Identity Thief

Identity Thief
Identity Thief

Niets vermoedend geef je jouw naam, bankgegevens en BSN-nummer door aan een dame die je door de telefoon vertelt dat iemand geprobeerd heeft jouw bankrekening te hacken.
Dan blijkt al snel dat deze zelfde dame jouw credit card gegevens gestolen heeft en er vol met jouw spaargeld vandoor is gegaan.
Vervolgens komt het tragische bewustzijn dat, naast alle centen weg, jouw net aangenomen baan ook hierdoor op het spel staat.
Wat doe je dan?
Ga je wachten op de politie om het op te lossen of ga je op eigen-wijze opzoek naar deze dief met alle gevolgen van dien?
Een dolkomische, absurd gekke film met in de hoofdrollen lekkertje Justin Bateman en de super grappige Melissa McCarthy. Opvallend vond ik dat er niet steeds kledingwissels zijn en dat de hoofdrolspelers er daadwerkelijk steeds wanhopiger en vermoeider uit gaan zien.
De film was erg leuk en de volle zaal met hard lachende bezoekers van alle leeftjden deed vermoeden dat ik niet de enige was. Ik heb genoten!

Moraal van dit verhaal: we worden tegenwoordig bestookt met fake mail, brieven en telefoontjes van ‘banken'(mensen die zich voordoen als medewerkers van) die ons willen helpen met beveiligen van onze centen. Skimmen van bankpasjes en misbruik van persoonlijke gegevens zijn aan de orde van de dag.
Wees op uw hoede, want ook de échte banken willen nog wel eens een graantje meepikken van ons zuur verdiende geld en beroven ons legaal waar we bijstaan.

Monarchie of nie…..

Monarchie of nie by Lies Baas

Terwijl héél Nederland zich drukt maakt over de kosten en baten van het Koninklijk Huis ben ik ervan overtuigd dat het geheel niet uitmaakt of we iedere 4 jaar een nieuwe president hebben of dat we de monarchie in stand houden.
Op Facebook komt de een na de andere lastercampagne jegens ‘de K(r)oning’ naar boven en ik wil toch even een andere kant ook belichten, al dan niet gekleurd.
Ik vind het wel wat hebben, het Koninklijk Huis.
Het sprookjesachtige idee van Koningen, Koninginnen, Prinsen en Prinsessen die bepaalde ceremoniële taken voor hun rekening nemen voor ons ‘Koninkrijk de Nederlanden’ spreekt mij gewoon meer tot de verbeelding dan een president.
In plaats van allerlei, door de politiek ingefluisterde, lobbyisten (met achterkamertjespolitiek) ons land te laten vertegenwoordigen denk ik dat een Koningin, dan wel Koning, ons land veel positiever kan vertegenwoordigen.
Jongens, waar maken we ons nou druk over?
Wat de taak van de Koning is heeft vele malen minder invloed dan wat de door ons uitgekozen politieke partijen allemaal voor ons beslissen. Je kan liever 30 jaar een enigszins onpartijdige Koning op de troon hebben dan iedere 4 jaar weer zo’n prutser die loze beloften doet. Die gaat ons uiteindelijk vele malen meer geld kosten, letterlijk en figuurlijk.
Ongeveer de helft van de Nederlanders kijkt niet meer naar het journaal, omdat ze teleurgesteld zijn in de politiek… Het treft mij dan als vreemd dat we ervoor zouden kiezen juist hen zo’n prominente plek te geven qua vertegenwoordiging van ons land. Men wilt geen Koningshuis meer, maar maakt zich wel zorgen om Koninginnedag….de vraag is…..stel je voor dat we een president zouden krijgen/nemen/kiezen… wat doen we dan met Koninginnedag, wordt dat dan presidentsdag??
Onze voorouders hebben hard gewerkt om ons land op de kaart een duidelijke plek te laten innemen, omdat we nu ‘Koningshuismoe’ zijn gooien we dat allemaal in een keer weg?
Okay, ik begrijp dat ik hiermee natuurlijk half klagend Nederland over me heen zal krijgen, maar of de Koningin nou haar huis, dan wel boot, laat opknappen met belastinggeld of de een na de andere tweede kamerlid aanspraak doet op wachtgeld…dat maakt dan toch nix uit?
Ik heb dan liever een betrouwbare hoogwaardigheidsbekleder die staat voor haar/zijn levenswerk en de inwoners van ons land, dan een of ander gekozen persoon die alles alleen voor macht en geld doet.
Begrijp goed dat ik dit meer schrijf vanuit een gevoel en overtuiging dan dat ik écht goede redenen kan aandragen waarom die eventuele president een slechtere keus zou zijn.
Ik heb dan ook een traan moeten laten toen Koningin Beatrix aankondigde dat ze af zou treden en ik zal op Koninginnedag aan de buis gekluisterd zitten om de kroning van onze nieuwe Koning Willem III (jammer dat het niet gewoon Koning Alexander is geworden) te bekijken.
Maar dat heb je al snel als je graag in sprookjes gelooft.

