Stoomwasscherij Jasmijn

 

jasmijnvoorhaagspraak - 1

Het is alweer enige maanden geleden dat ik een mail kreeg van Marcel Korpel.

Beste Roel,
Afgelopen week deed ik een stadswandeling door de Heesterbuurt in Den Haag. Deze ging toevallig door de Jasmijnstraat, waar mijn opa en later mijn oom wasserij Jasmijn hebben gerund. Ik zag op internet je reconstructie van de muurreclame boven het bedrijfsgedeelte aan de Meidoornstraat. Heel geslaagd overigens. Ik zag inderdaad ter plekke nog vaag enige letters door de witkalk doorschemeren.
Ik doe er een historische foto bij (waarschijnlijk van nog voor WO II) waarop je de originele versie inclusief de tweede muurschildering kan zien.

De toegestuurde foto enigszins bewerkt teruggestuurd aan Marcel en gevraagd of ik de familiefoto’s mocht gebruiken.
Hij mailde terug.

Beste Roel,

Prachtig gedaan, veel scherper en mooi om te bewaren. Natuurlijk gebruiken voor je fotoserie. Grappig van de brievenbus daar was het kantoortje van de wasserij. Mijn opa en zijn gezin woonden boven de wasserij en later mijn oom Wim (de oudste zoon) de opvolger. Mijn vader heeft altijd de administratie gedaan. Mijn oom die geen geschikte opvolger had, heeft in twee etappes de wasserij afgebouwd. Eerst (ingegeven dat vele huishoudens een wasmachine kregen, er in de wasserijwereld schaalvergroting plaatsvond en daardoor reallocatie naar industrieterreinen noodzakelijk was/werd en dus grote investeringen) stopte hij met de wasserij (machines) en liet het wasgoed elders wassen. Daarna heeft hij na enkele jaren ook dat beëindigd.

Ik doe er bijna dezelfde foto bij, maar dan nog met paard en wagen en waarschijnlijk op dezelfde dag genomen een kiekje van de wasserij aan de binnenkant (de Meidoornstraat) Omdat mijn oma er op de foto staat ergens voor 1934 . Tenslotte de bestelwagen van na WOII.

Al met al een leuke serie foto’s met de bijbehorende familie-info. Alle rechten op de oude foto’s Marcel Korpel

Eerste Steen bij Villa Anna Scheveningseweg

Villa Anna Scheveningseweg 52

Enige tijd geleden wandelde ik door het Statenkwartier naar de Scheveningseweg en daarna richting Vredespaleis.
Bij Villa Anna aangekomen, bekeek ik de mooie villa die in opdracht van Jacob Kann en zijn vrouw Anna, gebouwd is door architect J.Limburg.
De villa heeft prachtige details aan de gevel; de ronde erker bijvoorbeeld is rijkelijk versierd.



Jacob Kann was mede-eigenaar van de bank Lisa & Kann.
Een deel van zijn verdiende geld gebruikte Kann als overtuigd zionist voor grondaankopen in Israël.
Op zijn aangekochte grond is Tel Aviv gesticht en later de staat Israël uitgeroepen.
In de gevel is een eerste steen geplaatst door Maurits Kann.

Maurits Kann (geb.1894 overl.1942)

Maurits werd later directeur bij de Groene Amsterdammer en was medeoprichter van de verzetskrant ‘Het Parool”
Helaas werd Maurits Kann in 1941 gearresteerd, ter dood veroordeeld en in kamp Sachsenhausen ter dood gebracht op 29-03-1942.
In Amsterdam is een straat naar hem vernoemd.

Bronnen en meer info: Joods erfgoed Corien Glaudemans
https://www.joodserfgoeddenhaag.nl/author/corien-glaudemans/
‘s-Gravelandseweg. en. zijn. bewoners
https://books.google.nl/books?id=3cs6Qns46i0C&pg=PA307&lpg=PA307&dq=maurits+kann&source=bl&ots=sps5IwPbDk&sig=I0edHtoBaNLyoFf9A-LW6W7hdWM&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwirp8GfxvneAhUCYxoKHZi_BUUQ6AEwCHoECAAQAQ#v=onepage&q=maurits%20kann&f=false

De Meeuw

De Meeuw

DE MEEUW

Tussen de hemel en de zee
Volgde ik het zweven van een meeuw,
Hoe hel zij steeg, dan nederglee,
Een zonnevonk, een vlokje sneeuw.

