In memoriam Ferry van Maanen

Hoe ziet de uitvaart van een activist eruit? Niet persé heel anders dan die van een bakker of een registeraccountant. De toespraken verschillen wel, de mensen in de zaal ook.

Gisteren nam bij Crematorium Ockenburg een volle zaal afscheid van Ferry van Maanen, een man die zich zeker vier decennia ingezet heeft voor een betere wereld voor mens en dier. Eind jaren ’70 was hij al actief bij het Haags Vredesplatform. Ferry hielp mee met de organisatie van Nederlands grootste demonstratie ooit: op 29 oktober 1983 liepen 550.000 mensen door de straten van Den Haag in protest tegen de plaatsing van kruisraketten. Later was hij onder andere betrokken bij Occupy Den Haag, bij de acties van ongedocumenteerden op de Koekamp en in de Sacramentskerk. Als dierenliefhebber was hij ook veel te vinden bij de protesten tegen het BPRC in Rijswijk, waar apen worden gebruikt voor dierproeven. Jarenlang zette Ferry zich ook in voor Emmaus, in de kringloopwinkel op de Beeklaan. Soms speelde hij voor Sinterklaas.

Opa Water

Bij velen stond Ferry bekend onder zijn bijnaam ‘Opa Water’. De eerste vermelding van zijn bijnaam lijkt van oktober 2011 te zijn, waarin Dirk den Haan hem filmt terwijl hij jerrycans met water haalt voor het tentenkamp van Occupy. Opa water, die leed aan reumatoïde artritis, sleepte deze dagelijks van zijn huis naar het Malieveld. Later deed hij hetzelfde voor de uitgeprocedeerde vluchtelingen op de Koekamp.

Ferry voerde zijn verkregen bijnaam zelf op Twitter en verder oa. in de commentaren die hij op Haagspraak gaf. Onze Happy Hotelier voorzag iedere post waar hij ooit op reageerde van een tag

Praktische zaken

Ferry mopperde en klaagde regelmatig en zat bij de acties voor Occupy en de vluchtelingen regelmatig met de handen in het haar. Toch maakte hij de zaken in de praktijk niet moeilijker dan ze waren. Als gepensioneerd bouwvakker wist hij als geen ander waar je hout kon halen voor die vloer of dat  hokje dat een koude tent of kerk leefbaar hield in de winter en kwam hij desnoods zelf langs met zijn accuboor.

Als er bij Occupy kapotte tenten afgevoerd moest worden met daarin zaken die geen mens (zeker geen authoriteiten) ooit meer terug wilde zien dan stond zijn autootje ook klaar. Opa water stond borg voor benodigdheden als mobiele toiletten en regelde ze indien nodig. Geregeld leed hij hierbij zelf financiële schade. Achteraf hoorde je hem hier nooit meer over.

De man met de rollator

De Occupiërs lieten Ferry in 2011 niet helemaal aan zijn lot over met het dragen van de jerrycans. Na enige tijd werd het duidelijk dat Ferry inmiddels niet meer zo goed ter been was en kreeg hij van hen een tweedehands rollator.

De rollator van Opa Water
De rollator van Ferry van Maanen, bijgenaamd ‘Opa Water’, foto: Oenkenstein

Op het drassige Malieveld, waar meestal niet gereden kon worden, sjouwde hij deze voortaan ook met zich mee. Bij latere acties in de vijf jaar die volgden vormde de rollator een dankbaar platform voor zijn vele borden met protestteksten. Een kleurige hoge hoed, ooit gemaakt voor een demonstratie tegen bankiers die de democratie in Europa gijzelden, maakte zijn verschijning compleet. Bij elke volgende demonstratie werd de hoed van nieuwe teksten voorzien.

uitvaart van een oude activist
De uitvaart van een oude activist, foto: Edwin IJsman

Thuis had Ferry zijn kat en zijn volkstuin. Of hij familie had en vrienden buiten het activistenmilieu is mij niet bekend. De volle zaal bij de uitvaart gaf vooral een doorsnede te zien van activistisch Den Haag, met af en toe een raadslid en een enkele wethouder erbij. Ze zullen hem missen, iemand anders zal nu het water moeten dragen.

