Monument voor een wethouder

(deel 4, tevens slot)

Wat begon als een nachtmerrie is geëindigd als een mooi groen sprookje.
Een paar jaar geleden, toen de financiële crisis nog niet uitgebroken was en wethouder Norder nog vol zat me megalomane plannen, had hij in gedachten om op een stukje braakliggend terrein (althans dat dacht hij) laagbouwwoningen te bouwen. Laagbouw betekende voor hem dat het niet hoger mocht zijn dan 50 meter want dan pas is er sprake van hoogbouw.
De hele omgeving kwam in opstand en uiteindelijk was er, dank zij de crisis (de crisis heeft ook voordelen) geen geld meer om die vermaledijde plannen uit te voeren. Inmiddels was ook ontdekt dat het stukje “braakliggend” terrein in feite een monument was. Een monument voor een van zijn voorgangers, de wethouder Piet Vink.

"De Terp" zoals hij er nu bij ligt. Een zee van (deels wilde) bloemen.
“De Terp” zoals hij er nu bij ligt. Een zee van (deels wilde) bloemen.

Ik heb over dit onderwerp al diverse malen geschreven, de eerste maal op Hofstijl en daarna hier bij Haagspraak (deel 1, deel 2, deel 3). Voor de hele voorgeschiedenis verwijs ik naar deze stukken.

Uiteindelijk is het toch nog goed gekomen en hebben we een mooi stukje groen erbij gekregen waarvoor kosten noch moeite zijn gespaard.
Afgelopen vrijdag is een gedenkplaat ter ere van Piet Vink in alle stilte onthuld door Wethouder Karsten Klein en zijn de torenhoge laagbouwplannen van Marnix Norder in de ijskast bijgezet, naast zijn Scheveningse Cruiseterminal en de “M” van Koolhaas.

Zoals "De Terp" er nu uit ziet, een zee van (deels wilde) bloemen.
tekst plus foto

Ik vind het soms wel jammer dat de “M” niet is gebouwd, alleen maar vanwege de fantastische architectuur waarbij Den Haag als stad een geheel nieuw icoon zou krijgen. Het plan was natuurlijk onzinnig om in een stad vol lege kantoren nog en kantoorkolos te bouwen. Wat vroegah Den Haag de stad van de lege paleizen was is het nu de stad van de lege kantoren.
En dan hou ik mijn mond nog maar even over het Spuiforum, 180 miljoen minimaal, de gebruikelijke tegenslagen nog niet meegerekend. Ondertussen moet het Residentieorkest vanwege de bezuinigingen op cultuur musici ontslaan maar daar hebben we het ook maar even niet over. Een gepresenteerd plan voor een vindhek, een nuttig en heel mooi kunstwerk ,waar mensen gevonden voorwerpen in kunnen hangen, vond men niet concreet genoeg uitgewerkt en die luttele 14 duizend euri vond wethouder van cultuur Marjolein de Jong, afgelopen dinsdag 25 juni tijdens een bijeenkomst in het Diamantcollege, wel erg veel. Even daarvoor had ze een vlammend betoog over nut en noodzaak van het Spuiforum gehouden. Het was niet de bedoeling dat we daarop zouden reageren, ze wilde ons alleen maar informeren. Spuiforum, minimaal 180 miljoen, ik noem het nog maar even. Ik dwaal af, ik hoop dat u me dat niet kwalijk zult nemen.
Dit artikel gaat natuurlijk over een mooi monument voor een wethouder die in heel Den Haag geliefd was. Kom daar nu nog maar eens om.

Monument voor een wethouder (2)

het fotomoment

Toen ik vanochtend wakker werd keek ik uit het raam en zeg een man of wat in een groepje voor de grote hoop aarde staan. Aan de kleding te beoordelen stond er één meneer tussen. Die meneer vormde het middelpunt. Hij mocht plaats nemen in de grondverzetmachine en toen werden er foto’s van hem gemaakt terwijl hij daarmee en beetje aan het spelen was. De fotograaf deed het met een minicompactcamera. Ik zag alleen aan de stand van zijn handen dat hij fotografeerde. Even verderop stond iemand langdurig met een mobiele telefoon aan zijn oor.

de auto met privé chauffeur

Toen kwam er een hele mooie auto aanrijden die half op de stoep parkeerde, deze auto bleek bestemd voor de meneer. Een meneer met eigen dienstauto met prive-chauffeur moet wel iets hoogs zijn. Misschien wel een wethouder. Ik vraag me af waarom een gezonde man (of vrouw) in zo’n positie voor dit soort fotomomentjes niet met zijn eigen auto of gewoon met de bus of per tram naar zo’n plek kan rijden, als zo’n persmomentje er überhaupt al moet komen.
Na een half uurtje kon de grondverzetmachinist eindelijk zijn werk hervatten. Ik vermoed dat De Posthoorn of de Loosduinse Krant wel met nieuws over dit project zullen komen. Ik hou u op de hoogte.

