In memoriam Ferry van Maanen

Hoe ziet de uitvaart van een activist eruit? Niet persé heel anders dan die van een bakker of een registeraccountant. De toespraken verschillen wel, de mensen in de zaal ook.

Gisteren nam bij Crematorium Ockenburg een volle zaal afscheid van Ferry van Maanen, een man die zich zeker vier decennia ingezet heeft voor een betere wereld voor mens en dier. Eind jaren ’70 was hij al actief bij het Haags Vredesplatform. Ferry hielp mee met de organisatie van Nederlands grootste demonstratie ooit: op 29 oktober 1983 liepen 550.000 mensen door de straten van Den Haag in protest tegen de plaatsing van kruisraketten. Later was hij onder andere betrokken bij Occupy Den Haag, bij de acties van ongedocumenteerden op de Koekamp en in de Sacramentskerk. Als dierenliefhebber was hij ook veel te vinden bij de protesten tegen het BPRC in Rijswijk, waar apen worden gebruikt voor dierproeven. Jarenlang zette Ferry zich ook in voor Emmaus, in de kringloopwinkel op de Beeklaan. Soms speelde hij voor Sinterklaas.

Opa Water

Bij velen stond Ferry bekend onder zijn bijnaam ‘Opa Water’. De eerste vermelding van zijn bijnaam lijkt van oktober 2011 te zijn, waarin Dirk den Haan hem filmt terwijl hij jerrycans met water haalt voor het tentenkamp van Occupy. Opa water, die leed aan reumatoïde artritis, sleepte deze dagelijks van zijn huis naar het Malieveld. Later deed hij hetzelfde voor de uitgeprocedeerde vluchtelingen op de Koekamp.

Ferry voerde zijn verkregen bijnaam zelf op Twitter en verder oa. in de commentaren die hij op Haagspraak gaf. Onze Happy Hotelier voorzag iedere post waar hij ooit op reageerde van een tag

Praktische zaken

Ferry mopperde en klaagde regelmatig en zat bij de acties voor Occupy en de vluchtelingen regelmatig met de handen in het haar. Toch maakte hij de zaken in de praktijk niet moeilijker dan ze waren. Als gepensioneerd bouwvakker wist hij als geen ander waar je hout kon halen voor die vloer of dat  hokje dat een koude tent of kerk leefbaar hield in de winter en kwam hij desnoods zelf langs met zijn accuboor.

Als er bij Occupy kapotte tenten afgevoerd moest worden met daarin zaken die geen mens (zeker geen authoriteiten) ooit meer terug wilde zien dan stond zijn autootje ook klaar. Opa water stond borg voor benodigdheden als mobiele toiletten en regelde ze indien nodig. Geregeld leed hij hierbij zelf financiële schade. Achteraf hoorde je hem hier nooit meer over.

De man met de rollator

De Occupiërs lieten Ferry in 2011 niet helemaal aan zijn lot over met het dragen van de jerrycans. Na enige tijd werd het duidelijk dat Ferry inmiddels niet meer zo goed ter been was en kreeg hij van hen een tweedehands rollator.

De rollator van Opa Water
De rollator van Ferry van Maanen, bijgenaamd ‘Opa Water’, foto: Oenkenstein

Op het drassige Malieveld, waar meestal niet gereden kon worden, sjouwde hij deze voortaan ook met zich mee. Bij latere acties in de vijf jaar die volgden vormde de rollator een dankbaar platform voor zijn vele borden met protestteksten. Een kleurige hoge hoed, ooit gemaakt voor een demonstratie tegen bankiers die de democratie in Europa gijzelden, maakte zijn verschijning compleet. Bij elke volgende demonstratie werd de hoed van nieuwe teksten voorzien.

uitvaart van een oude activist
De uitvaart van een oude activist, foto: Edwin IJsman

Thuis had Ferry zijn kat en zijn volkstuin. Of hij familie had en vrienden buiten het activistenmilieu is mij niet bekend. De volle zaal bij de uitvaart gaf vooral een doorsnede te zien van activistisch Den Haag, met af en toe een raadslid en een enkele wethouder erbij. Ze zullen hem missen, iemand anders zal nu het water moeten dragen.

In de toespraken kwam verder naar voren dat Ferry, die vaak samenwerkte met kerkelijke organisaties als STEK, zelf niet gelovig was. Ik vermoed ook dat hij in een eventueel hiernamaals snel een misstand zou vinden om een actie tegen op te zetten. Opa Water was immers niet onverwoestbaar, hij was wel onverzettelijk.

Blijf dwars!

