Reddingsactie in Kijkduin

Ik wandelde vanmiddag even op het strand van Kijkduin toen ik een auto van “handhaving” zag staan die geen kant meer op kon. En het werd vloed.

20180514_6575

Een tweede auto van “handhaving” schoot te hulp.

20180514_6578

Maar helaas, deze auto reed zichzelf ook tot aan de assen in het zand.

20180514_6583Dus werd hulp ingeroepen van een zwaarder geschut

20180514_6584Eerst werd de tweede auto losgetrokken

20180514_6588Ondertussen werd al wat zand weggegraven om de reddingsactie te vergemakkelijken.

20180514_6590Het moest niet langer meer duren want het water rukte op. Maar de redding was nabij.

20180514_6594

Eind goed, al goed.

Het Beeldenkerkhof van P. Struycken

Vanmiddag, op mijn fietstocht langs de rafelranden van de stad, ergens langs de spoorlijn op een terrein waar vroeger uitsluitend autosloperijen gevestigd waren vond ik een zes of zevental (afgedankte?) sokkels uit de beeldengalerij.

Schermafbeelding 2017-10-30 om 10.12.10

Den Haag kent een “Sokkelplan”, toen die term helemaal ingeburgerd was moest het Sokkelplan ineens “Beeldengalerij” gaan heten, maar dit terzijde. Ik hou het gewoon op Sokkelplan.

In de binnenstad staan 40 sokkels opgesteld met daarop actuele kunst in opdracht gemaakt. Ik vind dit een heel mooi plan en geniet altijd van de bijzondere beelden die te vinden zijn in de Grote Marktstraat, op het Spui en ook naast het stadhuis op de Kalvermarkt. Regelmatig verhuizen zij naar een andere plek, maar altijd binnen de daarvoor bestemde ruimte.

Een tijdje terug waren alle 40 sokkels geplaatst, het plan was voltooid. Toch bleven er af en toe nieuwe beelden komen. Ik had er nog niet over wakker gelegen of over nagedacht maar… wordt het plan uitgebreid? Worden het er nu 50 of 60? Zou natuurlijk zomaar kunnen. Maar als het bij 40 blijft en er komt jaarlijks een nieuw beeld bij wat gebeurt er dan met de beelden die daar niet meer te vinden zijn. Gaan die beelden terug naar de kunstenaar, krijgen ze een andere bestemming? Weet de kunstenaar hier van en gaat hij hiermee akkoord?

Allemaal vragen die een bezorgde Hagenaar kan hebben over zaken die met gemeenschapsgeld zijn betaald.

Schermafbeelding 2017-10-30 om 10.11.48
De Beeldengalerij in Den Haag is bedacht en ontworpen door P. Struycken. Door het permanente karakter en de jaarlijkse nieuwe opdrachten is het een unieke vorm van kunst in de openbare ruimte: het laat een dwarsdoorsnede zien van de Nederlandse beeldhouwkunst. Conservator van De Beeldengalerij is André Kruysen, projectleider vanuit Stroom is Vincent de Boer, adviseur en begeleider kunst in de openbare ruimte. (bron: Website Stroom)

 

 

Varen en Vloggen

MAH09002

Tijdens de Opûh Koffie vaartocht legden we even aan bij De Bieb, De plek van de alternatieve Opûh Koffie.

Daar troffen we onder anderen Bob aan die er geen been in zag om zijn boek over Vloggen even aan te prijzen.

Kopen lezertjes! Misschien leert Bob me dan ooit es een video 90 graden te kantulu (nee heeft niets met drinken te maken) ..,

In het hoofd van Michiel Morel

Landingsbaanvaan

Wat zijn blogs toch af en toe fijne dingen:
Je (her)ontdekt er mensen door. Nieuwe mensen die je nog niet kende en kanten van mensen die je al kende, maar die kanten blijken te hebben die je nog niet van ze kende.

Ik ken Michiel al jaaaren (zeker een jaar of 10, maar zonder zijn achternaam te kennen), als …. partner van de moeder van twee van mijn favoriete barmeisjes. Ik ga niet op dit blog vertellen wie dat zijn. Als je me tegenkomt, mag je het vragen en misschien geef ik je dan antwoord….

