedacht. Ik heb Den Haag Marketing eens gevraagd hoe dat zit en of dat niet op meer panden kan en houd u op de hoogte van het antwoord.

Angst

Het smalste huisje van Den Haag
Het smalste huisje van Den Haag, Lange Voorhout

Een paar avonden terug werd ik bijna het ziekenhuis ingereden door een fietser van links, zonder licht. Het stormde, mijn bril was wazig van de regen, dus ik had slecht zicht. Ik zag de haastige jongeman net op tijd , remde bijna mijn kabels kapot en heb hem verrot gescholden. LUL.

Ik was op weg naar een gezellige avond, de aanslagen in Parijs nog vers in het geheugen. Tussen de spellen door ventileerde iedereen een mening, die varieerde van doodknuppelen tot doodknuffelen en alles wat je daartussenin verder nog kon bedenken zoals grenzen potdicht en iedereen een geweer enzo. Ik had er ook een mening over maar die doet nu niet ter zake.

Een paar dagen later kwam ik weer in het centrum van Den Haag omdat ik hoognodig weer eens wat foto’s moet schieten. Het veranderend aanzicht van Den haag heeft mijn warme belangstelling maar ook de oude hotspots en de kleine pareltjes mogen niet ontbreken in mijn inmiddels grote fotoverzameling. Het is een verslaving, ik weet het, maar geen waarmee ik een ander benadeel. Ik ben met pensioen en ik heb een hobby, dat kan niet iedereen zeggen.

Jan Vermolen staat weer op zijn vertrouwde plek
Jan Vermolen staat weer op zijn vertrouwde plek

Jan Vermolen staat weer op het Spuiplein – waarschijnlijk voor het laatst – met de mooie rode dr Anton Philipszaal als decor. De etalages van de Bijenkorf zijn weer voorzien van veel glitter, luxe en bewegende objecten. Nog even gecontroleerd of hun zwevende Zwarte Piet inderdaad van Goud was geworden. Ja dus. Door de oude en nieuwe Passage liggen respectievelijk rode en blauwe lopers maar de Kerstboom in de rotonde is er (nog) niet. In de Bonneterie brandt weer licht, heel veel zelfs. Er is het afgelopen jaar veel veranderd in onze stad.

Via Binnenhof, Korte Vijverberg en Lange Voorhout langzaam weer naar de bushalte op de Kneuterdijk gewandeld. Weinig gasten bij De Posthoorn. Die hebben echt veel last van de bouw van die parkeergarage onder het Tournooiveld. Ik neem me elke keer voor daar wat vaker een kop koffie te halen maar het is er nog niet van gekomen. Ik beloof beterschap. De bomen zijn inmiddels kaal en zo zag ik heel duidelijk het smalste huisje van Den Haag voor me opdoemen, bijna doodgedrukt door het paleis van de Hoge Raad, Huis Huguetan, en het paleis van de Van Lanschot Bankiers. Het Huis Huguetan staat op de lijst van mogelijke noodopvang voor de leden van de eerste kamer als het binnenhof grondig wordt gerenoveerd. De leden van de Hoge Raad verhuizen straks immers naar de nieuwbouw aan het Korte Voorhout, tegenover het glazen ministerie van Financiën. De eerste kamerleden willen er nog niet aan maar je kunst je een slechtere noodopvang voorstellen.

