Categorie: cultuur en uitgaan

Den Haag en regio cultuur en uitgaan

Vluchteling en kunstenaar

Zijn broer werd vermoord in Irak, terwijl hij even naar de winkel liep voor wat boodschappen. Zelf was hij zijn leven ook niet zeker en hij vluchtte. Hij kwam in Nederland terecht en is nu een van de circa 35 Irakezen die in de Haagse Sacramentskerk verblijven. Maar Allawy is ook kunstenaar, vorige week meldde hij zich aan bij de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag.

Foto: Oenkenstein

Haagspraaks Oenkenstein en Edwin IJsman zochten hem op in zijn tijdelijke onderkomen aan de Sportlaan en interviewden hem, in de tuin die hij daar zelf heeft opgeknapt.

De kans dat Allawy wordt toegelaten tot de kunstacademie is niet heel groot, maar er is hoop: van de 300 aanmeldingen zullen er 35 een plek krijgen op de opleiding, dat is nog altijd een slordige 1 op de 9.

Maar ook als hij geen kunststudent wordt, zal hij naar alle waarschijnlijkheid door blijven gaan met zijn creatieve projecten. Een groot deel van de 40 doeken die hij de afgelopen maanden schilderde is te bewonderen bij de Irakese vluchtelingen in de Sacramentskerk aan de Sportlaan. Er bestaan plannen voor een expositie. Concrete data hiervoor zijn nog niet bekend, maar de schilderijen zijn altijd te bewonderen voor bezoekers van de kerk. Overdag, na een uur of 1 à 2 ’s middags is dit normaal gesproken mogelijk.

Een mooie bezoekgelegenheid voor Allawy’s werk bestaat de komende twee zaterdagen, als in de Sacramentskerk de film ‘Homeseekers, a download story‘ van Marco Eschler wordt vertoond. Homeseekers is “een compilatie van de problematiek in binnen- en buitenland van vluchtelingen en illegale immigranten.” Op de 13e en 20e juli, vanaf 19.30 is hiervoor de kerk geopend. Om 20.30 begint dan de film.
Dat geeft u een uur om het werk van Allawy te bewonderen en wellicht een praatje aan te knopen met de kunstenaar zelf.

Beeld en geluid: Oenkenstein
Tekst: Edwin IJsman

Edwin IJsman

Parkpop 2013

The Kik by Lies Baas at Parkpop 2013
The Kik by Lies Baas at Parkpop 2013
Parkpop 2013
Parkpop 2013

Een zonnig begin van deze Parkpop deed ons blij richting het Zuiderpark gaan.
Daar aangekomen vielen we met ons neus in de boter; Handsome Poets was zowel gewoon goede muziek als lekker om naar te kijken, ze heten duidelijk niet voor niets Handsome Poets.
De Kraaien was niet echt aan ons besteed, maar het publiek genoot hoorbaar met volle teugen!
Klapper kwam bij onze favoriet van de dag, The Kik, wat een leuke band.
Ik waande mij even op een swingdance avond ten tijden van Buddy Holly. De act was gezellig, bijna huiselijk, de teksten pakkend, de muziek opzwepend, erg leuk! En het leukste was, het hele publiek stond hun liedjes mee te zingen.
Hoffmaestro knalde, maar vooral Noisette was een feest voor het oog! Wat kan die dame zingen. Nog geen drie tellen zingende, verloor ze haar oortjes en zong zonder een noot vals te zingen, al springend en dansend het hele podium rond. Wat een energie!
Naar mate de middag vorderde bleek de zon gewoon te blijven schijnen, wat een heerlijk sfeertje creëerde.
Barry Hay & Flying V Formation speelde naar hartenlust en hoorde we na wat plaatjes schieten vanaf de welverdiende rustpauze plek naast nieuw werk ook de klassiekers van The Golden Earring zingen. Het publiek galmde met grote getalen mee!
En toen was het wachten op Bob Geldof, dus even van de veilige backstage plek af het grote park publiek in…op zoek naar vriendje René Vollebregt (NEAR) die met vrienden een Grafitti Jam midden op het veld hield.
Wat een drukte en hectiek voor een verwende Backstage bezoeker, maar wat een gemoedelijke sfeer hing er weer. Kinders bij ouders op schoot met lekkers en een drankjes erbij, mensen die lachen, zingen en dansen met elkaar. Parkpop blijft toch écht voor heel Den Haag en de vele bezoekers van buiten de stadsgrenzen een jaarlijks, wederkerend feest.
Eigenlijk moet ik de laatste twee muzikanten als top act noemen van dit jaar, want Bob Geldof én Sinead O’Conner deden niet onder aan elkaar.
Wat leuk om al die ohh zo bekende liedjes die we allemaal al jaren kennen nu eens life te horen.

