Een ontmoeting

20170328

Ik stond geduldig in de rij bij boekhandel Paagman op de Fred op mijn beurt te wachten. Hier geen voordringers, keurige buurt. Achter mij hoorde ik een man heel zachtjes praten.
“ken je hem niet? Hij was je buurman”… “Wie?” fluisterde een vrouwenstem. “Deze man hier vlak voor ons”. Ik draaide me om en keek in de gezichten van een vriendelijke grijze man met een wit baardje en een oud fragiel vrouwtje naast hem. “Hebt u het over mij?” vroeg ik. “Ja, u hebt toch in de Parijsstraat in Zoetermeer gewoond?” Ja zei ik, maar dat is al weer ruim 18 jaar geleden. “Ik bezocht daar regelmatig mijn moeder die toen boven u woonde. Ik herkende u meteen”. Het oude vrouwtje keek hem ongelovig aan want zij wist het ook allemaal niet meer. “U hebt een uitstekend geheugen”, complimenteerde ik hem terwijl hij mij nog steeds totaal onbekend voorkwam.
“Komt u maar” riep een dame achter de balie.
Ik was aan de beurt. Ik legde dichtbundel “ ’s Nachts verdwijnt de wereld” van Jaap Robben en “Gij Nu” van Griet op de Beeck op de toonbank. “Zijn het cadeautjes?”

Ik had geen idee welke boeken ik zou gaan kopen toen ik bij Paagman binnen wandelde. “Gij Nu” keek me bij binnenkomst al aan en ik herinnerde me een leuk gesprek bij DWDD met de schrijfster en had me toen al voorgenomen ooit eens een boek van haar te kopen.

De gedichtenbundel van Jaap Robben was een andere verhaal. Ik wist niet eens dat hij gedichten schreef maar afgelopen week was hij te gast bij DWDD Heimweh, waar Adriaan van Dis hem interviewde en het gesprek behalve over zijn roman Birk, voornamelijk over deze dichtbundel ging. Zijn eerste roman voor volwassenen, Birk, had ik een tijdje terug toegestuurd gekregen door de uitgever van “De gekste plek van Nederland – 111 bizarre locaties en hun bijzondere verhaal” (auteur Jeroen van der Spek), waarin twee foto’s van mij waren gepubliceerd. Aanvankelijk ging het om één foto maar later kreeg ik het verzoek om een tweede foto te mogen plaatsen. Omdat ze één bewijsexemplaar voor 2 foto’s te weinig vonden kreeg ik een ander boek cadeau, dat werd Birk, geen paperback maar een hardcover, gebonden en genaaid. Een heel beklemmend boek, vond ik, omdat de 3 personen die in dit boek voorkomen de enige bewoners zijn van een eiland waarop het hele verhaal zich afspeelt. Benauwend maar ook heel bijzonder.

Onderweg naar huis, op de fiets, kwam mijn bijzondere ontmoeting weer naar boven. De man kwam mij absoluut niet bekend voor hoe diep ik ook terug ging in mijn herinnering. Hoe vaak kwam hij bij zijn moeder en waarom was ik hem zo opgevallen? 18 Jaar geleden werkte ik nog volop en had weinig contacten met de overige bewoners van mijn flat.
Had ik hem en zijn moeder een kop koffie aan moeten bieden?

Een vindhek voor Den Haag

In het Amsterdamse Vondelpark staat al sinds 2006 een vindhek, 5 andere parken en straten volgden sindsdien. Lokale media weten te berichten dat deze zomer in het Noorderplantsoen in Groningen een vindhek geplaatst zal worden, dat Amersfoort een vindhek zal krijgen. Het vindhek is dus gewild. Maar wat is dat nou, een vindhek?

Kunstenares Annemarieke Weber zegt het volgende op haar website:

Als je iets vindt, hang je het in het Vindhek. Ben je iets kwijt, dan ga je kijken of iemand zo aardig is geweest het voor je op te hangen. Zo maak je een vriendelijk en hoffelijk gebaar, en ontmoet je elkaar.

Heel eenvoudig dus: een laagdrempelig kunstwerk waar gevonden voorwerpen aan gehangen kunnen worden en dat mensen een aanleiding geeft om met elkaar in contact te komen.

Voor Haagspraak was dit een reden om afgelopen dinsdagavond met 3 van onze bloggers langs te komen bij ‘Wethouders on Tour‘ in het Diamant College. Hier gaf Annemarieke Weber een korte presentatie van het vindhek. Onze reporter en fotograaf Oenkenstein interviewde haar en maakte het volgende filmpje:

De gevonden voorwerpen die mensen erin ophangen, maakt dat het vindhek er elke keer weer net iets anders uitziet. Ook maakt het bijbehorende bankje het tot een ontmoetingsplek: tussen de eigenaar van het voorwerp en de vinder, of gewoon tussen mensen die elkaar wel aan zouden willen spreken, maar dat niet durven. Het sympathieke concept van het vindhek geeft hen een gespreksonderwerp.

In het concept van het vindhek staan 3 universele waarden centraal:

Eerlijkheid
Respect
Vertrouwen

De praktijk laat dit eigenlijk het beste zien: alhoewel de knijpers waarmee voorwerpen opgehangen worden in het vindhek ‘hufterproof’ zijn, blijkt dat het hek eigenlijk altijd gerespecteerd wordt door de mensen. Vaak maakt het een glimlach in ze los. Ook bij buitenlanders, die de tekst op het hek niet altijd kunnen lezen, maar het concept wel meteen intuïtief begrijpen.

Het oudste van de bestaande vindhekken, die in het Amsterdamse Vondelpark wordt dan ook veelvuldig gefotografeerd. Hoogstwaarschijnlijk ook door Japanse bezoekers, want de Japanse publieke omroepgigant NHK besteedde er ook al aandacht aan:

Er zijn diverse plekken in Den Haag waar een vindhek een waarde(n)volle toevoeging zou kunnen zijn aan de omgeving: wat denkt u bijvoorbeeld van het Zuiderpark? Of de Vijverberg? Tijd om met een groep Hagenezen voor onze stad een eigen vindhek te adopteren.

Informatie over het vindhek is verder te vinden op Annemarieke Webers eigen site: http://www.vindhek.com/. Ook is het mogelijk om op Facebook vriend te worden van het vindhek: https://www.facebook.com/groups/470801612984542/