Het smalste huis van Den Haag (183 cm breed) had ik nog niet in mijn verzameling Haagse Pareltjes. Het is inderdaad heel erg smal, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de hoogte. Hoe krijg ik het er goed op met mijn objectief van 24 mm. De straat is smal, veel ruimte om achteruit te lopen was er niet vanwege geparkeerde auto’s. Ik wilde natuurlijk zowel stoep als dakrand er op hebben maar dat bleek onmogelijk. Ik moest kiezen tussen wel stoeprand en geen lucht (maar dan kon je niet zien hoe hoog het was) of geen stoeprand maar wel lucht, uiteindelijk heb ik voor dat laatste gekozen. Voor alle duidelijkheid: om bij de voordeur te komen moet je eerst een trapje af. Downstairs, zogezegd. Dat was nog een hele puzzel en geklooi. Had wat proefopnames gemaakt om ze zo op mijn schermpje te kunnen bekijken. Ik heb de gedragsafwijking dat ik in principe alleen “liggende” foto’s maak en geen “staande”, anders had zich dat probleem niet voorgedaan natuurlijk. Kortom: ik was lekker bezig. Terwijl ik daarmee erg druk was voelde ik ogen op mij gericht. De buitendeur van de bankier was opengegaan en er stond een strenge meneer in overhemd op de stoep die mij observeerde. Althans dat vertelde mijn gevoel me. Ik vond dat naar. Voelde hij zich bedreigd? Dat kan, het is vaker voorgekomen dat fotografen er van verdacht werden bezig te zijn met het voorbereiden van aanslagen. Nou ja, echte terroristen doen dat natuurlijk minder opvallend. Uit reflex liep ik naar hem toe, ik wilde wel eens weten waarom hij me zo naar me had gekeken. Maar meneer stak een sigaretje op en ging naast een auto staan roken zonder iets te zeggen.

Ik had inmiddels de min of meer perfecte foto gemaakt en ben daarna maar naar de bushalte gewandeld. Het was mijn voornemen om me niet bang te laten maken na die vreselijke dingen die in Parijs zijn gebeurd. Den Haag, de stad van Vrede en Recht is tenslotte geen Parijs. De kans dat ik door een idiote fietser in het ziekenhuis zal belanden is vele malen groter dan door een terroristische aanslag.

Vormidable, de beelden aan het Lange Voorhout

Een tour langs de beelden op het Lange Voorhout, onderdeel van het onlangs koninklijk geopende Vormidable.

Le Grand Vivisecteur (2015) – Johan Creten.

001 - Le Grand Vivisecteur

De monumentale afmeting van de Le Grand Vivisecteur heeft tot gevolg dat de toeschouwer zich klein voelt. De uil is gedetailleerd uitgevoerd. Opvallend zijn de gelaatsuitdrukking, de holle ogen en de machtige klauwen. De sokkel van het beeld doet tegelijk dienst als zetel, waarop de bezoeker maag plaatsnemen.

Octo (2011) – Johan Creten.

002 - Octo

Octo is een afbeelding van een rog, ook wel zeeduivel genoemd, met menselijke gelaatstrekken aan beide kanten van zijn dunne, platte kop. Ook de verticale positie van de levensgrote rog neigt ertoe dat wij er een beeltenis van een mens in terugzien. Door de confrontatie met dit vermenselijkte zeemonster daagt Creten de toeschouwer uit om zich te verdiepen in zijn eigen mensbeeld.

LUIZAERC (2012 – 2015) – Nick Ervinck.

003 - Luizaerc

LUIZAERC (een zelfverzonnen woord) lijkt op een bewaker van een onbekend terrein, men kan zich afvragen of hij het gebied afschermt of dat hij juist toegang biedt. De decoratieve sokkel is een herkenbare vorm uit het verleden en vormt een sterk contrast met de dynamische vormgeving van het bovenste deel van dit monumentale beeld. Het is ontworpen met een computerprogramma en gemaakt met een FDM 3D-printer. De kleur geel ver wijst naar een stadium in de alchemie waarin nieuw leven uit dode materie ontstaat.

Silver Cakespoons (2012) – Peter Rogiers.

004 - Silver Cakespoons

De beelden van Rogiers hebben de dynamiek en bewegelijkheid van een dansend lichaam. Zijn werk balanceert tussen het abstracte en het figuratieve. Het beeld Silver Cakespoons is met groot vakmanschap maar ook met humor gemaakt. Deze fleurige, ‘dansende’ palmboom, met zijn bladeren als stelen van dessertlepels, wedijvert met statige lindebomen op het Lange Voorhout. Rogiers vergroot telkens weer de onrust van een dansend lichaam in zijn sculpturaal werk.

Sturm (2012) – Caroline Coolen.