In de toespraken kwam verder naar voren dat Ferry, die vaak samenwerkte met kerkelijke organisaties als STEK, zelf niet gelovig was. Ik vermoed ook dat hij in een eventueel hiernamaals snel een misstand zou vinden om een actie tegen op te zetten. Opa Water was immers niet onverwoestbaar, hij was wel onverzettelijk.

Blijf dwars!

Edwin IJsman

Haagse politieke partijen organiseren Pegida sponsorloop voor vluchtelingen

De Haagse Stadspartij, GroenLinks, Islam Democraten en Partij van de Eenheid maken van de demonstratie van Pegida een ludieke sponsoractie. Anti-Islam beweging Pegida komt aanstaande zondag naar Den Haag voor een landelijke demonstratie tegen de opvang van vluchtelingen. Voor elke honderd meter die de Pegida aanhangers lopen, doneren de partijen tien euro aan Vluchtelingenwerk. Met deze actie willen zij onder de noemer ‘vluchtelingen welkom, racisme niet’ een positief tegengeluid laten horen.

Fatima Faïd (Haagse Stadspartij) en Arnoud van Doorn (Partij van de Eenheid): “Pegida doet zich voor als een groep bezorgde burgers maar houdt er veel radicalere intenties op na dan dat ze aan het brede publiek willen laten blijken. Pegida ontvangt op haar demonstraties organisatorische steun van extreemrechtse groeperingen zoals DTG en Voorpost, en een groot deel van haar vaste deelnemers is afkomstig uit extreemrechtse of neonazistische kringen. Twee weken geleden riep een Pegida-spreker op een demonstratie in Utrecht tijdens een toespraak zelfs op om moskeeën in brand te steken. Hier moeten we ons tegen uitspreken”.

Arjen Kapteijns (GroenLinks): “We maken ons zorgen om de opkomst van dit soort bewegingen die de maatschappelijke tegenstellingen alleen maar verder op scherp zetten. Door het organiseren van een sponsorloop voor vluchtelingen helpen we Pegida om hun bezoek naar Den Haag in iets positiefs om te zetten”.

Blijf thuis!

Thuisblijven is vaak een goed idee. Het is helemaal fijn als je thuis geen televisie hebt en daardoor de nodige onzin mist. Bijvoorbeeld de thuisblijfadviezen van onze minister-president:

Wat Mark Rutte over het hoofd ziet, is dat het thuis niet altijd veiliger is. ‘De meeste ongelukken gebeuren thuis’ is niet voor niets een gangbare uitdrukking in onze taal. Onze prachtige taal (Italiaanse vriendinnen zeiden ooit: als jullie praten klinkt het net als een stel vechtende katten), onderdeel van de Hollandsche cultuur die wij zo hard moeten beschermen tegen al die mensen die persé níet thuis willen blijven…

Heesch: een groeimarkt voor bakstenen

Ik verwacht vanavond onze minister-president in het nieuws:
“Het gaat weer goed met Nederland. Ook in de bouw is de crisis nu voorbij. De bakstenenbranche zit duidelijk in de lift.”

De provincie Brabant, waar toch wel wat bouwbedrijven te vinden zijn rekent zich ongetwijfeld al rijk. Niet zozeer vanwege de asielzoekerscentra die hier nu gebouwd worden, maar vanwege de grote vraag naar bakstenen onder onze brave burgers die de straat op gaan om op te komen voor onze wormen en maden.

Zo ook in Heesch. Ik stel u even voor aan de bezorgde burgers* die ‘onze’ vrouwen beschermen. Beelden van Omroep Brabant:

Ik voel mij al een heel stuk veiliger. U ook hoop ik.

Edwin IJsman

 

*De oorspronkelijke tekst was ‘Neanderthalers’, maar na een klacht van een belangenvereniging voor holbewoners heb ik de tekst aangepast.

Onze eerste reis in het kort… …de Jungle in Calais!