Wordt vervolgd.

Monument voor een wethouder (1)

De Terp

Den Haag heeft in het verleden een wethouder gekend die enorm populair was bij de bevolking. Hij heette Piet Vink, (PvdA) en was wethouder Jeugd, Sport en Recreatie.
Hij had veel aandacht voor opbouwwerk, buurthuizen, sportverenigingen en andere ‘leuke dingen voor de mensen’. Hij verscheen in die rol veelvuldig in de lokale kranten. In 1983 werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw en hij was ook een poosje locoburgemeester.
Bij zijn afscheid van de actieve politiek in 1986 werd hij ereburger van Den Haag. De gemeente schonk hem als dank o.a. een natuurmonument genaamd “De terp”.
Een stukje groen in de vorm van twee terrasvormige heuveltjes met een wandelpaadje ertussen. Dit “monument” zit ingeklemd tussen de Heliotrooplaan, Kijkduinsestraat en de Machiel Vrijenhoeklaan.
In het  begin moet het er heel goed hebben uitgezien met mooie plantjes en bloemen. Maar zo dicht aan zee heeft zoiets extra onderhoud nodig en dat kreeg het niet.
Het stukje groen werd verwaarloosd waardoor het verwilderde.
Toen het niet meer herkenbaar was als monument begon de gemeente plannen te ontwikkelen om dit “braakliggend” stukje grond een mooie bestemming te geven. In eerste instantie leek dit een uitstekende plek voor een benzinestation. Die is er gelukkig nooit gekomen, althans niet op deze plek. Daarna werd aan de onbebouwde kant van de Heliotrooplaan plannen ontwikkeld voor een rijtje mooie bungalows. In de eerste opzet zou het hele monument hieronder verdwijnen. Het plan werd gewijzigd en het monument bleef gespaard, er werden minder huizen gebouwd.

Een paar jaar terug werden we opgeschrikt door een ambitieus Masterplan voor Kijkduin en omgeving. Heel Kijkduin ging  sowieso tegen de vlakte, er moesten meer winkels, woningen en appartementsgebouwen komen want de ruimte binnen de stadsgrenzen moest beter benut worden.  Verdichting heette dat. Er kwam hoogbouw, tussen de puinduinen werd ruimte gereserveerd voor villa’s  en er stonden ook een aantal woontorens in het Masterplan ingetekend die geen hoogbouw mochten heten. Wethouder Norder had besloten dat hoogbouw pas gold als de hoogte meer dan 50 meter betrof. Daaronder heette het gestapelde laagbouw. De wet kent geen definitie van hoogbouw werd ons tijdens de presentatie in het Atlantic Hotel verteld dus was het aan de gemeente om zelf hiervoor normen te stellen.  Eén zo’n gestapeld laagbouwobject zou op de plaats van het monument gebouwd worden, dus precies voor mijn deur en mijn uitzicht.
Ik ben het eens gaan uitrekenen wat dat zou beteken. Een gemiddelde nieuwbouwwoning is 3 meter hoog. Voor 50 meter kom je dan ongeveer op 16 woonlagen, en dat heet dan volgens Norder gewoon laagbouw.
Ik heb hierover, toen dit actueel was, een stukje voor Hofstijl geschreven.
De hele buurt en de wijkvereniging is tegen het totale plan in actie gekomen waarna het plan zou worden aangepast. Gelukkig – in dit geval dan – kwam toen de crisis. Het geld was op, het Masterplan verdween in de ijskast… op naar de volgende hobbel.

Een aantal maanden geleden kreeg de buurt een werkbezoek van de wethouder, met gevolg, en men stelde vast dat het hoog tijd werd dat dit monument maar eens aangepakt moest worden want het was niet representatief voor de entree van Kijkduin als mondaine  badplaats. Maar omdat ik dacht dat het geld op was had ik verwacht dat dat “aanpakken” ook wel een langetermijndoelstelling zou worden. Maar nee, dat werd het niet. Afgelopen maandag kwam een grondverzetmachine de heuvels opgereden en begon met opknappen.  We weten niet wat de plannen zijn en hoe het monument er als nieuw visitekaartje voor de entree van Kijkduin er uit gaat zien.  De buurt is niet geïnformeerd.

Wordt vervolgd