005 - Sturm

Door de kleurverschillen lijkt Sturm uit verschillende delen te bestaan. Een mensfiguur zoekt naar evenwicht op een rotsachtige bodem terwijl hij zich los vecht uit een kolkende massa waarin zijn hoofd en armen verdwijnen. Of is hij in extase? Op een rots kruipt een dierlijke vorm die de hachelijke strijd gadeslaat. Coolen probeert in haar werk de moderne mens ondergeschikt aan de natuur weer te geven.
Zij doet dit volgens haar eigen regels over vormgeving waarbij zij nadrukkelijk het artistieke maakproces zichtbaar wil laten.

Sheperd (2013) – Caroline Coolen.

006 - Sheperd

Een belangrijk thema in het werk van Coolen is het fragmenteren van mensen- en dierfiguren. Wij kennen immers ook veel klassieke beelden zonder hoofden. of armen. Ook Sheperd is afgeleid van die klassieke figuren. In plaats van de karakteristieke herdershond, waaraan de herder zijn identiteit ontleent, ligt een doormidden gesneden vos aan zijn voeten. Of de vos slachtoffer of dader is, blijft raadselachtig.

Earthcar (2002) – Peter de Cupere.

007 - Earthcar

Earthcar is een nog functionerende auto bedekt met aarde. De nepplanten op het dak van de auto lijken echt te groeien. Binnenin de auto liggen boeken, gemaakt van aarde en bedrukt met de tekst: Smell the Earth. Aan de auto hangen gereedschappen voor tuinonderhoud. Door middel van een spray verspreidt de auto de geur waardoor de toeschouwer zich in een Toscaans landschap waant. De Cupere maakt rooksculpturen en reukinstallaties. Deze geurkunstwerken worden alfactorische kunst genoemd.
De combinatie van waarneming en geur, die ongewoon is in de kunst, versterkt de beleving.

SCRINIUM 01 (2015) – Renato Nicolodi.

008 - Scrinium 01

Scrinium is Latijn voor een kist of koker om oude boeken of papierrollen in op te bergen. Nicolodi maakt modellen van gebouwen die niet bedoeld zijn om te worden gebouwd. Het zijn sobere, gesloten architectonische vormen gekleurd in tinten en schakeringen van beton. Ze zijn onder andere geïnspireerd op de megalomane naziarchitectuur uit WO II. Zijn werk trekt aan en stoot af omdat dit soort constructies door de geschiedenis beladen zijn. Toch zijn deze strakke constructies van een verrassende schoonheid.

Fallen DictatorPhilip Aguirre y Otegui.

009 - Fallen Dictator

Fallen Dictator is een omvergetrokken monument van een symbolische dictator: hij is letterlijk van zijn voetstuk gevallen. Het verwijst naar het gevelde monument van Saddam Hoessein maar gaat ook over alle dictators die ten val zijn gebracht door volksopstanden. Aguirre wil met dit beeld symbolen van macht en de manipulatie van macht vormgeven. Fallen Dictator bekritiseert macht en gebruikt het monument als vertoning daarvan.

Prototype VIPAG (2001 – 2002) – Leo Copers.

010 -Prititype VIPAG

In de VIPAG (Vrijwillige Individuele Publieke Automatische Gevangenis) kan op vrijwillige basis een openbare gevangenschap worden ondergaan. Het doel van de publieke opsluiting zal voor de gebruiker de verlossing van zijn schuldgevoel zijn. De VIPAG werd bedacht ter aanvulling van de traditionele of vaste gevangenissen. Copers cel is een vertaling van de middeleeuwse schandpaal naar de hedendaagse maatschappij: het immorele van vrijheidsberoving wordt als vrije keuze aangeboden, hierbij refererend aan de normen en moraliteit in onze samenleving.

Landscape (2013) – Fred Eerdekkens.

011 - Landscape

Landscape is een oranje gekleurde spiraal die het woord landscape vormt. Het werk is oorspronkelijk gemaakt op buiten op het land getoond te worden. Ook in andere ruimtes is, via de taal, de relatie met een landelijke omgeving duidelijk. Eerdekkens houdt zich bezig met de vraag hoe taal zich tot de wereld van de verbeelding verhoudt. Zijn letter- en lichtsculpturen zijn een spel met logica en verbeelding.