Gisteren was ik in Museum “Beelden aan Zee” om de overzichtstentoonstelling van Auke de Vries te bekijken die als titel heeft “Tussenlanding”. Ik vandaag wat Googelen op Auke de Vries en wat ontdek ik op Michiel Morel’s site: Een hele mooie longread over een bezoek aan het atelier van Auke de Vries. Het lezen waard! Evenzo is de tentoonstelling die nog tot 25 juni in Beelden aan Zee te zien is een bezoek waard!

En passant weet ik nu ook waar “Gerrie De Kraai” vandaan komt.

Michiel Morel is dus kunstblogger. Wat leuk! Ontdek hem zelf ook.

P.s.: Ik gaf de foto “Landingsbaanvaan” (onze vaste taal criticus zal er vast iets op aan te merken hebben) als titel mee. Een van Auke de Vries’ kenmerken is dat hij zijn werk zelden een titel meegeeft. Hij vindt dat anderen die maar erbij moeten bedenken. Alsjeblieft Auke.

Een ontmoeting

20170328

Ik stond geduldig in de rij bij boekhandel Paagman op de Fred op mijn beurt te wachten. Hier geen voordringers, keurige buurt. Achter mij hoorde ik een man heel zachtjes praten.
“ken je hem niet? Hij was je buurman”… “Wie?” fluisterde een vrouwenstem. “Deze man hier vlak voor ons”. Ik draaide me om en keek in de gezichten van een vriendelijke grijze man met een wit baardje en een oud fragiel vrouwtje naast hem. “Hebt u het over mij?” vroeg ik. “Ja, u hebt toch in de Parijsstraat in Zoetermeer gewoond?” Ja zei ik, maar dat is al weer ruim 18 jaar geleden. “Ik bezocht daar regelmatig mijn moeder die toen boven u woonde. Ik herkende u meteen”. Het oude vrouwtje keek hem ongelovig aan want zij wist het ook allemaal niet meer. “U hebt een uitstekend geheugen”, complimenteerde ik hem terwijl hij mij nog steeds totaal onbekend voorkwam.
“Komt u maar” riep een dame achter de balie.
Ik was aan de beurt. Ik legde dichtbundel “ ’s Nachts verdwijnt de wereld” van Jaap Robben en “Gij Nu” van Griet op de Beeck op de toonbank. “Zijn het cadeautjes?”

Ik had geen idee welke boeken ik zou gaan kopen toen ik bij Paagman binnen wandelde. “Gij Nu” keek me bij binnenkomst al aan en ik herinnerde me een leuk gesprek bij DWDD met de schrijfster en had me toen al voorgenomen ooit eens een boek van haar te kopen.

De gedichtenbundel van Jaap Robben was een andere verhaal. Ik wist niet eens dat hij gedichten schreef maar afgelopen week was hij te gast bij DWDD Heimweh, waar Adriaan van Dis hem interviewde en het gesprek behalve over zijn roman Birk, voornamelijk over deze dichtbundel ging. Zijn eerste roman voor volwassenen, Birk, had ik een tijdje terug toegestuurd gekregen door de uitgever van “De gekste plek van Nederland – 111 bizarre locaties en hun bijzondere verhaal” (auteur Jeroen van der Spek), waarin twee foto’s van mij waren gepubliceerd. Aanvankelijk ging het om één foto maar later kreeg ik het verzoek om een tweede foto te mogen plaatsen. Omdat ze één bewijsexemplaar voor 2 foto’s te weinig vonden kreeg ik een ander boek cadeau, dat werd Birk, geen paperback maar een hardcover, gebonden en genaaid. Een heel beklemmend boek, vond ik, omdat de 3 personen die in dit boek voorkomen de enige bewoners zijn van een eiland waarop het hele verhaal zich afspeelt. Benauwend maar ook heel bijzonder.

Onderweg naar huis, op de fiets, kwam mijn bijzondere ontmoeting weer naar boven. De man kwam mij absoluut niet bekend voor hoe diep ik ook terug ging in mijn herinnering. Hoe vaak kwam hij bij zijn moeder en waarom was ik hem zo opgevallen? 18 Jaar geleden werkte ik nog volop en had weinig contacten met de overige bewoners van mijn flat.
Had ik hem en zijn moeder een kop koffie aan moeten bieden?