Wereldberoemd in Den Haag-Manager Nicole

Wereldberoemd in Den Haag Nicole

Binnen onze stad, Den Haag, kent iedereen wel een Bekende Hagenees/Hagenaar.
Of het nou gaat om de mevrouw achter de kassa waar je iedere dag je boodschappen haalt, een minister, een straatartiest, een musikant of gewoon een bijzondere vriend(in).

Reeds jaren kom ik geregeld overdag in het oudste en de leukste bioscoop van Den Haag, Het Buitenhof Theater.
Al jaren zit ik daar, zelfs in de zomer, met een dikke sjaal om en/of jas aan, want het is daar altijd steenkoud.
Afgelopen winter hoorde ik de manager van het Buitenhof vertellen aan haar collega dat er die middag een vergadering was. Ik nam het heft in handen en sprak haar aan op de eeuwig aanwezige koude in de zalen. Dit euvel was reeds jaren bekend en er werd, terwijl wij met elkaar spraken, aan een oplossing gewerkt.
Dat was mijn eerste ontmoeting met Nicole Feenstra-Moinot.

Wat maakt een goede manager, is de vraag die ik mij op zon’n moment stel?
Iemand die oog heeft voor zowel de klant, de medewerkers, het bedrijf en daarbij een immers evenzo belangrijke groeiende inkomst verzekerd. Meestal bevinden die managers zich achter de schermend en zie je die niet, tot nauwelijks op de werkvloer.
Nadat ik die opmerking gemaakt had over de kou in de bios hadden wij een heel gesprek en zag ik ineens wie het is die deze bijna 24uur per dag draaiende bioscoop bestiert.
Ik was na dit ene gesprek onder de indruk van haar openheid, interesse, initiatieven, doorzettingsvermogen en inzicht.

Vandaag liep ik samen met mijn vriendinnetje Erica langs Manager Nicole en groette haar. Wij waren gezellig naar een film geweest en liepen uitgelaten van de leuke film naar buiten.
Wij verkiezen Pathe Buitenhof altijd boven het super grote, onpersoonlijke Pathe Spui. Ik ben namelijk een erg grote fan van de medewerkers van Pathe Buitenhof, aangezien zij mij kennen en herkennen, ik nooit mijn Pathe Pas hoef te laten zien als vaste klant (maar dat moet wel eigenlijk …oeps), ze vaak vragen wat ik van de film vond, behulpzaam en vriendelijk zijn én altijd over een goed humeur lijken te beschikken.
Voordat ik mijn weg kon vervolgen stapte Manager Nicole direct op mij af en vroeg mij of het klimaat binnen de zalen inmiddels beter was geworden.
Opmerkelijk dat je als manager van een bioscoop, waar dagelijks honderden mensen zich laten vermaken, zo goed je klanten kent dat je de juiste persoon bij de juiste klacht (mij in dit geval) er zo uit kan pikken.
Dan heb je mijn aandacht!
Enthousiaste bioscoop-verbeteraars als wij zijn, waren blij verrast met dit gesprek en hadden nog wel wat suggesties voor Nicole, die daar wederom zeer geïnteresseerd naar luisterde en met ons een rondje liep om de aan te pakken plekken te bespreken.

Nou ben ik nooit zo van de ‘reclame maken voor’, maar vandaag hebben we toch goed nieuws vernomen wat ik graag met u wil delen.
Het klimaat binnen het gebouw heeft een hele operatie ondergaan en blijkt uit streekproeven van vriendinnetje Erica en mij, het functioneert stukken beter!
Het Grand Café, wat zich in het midden van het prachtige pand bevindt, wordt deze zomer opnieuw geopend, waar de medewerkers van het Buitenhof zelf de consumpties zullen verzorgen.
Zoals Nicole het mooi omschreef, zij wilt graag een soort huiselijke sfeer gaan creëren met mogelijkheid tot alleen een drankje, maar ook eventueel een snack voor of na het bioscoop bezoek. Maar nu komt het, er zal gratis internet zijn voor de bezoekers van het Grand Café, dus ik voorzie dat menig flexplek werker binnen Den Haag hier lekker kan gaan zitten.
Je hoeft niet naar de film te gaan om daar te mogen vertoeven, iedereen is vrij om daar, gewoon vrijblijvend, even ontspannen te gaan zitten en/of een paar uurtjes met je laptop te werken.
Een ruimte die dus aantrekkelijk is voor zijn gasten om voor de film een hapje en een drankje te doen, een prettige plek waar je eventueel nog kan werken voordat de film begint, met de mogelijkheid om bij het serverend personeel een kaartje voor de bioscoop te kopen. Dat is een goede voorziening als je het mij vraagt.

Terwijl ik dit stukje zit te schrijven krijg ik nog een persoonlijk mailtje van deze ‘super manager’ met de nieuwsbrief die Pathe Buitenhof iedere maand naar zijn vaste klanten verstuurd. Een optie die je aan kan geven aan de bioscoop zelf om op de hoogte gehouden te worden van speciale films, muziekavonden, exposities en ander nieuws.

Bijzonder dat je als manager, van een bioscoop in een zeer grote stad, zo’n groot hart voor de zaak kan hebben én aandacht hebt voor alle wensen, klachten en suggesties van de bezoekers.
Ik zeg…een volgende Haagspraak vergadering is daar.

Waarom is Duitsland rond Kerst gezelliger?

Kerstmarkt in Hamburg
De Kerstmarkt in Hamburg: sfeervol ingerichte houten kramen uit het hele land met streekgebonden artikelen en eten.

