Mondriaan ten prooi aan overkill


Toen ik vanmorgen door de Grote Marktstraat fietste viel van verre de kleurige trap van de Spuimarkt mij  op, toen ik dichterbij kwam zag ik dat de trap in “De Stijl”kleuren was beplakt.
Het geheel zag er vrolijk uit en  ik maakte een foto . Toen ik  dichterbij kwam om een front foto te maken schrok ik ,de vellen hingen er bij wat een aanfluiting. Geen  reclame voor het bedrijf dat de trap heeft beplakt.
.
Later die middag op weg naar huis zag ik dat de hele trap was ontdaan van de Mondriaan kleuren .
Hier was “Haastige spoed is zelden goed ” op van  van toepassing.
Ben benieuwd of de trap weer opnieuw bekleed gaat worden.

Den Haag, je tikt er tegen en het wordt warm

afscheid Chuck Deely in het Paard van TrojeOp 16 januari 2017 werd officieel afscheid genomen van Amerikaanse Haagse straatmuzikant Chuck Deely, een paar honderd mensen waren in Het Paard van Troje aanwezig om de zo bekende Chuck de laatste eer te bewijzen.

dsc06464

Er waren muzikanten, die een muzikale ode aan de straatmuzikant brachten en Sjaak Bral was als spreker aanwezig. Een afvaardiging van de gemeente was aanwezig als mede Jetta Klijnsma. Onlangs was door Alexander Spoor nog geld ingezameld om de straatzanger te ondersteunen. Inkomsten waren vanwege het ziek zijn van Chuck tot nul gedaald , hij startte een actie om geld in te zamelen hetgeen ongeveer € 5000 heeft opgebracht, helaas na een paar dagen werd Chuck op straat onwel en overleed in het MCH.

De avond in het Paard was zeer geslaagd, alles was goed verzorgd er werd mooi muziek gemaakt. Er was een slideshow waaraan diverse fotografen een bijdrage hadden geleverd en korte filmpjes werden er ook getoond. Tim Akkerman bracht op ontroerende wijze “Heart of gold” van Neil Young ten gehore en ik zag dat sommige mensen het even te kwaad hadden. Nachtburgemeester René Bom vertelde anekdotes over Chuck, wat weer voor opluchting zorgde in de grote zaal van Het Paard.

Het Couperus Cello Kwartet bracht mede namens het Residentie Orkest een muzikale ode aan de overleden straatzanger. De straatzanger heeft een paar keer met het beroemde orkest opgetreden. Nicko Christiansen speelde een prachtig nummer op zijn saxofoon.

Het Couperus Cello Kwartet

Op het einde van de herdenking werd het lijflied van Chuck Deely het “Rockin’ in the free world” ten gehore gebracht, enkele vrienden van Chuck lieten zich gaan en trokken de hele zaal mee, er werd onder luid applaus meegezongen door iedereen en zorgde zo voor een ontroerend afscheid.

dsc06617Applaudiserend meezingen

Er werd gehuild en getroost en nagepraat over zijn of haar ontmoetingen met Chuck.

Op de valreep sprak ik wethouder Karsten Klein en Sjaak Bral nog even aan en vroeg hen of zich hard wilde maken om de gitaar van Chuck, die de hele dienst op het toneel lag wilden behouden voor het popmuseum. Het museum is nu nog in Hoek van Holland gevestigd maar er zijn verregaande plannen om het naar Popstad bij uitstek Den Haag te verplaatsen. Zij vonden het een prima idee en zij zouden hun best doen om de gitaar voor dit doel te bewaren.

Chuck's gitaar

Innerlijk verwarmd stapte ik na afloop van de herdenkingsdienst de ijzige kou in op weg naar tramtunnel en huis. In de tramtunnel aangekomen moest ik een tijdje wachten, mijn gedachten dwaalde terug naar de momenten dat ik geld gaf, foto’s maakte, soms een paar worden met hem sprak en naar zijn muziek luisterde.

Vreemd dat “Thank you for the music, the songs I’m singing… Thanks for all the joy they’re bringing” van ABBA in mij hoofd opkwam, staat mijlen ver van elkaar af, maar gedachten gaan hun eigen gang.

Bedankt Chuck.


Meer foto’s over de herdenking in Het Paard op:

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.1231032506977962.1073742006.100002136748627&type=1&l=6d87667ad8

Haring: Jong Geleerd

_DSC7105a_2kl

Terwijl Alex Harteveld (hier links in beeld en Vader Gijs (hier niet in beeld) van Scheveningse Haringkar Harteveld hun harinkjes bereiden, waaronder een broodje met haring voor mij, wordt mijn oog getrokken door een moeder met kind (Ik schat 1,5 @ 2 jaar oud) waarbij kind geduldig stukjes haring gevoerd krijgt en kennelijk met veel smaak op peuzelt. Jong geleerd….

Mijn naam is Marco

 Mijn naam is Marco
Mijn naam is Marco

Tijdens een wandeling door het Zeeheldenkwartier besloot ik om via de Toussaintkade richting Grote Markt te lopen. Ik keek zoals ik al zo vaak heb gedaan even in de poort waar graffitikunstenaar Napaku zijn naam heeft gezet en constateerde dat de naam er nog stond.
Ik liep verder over de kade en zag het bord van de stichting Tichelaar, ineens schoot het bekende filmpje van Maxim Hartman door mijn hoofd en ik besloot om er een foto van te maken voor facebook. Toen ik klaar was zag ik dat er iemand met een scootmobiel op de stoep stond die er langs wou. ik maakte excuus en legde uit waarom ik een foto maakte en de man moest ook lachen.
DSC01246marco
We raakten aan de praat en ineens zag ik onderaan z’n been iets glinsteren en vroeg wat het was. Hij vertelde dat hij een zware periode achter de rug had waarbij veel dingen niet goed eindigden, zoals huwelijk, omgangsregeling, drugsgebruik, baan kwijt enz.
Ten einde raad besloot hij een eind aan zijn leven te maken en koos daarvoor de beruchte spoorwegovergang bij Rijswijk uit. De poging om er een eind aan te maken mislukte maar hij verloor daarbij wel zijn beide benen. Hij tilde beide broekspijpen op om mij het resultaat te laten zien.

Hij klom uit de scoot en gaf mij een demonstratie hoe hij liep met twee kunstbenen. Hij was er heel handig in. Ik vertelde dat ik een neef had die in Afghanistan zijn been had verloren en dat die aan ‘wingsuit flying’ deed. Dat schepte meteen een band en hij vertelde zijn hele levensgeschiedenis. Hij liet op een gegeven moment zelfs zijn geamputeerde been zien, iets dat ik na al de verhalen die ik gehoord had heel gewoon vond.
Hij vond het fijn om even aan een wildvreemde, die nergens van schrok maar wel meeleefde, zijn levensverhaal te kunnen vertellen.
Ik stelde mij voor en hij vertelde dat hij Marco heette. Gek eigenlijk dat je binnen een half uur ineens alles van iemand weet die daarvoor nog een onbekende was, iemand die even langs mij wilde rijden met zijn scootmobiel. We namen met een handdruk afscheid. Marco ging bij Tichelaar naar binnen en ik liep verder richting Grote Markt.