In dit pamflet wordt een pleidooi gehouden voor het belang van de vrijplaats. Vrijplaatsen zijn autonome, coöperatieve centra waar creatievelingen, (culturele) ondernemers, kunstenaars en andersdenkenden zich kunnen uiten en hun projecten tot wasdom kunnen laten komen zonder commercieel oogmerk. Deze centra zijn van groot belang voor een gezond functionerende stad. Ze zorgen ervoor dat leegstand wordt tegengegaan, geven een buurt identiteit, verhogen de leefbaarheid en vervullen diverse maatschappelijke functies.
Wij leven in een samenleving die wordt gekenmerkt door een neoliberale economische doctrine. De belangrijkste pijlers hierin zijn winstmaximalisatie en ongebreidelde consumptie gestoeld op hyperindividualisme. Het eeuwige streven naar meer, het uitputten van de aarde als ware deze vervangbaar, het verlagen van belastingen voor de rijken en het onder druk zetten van sociale voorzieningen. Dit heeft geleid tot een samenleving die leeft bij de grillen van de economie. De menselijke maat is ondergeschikt aan dagelijkse beurskoersen en crises.
De vrijplaats is bij uitstek een plek die zich niet conformeert aan deze ideologie. Dit is van groot belang omdat een samenleving gebaat is bij non-conformistisch denken. Het zijn de utopische denkers die vergezichten schetsen. Zeker in de huidige Nederlandse samenleving, geleid door een Minister President die, geblinddoekt door pragmatiek, het concept visie achterhaald heeft verklaard, is dit van groot belang.
Met een kleurenstaal ter vergelijking. Bron: Flexa.
Zag afgelopen week dat de luiken en een deur van het oude stadhuis aan de Groenmarkt een kleur hadden gekregen, die er niet om liegt. Volgens mij hebben ze signaalrood gebruikt in plaats van het historisch verantwoorde Ossenbloed.
Beetje pijn aan de ogen doet het wel. Ter vergelijking een kleurenstaaltje toegevoegd. Lees verder “Mooi rood is wel lelijk”
Wel heel veel ruimte, maar totaal geen informatie voor de wanhopig zoekende reiziger
Het plaatsen van een piano in de hal van het nieuwe NS station Den Haag centraal was de aanleiding om me op te winden over de gebrekkige reizigersinformatie op dit nieuwe station. In Rotterdam goed geregeld, hier absoluut ondermaats.
Wel een piano maar geen idee op welk perron ik moet zijn als ik mijn trein op tijd wil halen. Als hij rijdt natuurlijk.
Ik ben in de pen geklommen van Pro-Rail, want het schijnt dat die hier over gaan. Heb mijn klacht op facebook gepubliceerd en de reacties waren voor 100% procent herkenbaar bij mijn lezers/volgers.
Beste ProRail
Ik reis regelmatig met de trein. Mijn vertrekstation is Den Haag Centraal. Ik kom met de stadsbus aan op het busstation boven de perrons. Ik zie een enorme lege entreehal als ik het stationsgebouw binnenkom. Het zou fijn zijn als ik daar de reizigersinformatie zou kunnen raadplegen, bijvoorbeeld op welk perron mijn trein vertrekt.
Huidige situatie: ik moet eerst naar beneden, flink stuk links of rechts lopen, daar zoeken naar de schermen met vertrekinformatie, als ik die uiteindelijk gevonden heb kom ik er achter op welk perron ik moet zijn. Dit kan efficiënter.
Het hele grote reclamescherm boven de nieuwe winkels stoort mij telkens weer omdat dat nou juist de enige juiste plek is waar je reizigersinformatie zou verwachten. Maar de reclame-inkomsten wegen natuurlijk zwaarder dan de service naar de reiziger toe. Daar is de NS een kei in.
Er staat inmiddels wel een piano in de hal, ook een onmisbaar en irritant object als je nog steeds niet weet op welk perron je trein vertrekt.
U begrijpt dat deze mail u wordt verzonden door een ontevreden treinreiziger.
Met vriendelijke groet
Pieter Musterd
Ik was mijn frustratie kwijt en verwachtte niet zo veel van een eventueel respons. Totdat ik op vrijdagochtend gebeld werd door een meneer van Pro-Rail. Een verslag van dit gesprek heb ik eveneens op facebook geplaatst.
Naar aanleiding van mijn “brief” werd ik vanmorgen gebeld door iemand van Pro-Rail. Dat is dan weer positief. Ze zijn blij met kritische klanten. Hij vertelde me het eigenlijk helemaal met me eens te zijn maar dat extra reizigersinformatie bij de bouw van een station vanaf het begin in de bouwplannen opgenomen had moeten worden. Alle aanpassingen die later gedaan worden kosten extra geld en dat schijnt een probleem te zijn. De bouwcommissie (of zoiets) had vastgesteld dat het lopen van het busplatform naar de informatievoorziening niet te lang was. Ik heb hem voorgesteld dat bij de bouw van een nieuw station dan wat gebruikers van het openbaar vervoer uit te nodigen voor voorzieningen die voor gebruikers van belang zijn. Ik heb niet de indruk dat bouwers van stations zelf ooit in een trein hebben gezeten of van bus naar perron hebben moeten hollen. Hij zou mijn opmerking meenemen… Maar er zou misschien iets kunnen veranderen als meer mensen gaan klagen over dit gebrek aan reizigersinformatie, vertelde de Pro-Rail-meneer die het helemaal met me eens was. Ik ben als incidenteel persoon niet maatgevend. Als er massaal over geklaagd gaat worden, bestaat de kans dat er misschien iets aan gedaan kan worden. Dus lezers en volgers. Zet hem op.