Het leuke van deze zwoele Parkpop was toch wel het feit dat door de vele Golden Oldies die er waren dat ook het publiek en de bezoekers achter de schermen ook best op leeftijd waren en zich helemaal uitleefden op de muziek. Swingende oudere jongeren en jongere ouderen die hardop meezingend stonden te dansen, het was een feest!

Parkpop wordt door vele handen gedragen viel mij ook dit jaar weer op.
Al het werk wat er ieder jaar weer inzit voor al die vrijwilligers, de mensen die dit organiseren, de politie die op de been is, de schoonmakers die ervoor zorgen dat alles opgeruimd wordt, de wc dames, de beveiliging>ongelovelijk dat deze mensen er ieder jaar wéér voor zorgen dat
wij met z’n allen als publiek naar het Parkpop feest kunnen gaan kijken.
Zij verdienen wat mij betreft een net zo groot applaus als alle artiesten die komen zingen, zo niet groter….dus hierbij neem ik mijn hoed voor u af!

Later volgt nog een fotoverslag van Parkpop 2013

Monument voor een wethouder

(deel 4, tevens slot)

Wat begon als een nachtmerrie is geëindigd als een mooi groen sprookje.
Een paar jaar geleden, toen de financiële crisis nog niet uitgebroken was en wethouder Norder nog vol zat me megalomane plannen, had hij in gedachten om op een stukje braakliggend terrein (althans dat dacht hij) laagbouwwoningen te bouwen. Laagbouw betekende voor hem dat het niet hoger mocht zijn dan 50 meter want dan pas is er sprake van hoogbouw.
De hele omgeving kwam in opstand en uiteindelijk was er, dank zij de crisis (de crisis heeft ook voordelen) geen geld meer om die vermaledijde plannen uit te voeren. Inmiddels was ook ontdekt dat het stukje “braakliggend” terrein in feite een monument was. Een monument voor een van zijn voorgangers, de wethouder Piet Vink.

"De Terp" zoals hij er nu bij ligt. Een zee van (deels wilde) bloemen.
“De Terp” zoals hij er nu bij ligt. Een zee van (deels wilde) bloemen.

Ik heb over dit onderwerp al diverse malen geschreven, de eerste maal op Hofstijl en daarna hier bij Haagspraak (deel 1, deel 2, deel 3). Voor de hele voorgeschiedenis verwijs ik naar deze stukken.

Uiteindelijk is het toch nog goed gekomen en hebben we een mooi stukje groen erbij gekregen waarvoor kosten noch moeite zijn gespaard.
Afgelopen vrijdag is een gedenkplaat ter ere van Piet Vink in alle stilte onthuld door Wethouder Karsten Klein en zijn de torenhoge laagbouwplannen van Marnix Norder in de ijskast bijgezet, naast zijn Scheveningse Cruiseterminal en de “M” van Koolhaas.

Zoals "De Terp" er nu uit ziet, een zee van (deels wilde) bloemen.
tekst plus foto

Ik vind het soms wel jammer dat de “M” niet is gebouwd, alleen maar vanwege de fantastische architectuur waarbij Den Haag als stad een geheel nieuw icoon zou krijgen. Het plan was natuurlijk onzinnig om in een stad vol lege kantoren nog en kantoorkolos te bouwen. Wat vroegah Den Haag de stad van de lege paleizen was is het nu de stad van de lege kantoren.
En dan hou ik mijn mond nog maar even over het Spuiforum, 180 miljoen minimaal, de gebruikelijke tegenslagen nog niet meegerekend. Ondertussen moet het Residentieorkest vanwege de bezuinigingen op cultuur musici ontslaan maar daar hebben we het ook maar even niet over. Een gepresenteerd plan voor een vindhek, een nuttig en heel mooi kunstwerk ,waar mensen gevonden voorwerpen in kunnen hangen, vond men niet concreet genoeg uitgewerkt en die luttele 14 duizend euri vond wethouder van cultuur Marjolein de Jong, afgelopen dinsdag 25 juni tijdens een bijeenkomst in het Diamantcollege, wel erg veel. Even daarvoor had ze een vlammend betoog over nut en noodzaak van het Spuiforum gehouden. Het was niet de bedoeling dat we daarop zouden reageren, ze wilde ons alleen maar informeren. Spuiforum, minimaal 180 miljoen, ik noem het nog maar even. Ik dwaal af, ik hoop dat u me dat niet kwalijk zult nemen.
Dit artikel gaat natuurlijk over een mooi monument voor een wethouder die in heel Den Haag geliefd was. Kom daar nu nog maar eens om.