Duitsland is rond Kerst echt gezelliger dan Nederland. Sorry. En dat niet alleen omdat er vaak een pak sneeuw ligt: de versieringen zijn mooier. Er zijn in de steden vele kerstmarkten: in Hamburg – waar ik afgelopen weekend was – zelfs om de paar honderd meter. En die worden druk bezocht: tot rond het middernachtelijk uur. Er wordt stevig gedronken, maar ik heb het nergens uit de hand zien lopen.
De sfeer is ontspannen. De kramen zijn allen van hout en er is veel traditioneel eten te verkrijgen. En glüwein, natuurlijk: en dan niet in plastic bekertjes, maar mooie aardewerken kroezen met statiegeld.

En ik voel altijd een lichte gêne als ik aan de Nederlandse stations denk in vergelijking met die in Duitsland. Hieronder een paar foto’s van afgelopen weekend in Hamburg: zou je dit in Den Haag kunnen voorstellen?

Waar zou het toch aan liggen, dat het in Den Haag (en eigenlijk overal in Nederland – Maastricht misschien uitgezonderd) zo moeilijk is een goede, gastvrije sfeer te scheppen? Ik sta open voor suggesties.
Station Hamburg - traverse
Een van de versierde traverses van Hamburg Hauptbahnhof.
Hamburg Hauptbahnhof: vele eetgelegenheden.
Een overzicht van de vele eet- en drinkgelegenheden op Hamburg Hauptbahnhof. Het zijn er tientallen en zeer gevarieerd: van Duits tot Syrisch tot Japans tot Thais. Een maaltijd kost ongeveer 5 euro…
En hoeveel heeft Den Haag Centraal er? 1, 2, 3?
Zelfs de tunnels van de ondergronds hebben winkeltjes. Maar een warme bakker in de Tramtunnel, of een kapperszaak. Kun je het je voorstellen?
De foto bestaat uit twee aaneengelaste exemplaren: excuses voor de vervorming in het midden. (Klik op de foto voor een vergroting)
Winkelstraat in Hamburg.Tot laat in de avond is het in de binnenstad druk op straat.
Winkelstraat in Hamburg.
Tot laat in de avond is het in de binnenstad druk op straat.
Joop van den Ende voelde zich zo thuis in Hamburg, dat hij in een van de havenpakhuiscomplexen zijn Academie heeft gesticht.
Joop van den Ende voelde zich zo thuis in Hamburg, dat hij in een van de havenpakhuiscomplexen zijn Academie heeft gesticht.

Lang Leve de Crisis!

Afbeelding

Met de crisis op zak gaan mensen creatiever met hun geld en spullen om. Grote doorverkoop sites als Marktplaats en Ebay zijn nog nooit zó gretig bezocht als de afgelopen jaren. Het is helemaal hip en camp om naar de Kringloop te gaan en zelfs de mensen met geld die voorheen alleen naar Antiek markten gingen lopen nu alle rommelmarkten af in de hoop een op een koopje. Inmiddels draait onze hele economie op zuinigheid en we zijn er trots op, blijkt.
Waar je vroeger met je moeder (of vader in mijn geval) een taart bakte om slechte toevoegingen als verwerkte suikers en E nummers uit te sluiten.
Tegenwoordig heeft de zelftaartenbakkelarei een hele cultstatus bereikt. Winkels vol met cakemix, taart vormen, cakecupjes, spatels, spuitzakken, bakblikken, schorten, ovenwanten en verdere benodigeheden om mooie taarten te bakken zijn ineens te koop. Zouden al die mensen die daarmee geld hopen te besparen vergeten zijn dat juist al die benodigheden om de baksels zelf te maken duurder zijn dan menig kant en klaar gekocht equise taartje bij de banketbakker?
Wij zelf snuffelen al jaren graag door de oude spulletjes van een ander. Niet omdat het geld waard zou zijn of omdat we geld willen besparen, maar omdat alles wat oud is ons fascineert. Mijn man en ik zijn op zoek naar ‘Spullen met een Verhaal’.
Zo hebben we van de week een klok gekocht die sinds 1921 niet meer gefabriceerd wordt.
Al zittend op de bank hoor ik de klok regelmatig en aanwezig tikken…dan neemt mijn fantasie me mee op sprookjestocht door de geschiedenis van deze klok.
De familie waar deze klok zou kunnen hebben gestaan….zo’n 90 jaar kan hebben gestaan. Ik zie een jong echtpaar deze klok krijgen van hun ouders voor hun trouwdag in de roaring ’20’s. In de jaren daarna maakt hij de man iedere ochtend wakker om aan het werk te gaan. Tijdens de oorlog gaf hij precies de spertijd aan met zijn mooie galmende gong. Waarna hij in de jaren ’50 wat waterschade opgelopen heeft en iemand met z’n stomme kop dacht de roest er af te kunnen schuren. In de jaren ’60 werd hij gehaat door de tieners voor wie de klok aangaf dat ze al lang thuis hadden moeten zijn na hun avondje Rock and Rollen. In de jaren ’70 brak een nieuwe tijd aan voor de klok. Hij werd vervangen en verhuisd naar de achterkamer, waar hij nog altijd boven de schoorsteenmatel de tijd bij probeerde te houden. Verhuist met kinderen en kleinkinderen mee na de dood van het echtpaar eindigde hij uiteindelijk na jaren van stilstaand en rustig genot op mijn niet werkende schoorsteenmantel.
En nu mag de klok weer een nieuw leven hebben hier bij ons in ons kleine huisje in het Bezuidenhout… want zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens>hè… ik voel ineens een sterke behoefte aan taartjesbakken opkomen.