Edwin IJsman

Gaswinning: de bubbels en de solidariteit

jaknikkers in Azerbeidzjan. Foto: Rita Willaert

Zoals vorige keer beloofd zal ik het nu over de bubbel in Groningen hebben. In feite zijn de berekeningen rond het gas ook een enorme financiële bubbel, omdat men niet op de onkosten heeft gerekend, die nu te voorschijn komen. In de zestiger jaren is ons Nederlanders een schitterende toekomst in het vooruitzicht gesteld op basis van de enorme gasbel onder Groningen. Er werd toen zeker weinig onderzoek gedaan naar de geologische gevolgen voor Groningen als deze gasbel leeg gaat lopen. Zouden al die geologen al die tijd hebben zitten slapen? Feit is dat bij veel geologen de winsten van de oliemaatschappijen belangrijker zijn dan de wetenschappelijke waarde van de Geologie zelf. De geoloog Salomon Kroonenberg maakt het zelfs zo bont dat hij zich gaat bemoeien met een andere wetenschap, namelijk de meteorologie, om daar zijn scepsis over de theorie van het broeikaseffect door uitstoot van CO2 uit te spreken. Veelzeggend, de gevolgen voor de Groningers niet onder ogen zien en vervolgens de oliebaronnen ook nog ter wille zijn met deze scepsis over een andere wetenschap. Wat zou het goed zijn geweest als de geoloog Kroonenberg op een wetenschappelijk verantwoorde wijze zijn scepsis over het Groninger gasveld had laten schijnen. Voor mijn observatie heeft overigens de kwestie rond het Groninger gasveld voordelen. Namelijk, hoe staat het, na alle neoliberale lessen in egoïsme, met onze solidariteit met de Groningers? De eerste uitspraken van minister Kamp zijn weinig hoopvol voor de Groningers.

130219-aardbeving_scheur_1
Scheur als gevolg van aardbeving in Groningen. Foto: Rodnei / Flickr creative commons

Per slot van rekening moet de NAM, voor 50% Shell en voor 50% ExxonMobil, winst maken. Daarvoor laat je de Groningers met steun van een neoliberale regering in de bubbel zakken. Net als deze regering u met uw hypotheek in een bubbel laat zakken of de asielzoekers in een andere bubbel, dan heeft deze regering ook nog een bubbel voor degenen die ziek worden. Al die bubbels hebben één oorzaak namelijk het neoliberalisme. Het neoliberalisme is namelijk gebouwd op gebakken lucht. Namelijk toen de financiële experts de hypotheek voor u afsloten of andere financiële producten voor u regelden, hebben ze u met een bubbel van woorden verteld, zonder dat u dat door had, dat 1+1=3 is. De neoliberale regeringen hebben dit toegejuicht. Resultaat: wij blijven met de bubbels achter, de snelle jongens in ‘global finance’ genieten van hun bubbelbad.

Teun Wolzak

Dit artikel is het editorial van de aprileditie van het maandblad van Occupy Den Haag. Vanaf zondag 06-04-2013 zal dit ook te vinden zijn op: http://www.occupydenhaag.org/occupy-magazine/

De bubbels en het harde werken

Een voorbeeld van een economische zeepbel of bubbel is de boete van €3900 voor een uitgeprocedeerde vluchteling als hij wordt aangehouden. Steeds is deze boete verder opgeschroefd. Deze laatste somma is het resultaat van het krachtdadig optreden van Staatssecretaris Fred Teeven. De Staatssecretaris rekent op 50.000 aanhoudingen en heeft dit in zijn begroting verwerkt. Aan het slot van het jaar blijkt hij een tekort van 195 miljoen te hebben. Dat is dan de bubbel.

Zo ook bij de SNS-bank, deze gaat in het vastgoed, dit vastgoed wordt miljarden minder waard en de SNS zit met een enorme bubbel in zijn maag. Niet het blad van Occupy Den Haag, dat draait nu al een paar bladen lang op de putopties van de SNS. Dat is zeer makkelijk voor ons blad. Er zijn echter anderen die ook geld binnengehaald hebben via deze putopties en nu zeggen dat ze dit door hard werken hebben verkregen.

Zo ken ik ook een ander soort harde werker: hij heeft een schoonmaakbedrijf en zit achter twee vierkante meter bureau, terwijl anderen voor hem het werk doen. Met steeds minder mensen worden er steeds meer vierkante meters schoongemaakt. Dit leidt bij de schoonmakers tot een hoger ziekteverzuim en dokterskosten. De man achter de twee vierkante meter bureau heeft nu uitgevonden dat hij zelf minder medische kosten maakt en wil dus minder premie betalen dan zijn medewerkers. Zo bestaan er nog meer bubbels. Eentje van een heel andere orde is de gasbel in Groningen, maar daar wil ik het de volgende keer over hebben.

Dit artikel is het editorial van het maandelijks verschijnende blad van Occupy Den Haag. De maarteditie wordt zondag 3 maart om 13:00 uur gepresenteerd, aan de leestafel van de Centrale Bibliotheek. Oudere edities van het blad zijn te vinden op:

http://www.occupydenhaag.org/ocdh-magazine/

Quinn Norton: Embedded bij Occupy

Embedded journalism binnen Occupy

Quinn Norton bracht voor het magazine Wired maanden door in de tenten van Occupy en deed daar het afgelopen jaar in een reeks artikelen verslag van. In het enkele dagen geleden verschenen stuk ‘A Eulogy for #Occupy’ geeft zij een overzicht van haar ervaringen als ‘embedded journalist’ binnen de beweging.