Old soldiers never die

Een veteraan totaalweigeraar doet verslag van het jaarlijks wederkerend evenement Veteranendag. Een bonte verzameling van oude knarren, prachtige snorren, vliegende herriemakers en dubieuze motorgangers met verschillende petten, allen gegroet door Zijne Koninklijke Hoogheid koning Willem Alexander.

Alcohol Anoniem? Arbeid Adelt? Nee, zegt de chauffeur, Altijd Arbeid.
Alcohol Anoniem? Arbeid Adelt? Nee, zegt de chauffeur, Altijd Arbeid.

Of zoals Douglas MacArthur, opperbevelhebber van de Amerikaanse strijdkrachten, ooit eens sprak:

“Old soldiers never die, they just fade away.”

Een vindhek voor Den Haag

In het Amsterdamse Vondelpark staat al sinds 2006 een vindhek, 5 andere parken en straten volgden sindsdien. Lokale media weten te berichten dat deze zomer in het Noorderplantsoen in Groningen een vindhek geplaatst zal worden, dat Amersfoort een vindhek zal krijgen. Het vindhek is dus gewild. Maar wat is dat nou, een vindhek?

Kunstenares Annemarieke Weber zegt het volgende op haar website:

Als je iets vindt, hang je het in het Vindhek. Ben je iets kwijt, dan ga je kijken of iemand zo aardig is geweest het voor je op te hangen. Zo maak je een vriendelijk en hoffelijk gebaar, en ontmoet je elkaar.

Heel eenvoudig dus: een laagdrempelig kunstwerk waar gevonden voorwerpen aan gehangen kunnen worden en dat mensen een aanleiding geeft om met elkaar in contact te komen.

Voor Haagspraak was dit een reden om afgelopen dinsdagavond met 3 van onze bloggers langs te komen bij ‘Wethouders on Tour‘ in het Diamant College. Hier gaf Annemarieke Weber een korte presentatie van het vindhek. Onze reporter en fotograaf Oenkenstein interviewde haar en maakte het volgende filmpje:

De gevonden voorwerpen die mensen erin ophangen, maakt dat het vindhek er elke keer weer net iets anders uitziet. Ook maakt het bijbehorende bankje het tot een ontmoetingsplek: tussen de eigenaar van het voorwerp en de vinder, of gewoon tussen mensen die elkaar wel aan zouden willen spreken, maar dat niet durven. Het sympathieke concept van het vindhek geeft hen een gespreksonderwerp.

In het concept van het vindhek staan 3 universele waarden centraal:

Eerlijkheid
Respect
Vertrouwen

De praktijk laat dit eigenlijk het beste zien: alhoewel de knijpers waarmee voorwerpen opgehangen worden in het vindhek ‘hufterproof’ zijn, blijkt dat het hek eigenlijk altijd gerespecteerd wordt door de mensen. Vaak maakt het een glimlach in ze los. Ook bij buitenlanders, die de tekst op het hek niet altijd kunnen lezen, maar het concept wel meteen intuïtief begrijpen.

Het oudste van de bestaande vindhekken, die in het Amsterdamse Vondelpark wordt dan ook veelvuldig gefotografeerd. Hoogstwaarschijnlijk ook door Japanse bezoekers, want de Japanse publieke omroepgigant NHK besteedde er ook al aandacht aan:

Er zijn diverse plekken in Den Haag waar een vindhek een waarde(n)volle toevoeging zou kunnen zijn aan de omgeving: wat denkt u bijvoorbeeld van het Zuiderpark? Of de Vijverberg? Tijd om met een groep Hagenezen voor onze stad een eigen vindhek te adopteren.

Informatie over het vindhek is verder te vinden op Annemarieke Webers eigen site: http://www.vindhek.com/. Ook is het mogelijk om op Facebook vriend te worden van het vindhek: https://www.facebook.com/groups/470801612984542/