Lunch

De Vluchtbus

De Vluchtbus is een burgerinitiatief van een enthousiast stel dat niet wil toekijken terwijl duizenden vluchtelingen deze winter vrijwel zonder hulp vast zitten voor de grenzen van de EU. Om concrete actie te ondernemen hebben zij besloten om hulpgoederen in te zamelen en deze per bus naar de plaatsen te brengen waar de nood het hoogst is. Via crowdfunding hopen zij aan de bus te komen en hebben zij reeds de nodige hulpgoederen ingezameld. In afwachting van voldoende financiering voor de bus is het tweetal al een kleine maand gaan helpen bij de gaarkeukens voor vluchtelingen in de “Jungle” van Calais. Over deze ervaringen zal in meerdere artikelen verslag worden gedaan op Haagspraak. Hier volgt het eerste artikel over de bevindingen in Calais…

De eerste reis

AankomstNa een toch nog pittige heenreis van drie dagen, die we liftend en lopend met onze rugzakken hebben volbracht, melden we ons bij “The Warehouse”. In dit pakhuis komen alle hulpgoederen voor de vluchtelingen in Calais binnen. Door ongeveer 150 vrijwilligers worden de goederen gelost, opgeslagen, gesorteerd en weer ingeladen voor vertrek naar de Jungle. Voor we het door hadden waren we vol aan de slag om mee te helpen honderden blikken bruine bonen, dozen pasta, truckladingen kleding in vuilniszakken en tenten, dekens en andere hulpgoederen uit te laden en een plek te geven. In de “Workshop” worden bouwpakketten voor huisjes gemaakt, die veel beter bestand zijn tegen het weer in Calais dan de tentjes die de vluchtelingen zelf bouwen van stukken plastic.

VoorraadkastenIn de ruim twee maanden dat de Warehouse nu in gebruik is, zijn de goederen van slordige hopen en stapels blikken steeds beter georganiseerd in schappen en hoge palletrekken. Al gauw wordt duidelijk dat iedereen zijn uiterste best doet en vanzelf daar terecht komt waar ie het beste tot zijn recht komt. In mijn geval betekent dat ik schappen en constructies maak voor het sorteren en opslaan van spullen terwijl mijn vriendin snel thuis raakt in de voedselafdeling. Daar worden dagelijks honderden voedselpakketten voorbereid om uitgedeeld te worden in de Jungle. Hier besef je hoe hard de donaties van voedsel nodig zijn en voel je de harde realiteit als de voorraden slinken als de donaties even stokken. Daarom wordt er ‘s avonds vaak lang doorgewerkt om toch nog binnengekomen voedseldonaties uit Engeland, België, Duitsland of Nederland uit te laden en op te slaan voor de volgende dag.

EthecisopuaDe Jungle zelf zijn we meerdere keren ingegaan om voedselpakketten uit te delen. Iedere keer maakte dit grote indruk op ons. De omstandigheden waarin de vluchtelingen overleven is moeilijk te verteren. Ondanks de grote inzet van heel veel vrijwilligers en burgerinitiatieven is hun situatie schrijnend. In de kou en de modder overleven in een tentje of klein bouwsel van wat hout en plastic zeil, met meestal maar een maaltijd per dag, dag in dag uit. Ze blijven hopen op een beter bestaan en deze hoop is het enige waarmee ze het vol weten te houden. Na elke tocht naar de Jungle doet ons beseffen waarvoor we al deze moeite doen. Deze mensen verdienen een beter bestaan en niet de minachting van onze overheden.

EnergieTerugreisDe terugtocht zijn we per bus en trein gegaan. Drie weken bijna non-stop dagen van 9 uur en langer werken, slepend met dozen blikken en stalen balken, heeft veel energie gekost. We zijn dan ook blij even op adem te komen. De wereld in Nederland doet erg onwerkelijk aan na zo’n intense ervaring tussen enthousiaste vrijwilligers en in de dynamiek van de Jungle. En eigenlijk willen we zo snel mogelijk weer terug.

Maar niet zonder hulpgoederen en een bus. We blijven daarom hard werken aan het zoeken naar fondsen en gedoneerde goederen. We blijven daarom mensen vragen ons te helpen met nieuwe hulpgoederen en donaties zodat we deze mensen een verdiend menswaardiger bestaan kunnen geven.

Wilt u ons met een donatie helpen deze mensen te helpen? Klik dan hier.