Voor iedereen die wil weten welke veranderingen er nog gaan komen bij het nieuwe Den Haag Centraal is hier de link waar ik door pro-rail naar verwezen werd om mijn klacht te deponeren.
“Scheuren in muren en loslatend cement,” als je dit hoort denk je onmiddelijk aan op instorten staande dorpen als Loppersum op het Groningse platteland. Het is dan ook frappant dat daags nadat de Tweede Kamer debatteert over de gaswinning en de gevolgen hiervan voor het noorden, bekend wordt gemaakt dat het niet zo best is gesteld met de gebouwen op Het Binnenhof.
BNR Nieuwsradio meldt dit vanochtend. Het is nog niet bekend of er een spontaan volksfeest is ontstaan in het noorden van het land, wel zullen er ongetwijfeld enkele Groningers nu rollend van het lachen op de grond liggen.
Binnenkort echt aapjes kijken bij de Apenrots? Het zou zo maar kunnen. Foto: Auke de Vries
Voor de renovatie worden nog wel enkele alternatieven genoemd. Zo bestaat er het idee dat het leegkomende Ministerie van Buitenlandse zaken, waarvan de plattegrond vaag aan de nationale landkaart doet denken, gebruikt kan worden om het hele complex in te huisvesten. Marcel Matla, een kennis onze Haagse blogger Interniek lobbyt al jaren voor een verhuizing naar ‘De Apenrots’. Het Binnenhof zou in zijn plan een nationaal museum moeten worden. Hij zal vandaag wel blij zijn met dit nieuws.
Ook is er een mogelijkheid om het hele complex in delen te renoveren, aldus het artikel op BNR. Dit zou dan 13 jaar moeten duren, in tegenstelling tot 5,5 jaar bij een verhuizing naar BuZa.
Van oud-VenW-collega Tony Kersbergen ontving ik een nogal betrokken bericht over het verdwijnen van V&D aan de Leyweg. Hij houdt er goede herinneringen aan over.
Foto: de Leyweg in de ’60er jaren. Het witte gebouw met de vlaggen is van V&D. De Gruyter zat iets links van de zwarte auto op de foto. Albert Heijn net buiten beeld, rechts. In de jaren ’80 is de Leyweg verbouwd. Afgesloten voor doorgaand verkeer. De groenstrook op de foto, het fietspad en het wegdek zijn volgebouwd met winkels.
Binnenkort sluit Vroom en Dreesman aan de Leyweg voorgoed de deuren. Dit warenhuis was destijds een mijlpaal in de naoorlogse wederopbouw.
In 1959 werd de eerste steen gelegd en in 1960 opende V&D de deuren. V&D had jarenlang een heel belangrijke functie in Morgenstond. Bij V&D was destijds alles te koop. Van wasmachines tot kinderboeken, speelgoed, gereedschap, kleding, horloges, juwelen, echt alles. In het lage deel richting Hengelolaan was bovendien een supermarkt gevestigd. Die supermarkt veroorzaakte een kaalslag onder de kleine winkels. Aan de Leyweg hield tot ±1970 de vestiging van De Gruyter nog stand. Albert Heijn overleefde wel en heeft er veel langer gezeten.
Herinneringen
Tot mijn 10e woonde ik in de buurt van V&D aan de Leyweg. Ik was er heel lang niet meer geweest tot ik gisteren even naar binnen liep. De indeling van het gebouw, de roltrappen, allemaal nog hetzelfde. Het leek er sterk op dat het assortiment door de jaren heen behoorlijk beperkt was. Kennelijk is er tegenwoordig geen plaats meer voor een dergelijk warenhuis. Daar zullen deskundigen allerlei redenen voor kunnen aanvoeren.
In de periode ’63-’67 kwam ik vaak bij V&D. Dat was toen een prachtige winkel. De vader van een klasgenoot had een eigen balie als horlogemaker. Helaas is van dat alles niets meer over.
Briljante Dudok, verziekt
De Leyweg is met de bebouwing in het midden om zeep geholpen. Alle kruisende wegen lopen nu dood.
Een voorbeeld. Ik woonde destijds in de Wapserveenstraat. Dat deel moest worden omgedoopt in ‘Dalerveenstraat’. Het thans tweede deel heet nog wel Wapserveenstraat. Dat krijg je als moderne architecten de ontwerpen van briljante stedenbouwers (Dudok) overhoop halen. Er is in Morgenstond ook veel ten goede veranderd. Naoorlogse flatgebouwen hebben plaats gemaakt voor betere/ruimere woningen.
Nog zo’n ijkpunt aan de Leyweg was de Euro Cinema op de hoek met de Hengelolaan. Koningin Juliana en Prins Bernhard kwamen voor de opening (Lauwrence of Arabia). Vervolgens draaide The Sound of Music er jaren achtereen. Op woensdagmiddag gelukkig films voor de jeugd.
Oud VenW-collega Tony Kersbergen tipte Interniek …
Haagspraak 