Het is een doorleefd artikel, dat verhaalt van enthousiasme en berusting, communicatieproblemen tussen mensen van totaal verschillende afkomst, van bange en sadistische politiemensen, van alle problemen waar een mini-samenleving in haar opbouw mee te maken heeft.

Occupy Oakland. Foto: glennshootspeople

General Assembly

Een prachtig voorbeeld is de ‘General Assembly’, het paradepaardje van de Occupy-beweging, geërfd van de Spaanse ‘Indignado’s’. Het artikel verhaalt hoe deze openbare vergaderingen aanvankelijk iedereen inspireerden: mensen die anders nooit gehoord werden kregen het woord en naar hun mening werd geluisterd.

En ook verhaalt het van het verworden van de General Assembly tot een tandenloze bijeenkomst, waarin de zelfkritiek van de beweging monddood werd gemaakt. Een bijeenkomst die ook niet de macht had om de besluiten die zij nam tot uitvoer te laten komen.

De cynische en de naïeve media

Het verhaalt van de media: de cynische massamedia die het gebeuren vanaf een afstandje aanschouwde en overwegend negatief reageerde. Het verhaalt van Occupy’s eigen media: onervaren als ze waren vielen de livestreamers in vele valkuilen. Willekeur werd voor objectiviteit aangezien, ‘egomaniakale reporters’ maakten neutrale verslaglegging onmogelijk door negatieve gebeurtenissen binnen de kampen te censureren.

En van haar eigen rol hierin: hoe ze zich van organisatiebijeenkomsten afsloot om neutraal te blijven en geen risico’s voor de demonstratie te creëren. Hoe ze zich als embedded reporter staande moest houden binnen een kamp: soms tegenover politiemannen met traangas en LED-lampen die fotograferen belemmerden, soms tegenover agressieve kampbewoners.

Hoe ze door haar verblijf in 14 kampen in de praktijk een soort van verbindingsofficier werd, die kennis en ervaring van occupiers elders in de States overbracht. En hoe ze uiteindelijk na de vele ontruimingen moe en gedesillusineerd raakte van de hele onderneming.

Occupy Berlin. Foto: tranZland

Een onbegrepen boodschap

Quinn Norton beschrijft de boodschap van Occupy, zoals deze in het algemeen was opgepikt door de massamedia: de aanklacht tegen de toenemende ongelijkheid in het economische systeem.

Maar zij beschrijft ook een andere boodschap van Occupy. Een boodschap die onbegrepen is gebleven. Omdat zij onwelkom was bij de heersende klasse en de samenleving als geheel haar niet wilde horen.

De Occupy-beweging was voor haar ‘een bericht uit de toekomst’, een bericht dat verhaalt van een falende samenleving. Een samenleving waarin mensen door sociale en economische instituties van elkaar vervreemd zijn geraakt en waarin hebzucht het grootste goed is geworden.

Zij vertelt over mensen die naar de kampen kwamen om anderen te helpen, eenvoudigweg omdat zij daar behoefte toe voelden. Zij vertelt van gemeenschapszin en identiteit, van zingeving en voldoening.

Hoofdkwartier Occupy Sandy. Foto: John de Guzman

Occupy Sandy

Een mooi voorbeeld van hoe de Occupy-beweging af en toe ineens geweldig kon functioneren geeft zij met ‘Occupy Sandy’. Tijdens de Orkaan die de Oostkust van de VS eind oktober 2012 teisterde waren het niet de geïnstitutionaliseerde hulptroepen van FEMA of het Rode Kruis die altijd het eerst ter plekke waren. Vaak waren vrijwilligers van Occupy Sandy in de praktijk sneller en effectiever. En interessant voor de Nederlander: hoogstwaarschijnlijk een stuk goedkoper.

Quinn Norton’s ‘A Eulogy for #Occupy’ is hier te vinden: http://www.wired.com/opinion/2012/12/a-eulogy-for-occupy/

Global Noise verloopt in stilte

Foto: Oenkenstein

Gisteren vond de internationale demonstratie ‘Global Noise’ plaats. De aankondiging van Global Noise gaf aan dat tijdens deze demonstratie ‘in meer dan 160 steden op ludieke, luidruchtige wijze opnieuw protesten zullen klinken tegen de mondiale financiële zwendel en voor een rechtvaardiger verdeling van de rijkdommen’. Met deze actie vierde de Occupy-beweging in Nederland, die komende maandag 1 jaar bestaat, tevens haar officiële verjaardagsfeest.
Ook in Den Haag deed de Occupy-beweging mee. Op het Malieveld stond een stevige delegatie van Politie Haaglanden klaar om de demonstratie met 5 politiebusjes te begeleiden. Erg veel lawaai is er nooit van gekomen: in de stromende regen kwamen 7 demonstranten opdagen voor een mars richting het Plein, die uiteindelijk vanwege de lage opkomst niet doorging. De ‘mondiale financiële zwendel’ kon wederom gerust gaan slapen.