Anna Karenina

Anna Karenina

Terwijl ik mij door de vallende sneeuw voort beweeg denk ik nog even terug aan de film die ik van de week in de bioscoop zag.
Anna Karenina.
Inmiddels dik 24uur na het zien van deze film waard hij nog steeds door mijn hoofd.
De film speelt zich af in de high society in Rusland achter in het eind van de 19e eeuw.
Het oorspronkelijk geschreven boek van Tolstoy is waanzinnig boeiend verfilmd.
Anna, een getrouwde Aristocrate met belangrijke functie bekledende man, is van alle gemakken voorzien in haar beduidend rijke leven.
Ruizende jurken, fonkelende sieraden, prachtige huizen…alleen het gemis van haar eeuwig afwezige, alhoewel altijd aanwezige, echtgenoot. Al snel speelt zij met vuur.
Het verhaal van Anna Karenina gaat over vergevingsgezindheid, status, passie, verwoestende liefdes, hartepijnen en zowel alles wat God verboden als geboden heeft.
Vol verwondering en bewondering heb ik naar dit prachtige kostuumdrama zitten kijken. Hoe het ene hoofdstuk, die zich allemaal afspelen op het toneel met bijbehorende decors, overgaat in het volgende en de manier waarop dat zichbaar gemaakt is in deze film, moet ik benoemen als buitengewoon inventief én prachtig!
Geweldige sets, special effects, kostuums en de wervelde hoeveelheid grote namen uit de filmindustrie vormen een bijna 2,5 uur durend spektakel voor oog en hart.

Ik kan mij herinneren dat ik me een paar jaar geleden bedacht:als de generatie van mijn ouders dood gaat zal er zo veel passie en kennis verdwijnen aangaande historie en andere specialismen wat betreft kostuums en
tijdsbeeldaankleding van films. Niets blijkt minder waar. De afgelopen jaren heb ik inmiddels zo veel prachtige films gezien gemaakt door mijn generatie en jonger, ik kan niet wachten op hetgeen nog zal verschijnen.

Goed beslagen ten ijs komen

mail

Wat kies je: wat je denkt te kunnen verkopen of wat je zelf erg mooi vindt?
Wat je vermoedt dat je vrienden in hun huiskamer zouden willen hangen of wat je in je eigen huis zou willen ophangen als je daar de ruimte voor zou hebben.
Ga je voor thema’s of kleur, voor sfeer of bezieling…
Allemaal vragen die naar boven komen als je een tentoonstelling met eigen werk gaat inrichten.
Je begint met je op de ruimte te oriënteren. Gemakshalve ga je ervanuit dat hetgeen jij gaat exposeren ook bij de keuze van je mede-exposanten past. Dat zijn immers je vrienden…dus dat zal toch wel?!
Alle laatste klusjes zijn het zwaarst, maar het vooruitzicht blijft fascineren.
Hoe zal al het werk bij elkaar gaan hangen, zal alles een mooi geheel gaan vormen, hoe zal de sfeer zijn?
Al die vragen scheppen verwarring, maar ook een tintelende uitdaging om niet geheel in te willen vullen…maar te laten zijn zodat het kan groeien tot hetgeen het is.
Vervolgens vliegen de muren op je af. Twijfel, frustratie en faalangst zijn aan de orde van de dag zo vlak voor de opening.
Met andere woorden: een eigen expositie is spannend.

De tentoonstelling ARTocalypse is te zien vanaf 9 februari 2013 t/m 9 maart 2013
FOTOexpo202
Leusderweg 21
te Amersfoort
Openingstijden iedere zaterdag van 13.00 t/m 17.00 en op afspraak 033-4331814
Tevens geopend tijdens de Kunstroute op 17/2/2013 van 13.00 t/m 17.00

It’s all in a days work

It's all in a days work

Terwijl ik het huis lucht, na een stevige inspuiting anti-houtworm, ruik ik brand.
Ik denk nog, hè…lekkere wintergeuren.
Nog geen drie minuten later staat er een heel arsenaal van brandweren voor mijn deur! Geschrokken loop ik direct naar de voordeur waar een politieagent zich achter bevindt. Hij vraagt of ik brand heb en/of hij via onze tuin bij de bovenburen naar binnen mag kijken. Natuurlijk mag hij dat.
Ik verontschuldig me nog voor de welriekende gassen die mijn houten kastje verspreiden in de tuin, maar daar heeft hij geen oor naar. We turen samen met onze zaklampen naar de bovenverdieping en zien bij een van de ramen een lichtje flakkeren.
Twee tellen later staat er een brandweerman, volledig bepakt met zuurstoffles, ook in onze tuin te kijken met zaklamp én helm.
Gelukkig is ons huisje een postzegel, want zo snel heb ik nog nooit iemand door onze gang zien rennen. Met drie man rennen ze naar boven en de hoogwerker, die in de voortuin van de buurvrouw reeds zijn benen strekt, wordt paraat gemaakt.
Nog geen twee minuten later blijkt het loos alarm en vertrekt de hele zwik weer.
In no time is de straat oorverdovend stil en is ineens de rust wedergekeerd.
It’s all in a days work, schiet er door mijn hoofd.