White Migrant (Harry) (2012) – Tinka Pittoors.

012 - White Migrant

White Migrant (Harry) is oorspronkelijk gemaakt om bovenop de duiventoren van kasteel Heeswijk (Dinther, Brabant) te staan. Pittoors associeerde de opdracht met communicatie en het brengen van een boodschap. Pittoors begon als schilder/tekenaar maar werd beeldhouwer. White Migrant (Harry) is een goed voorbeeld van hoe zij ook haar sculpturen wil tekenen. De rechte lijnen van de houten stokken en de ronde lijnen van de neonbuizen vormen een interessant contrast, vooral ’s nachts wanneer het beeld als een baken de omgeving verlicht.

Frozen Wave (2012) – Luk van Soom.

013 - Frozen Wave

Frozen Wave is een gestileerde getijgolf afgebeeld op zijn hoogste, meest indrukwekkende en mooiste moment: voordat hij neerstort, te vergelijken met de fotograaf die afdrukt op één honderdste van een seconde. Van Soom’s thema’s zijn zwaartekracht, gewichtloosheid en vluchtigheid, hier samengebracht in een bronzen kolos. De specifieke krulvorm, die Van Soom de oneindigheidsvorm noemt, komt vaak in zijn beelden terug. Zijn monumentale beeld Een kosmisch verlangen is te zien in de voortuin van Raadhuis de Paauw in Wassenaar.

Raised Elevation (2013) – Leon Vranken.

Raised Elevation is een herinterpretatie van een klassieke sokkel. Het uit elkaar halen en opnieuw stapelen van de onderdelen, met toevoeging van houten latten, wijst op de tijdelijkheid van kunstobjecten en is tegelijkertijd niet zonder humor. Door de deconstructie neemt de sokkel, die bedoeld is om een beeld te dragen, zelf een sculpturale vorm aan. Dit werk is aangekocht door het Middelheimmuseum in Antwerpen.

Jesse (2208) – Sofie Muller.

015 - Jesse

Jesse draait met verwondering om en ziet een spoor van rode begonia’s achter zich. Dit kun je interpreteren als dreigend of juist als iets speels. Muller wil dat de kijker zelf interpreteert en fantaseert. De ogen zijn afwezig omdat, zoals Muller zegt, ‘ogen eisen te sterk de aandacht op‘. Muller brengt tegenstrijdige ideeën of gevoelens samen zoals die ook in ieder mens tegelijkertijd voorkomen.

Entrance Kit for Sculpture Garden III (2010) – Wesley Meuris.

016 - Entrance Kit for Sculture Garden 3

Entrance Kit for Sculpture Garden III bestaat uit twee zuilen aan beide kanten van de ingang naar een beeldentuin. Ze hebben de klassieke vorm van een zuil, namelijk een ondersteunende basis met daarop een zuil afgedekt met een kapiteel. De zuilen zijn niet verankerd in de grond en worden ondersteund door houten skeletten. Ze zijn verplaatsbaar. Een hek of omheining ontbreekt en je kunt er omheen lopen. Meuris wil aangeven dat de verbinding van het verleden met het heden verloren is gegaan.

Fin (2015) – Johan Tahon.

017 - Fin

Deze bronzen engel vormt een eenheid met de in museum Beelden aan Zee tentoongestelde gipsen engel. De engelen staan in een denkbeeldige spirituele verbinding met elkaar door middel van satellietschermen.
Door hun lange, opgerichte houding wordt de nadruk gelegd op de hemelse sferen waarin zij zich bevinden. Hun taak is bescherming van de twee tentoonstellingen, als echte beschermengelen.

De expositie is te bezichtigen van 20 mei – 25 oktober 2015.

Bron tekst: Bordjes naast de kunstwerken op het Lange Voorhout.
Foto’s: Ed Gool
Gerelateerd:
Kunst kijken; Kunst begrijpen, door Casper de Weerd.
De Prachtige Foute Hoed van Maxima, door Happy Hotelier.
Beeldige Beeldhouwwerken op het Lange Voorhout, door Happy Hotelier.