En dacht, genesteld tegen het duin,
Waar ik dit spel zat aan te zien:
Als ik de meeuw vanaf deez’ kruin,
Bespiedt een engel míj misschien.

Dat duiken in het zilte leed,
Dat klimmen in een feest van glans,
De blanke veedren van mijn kleed,
Waarin ik tijg ten levensdans,

En volgt mijn vleugelslag beneê
De steilte van zijn veilge troon,
Tussen de hemel en de zee,
Terwijl hij mompelt: zie , hoe schoon!

van Aart van der Leeuw

via Gedichten.nl

Buurman

zwarte kraai
The black sheep, foto: Herman Beun, (CC BY-NC-ND 2.0)

Buurman, zegt hij steevast
de man van de Koerdische winkel
Ik woon hier al jaren
ik reken het brood af en loop naar huis
Veel verder komen wij niet

Buurman, zeg ik steevast
de zwarte kraai op de straatlantaarn
Hij woont hier al jaren
met een duikvlucht raapt hij de korsten op
Veel verder komen wij niet

Sacha Kahn

Een ontmoeting

20170328

Ik stond geduldig in de rij bij boekhandel Paagman op de Fred op mijn beurt te wachten. Hier geen voordringers, keurige buurt. Achter mij hoorde ik een man heel zachtjes praten.
“ken je hem niet? Hij was je buurman”… “Wie?” fluisterde een vrouwenstem. “Deze man hier vlak voor ons”. Ik draaide me om en keek in de gezichten van een vriendelijke grijze man met een wit baardje en een oud fragiel vrouwtje naast hem. “Hebt u het over mij?” vroeg ik. “Ja, u hebt toch in de Parijsstraat in Zoetermeer gewoond?” Ja zei ik, maar dat is al weer ruim 18 jaar geleden. “Ik bezocht daar regelmatig mijn moeder die toen boven u woonde. Ik herkende u meteen”. Het oude vrouwtje keek hem ongelovig aan want zij wist het ook allemaal niet meer. “U hebt een uitstekend geheugen”, complimenteerde ik hem terwijl hij mij nog steeds totaal onbekend voorkwam.
“Komt u maar” riep een dame achter de balie.
Ik was aan de beurt. Ik legde dichtbundel “ ’s Nachts verdwijnt de wereld” van Jaap Robben en “Gij Nu” van Griet op de Beeck op de toonbank. “Zijn het cadeautjes?”

Ik had geen idee welke boeken ik zou gaan kopen toen ik bij Paagman binnen wandelde. “Gij Nu” keek me bij binnenkomst al aan en ik herinnerde me een leuk gesprek bij DWDD met de schrijfster en had me toen al voorgenomen ooit eens een boek van haar te kopen.

De gedichtenbundel van Jaap Robben was een andere verhaal. Ik wist niet eens dat hij gedichten schreef maar afgelopen week was hij te gast bij DWDD Heimweh, waar Adriaan van Dis hem interviewde en het gesprek behalve over zijn roman Birk, voornamelijk over deze dichtbundel ging. Zijn eerste roman voor volwassenen, Birk, had ik een tijdje terug toegestuurd gekregen door de uitgever van “De gekste plek van Nederland – 111 bizarre locaties en hun bijzondere verhaal” (auteur Jeroen van der Spek), waarin twee foto’s van mij waren gepubliceerd. Aanvankelijk ging het om één foto maar later kreeg ik het verzoek om een tweede foto te mogen plaatsen. Omdat ze één bewijsexemplaar voor 2 foto’s te weinig vonden kreeg ik een ander boek cadeau, dat werd Birk, geen paperback maar een hardcover, gebonden en genaaid. Een heel beklemmend boek, vond ik, omdat de 3 personen die in dit boek voorkomen de enige bewoners zijn van een eiland waarop het hele verhaal zich afspeelt. Benauwend maar ook heel bijzonder.

Onderweg naar huis, op de fiets, kwam mijn bijzondere ontmoeting weer naar boven. De man kwam mij absoluut niet bekend voor hoe diep ik ook terug ging in mijn herinnering. Hoe vaak kwam hij bij zijn moeder en waarom was ik hem zo opgevallen? 18 Jaar geleden werkte ik nog volop en had weinig contacten met de overige bewoners van mijn flat.
Had ik hem en zijn moeder een kop koffie aan moeten bieden?