Joanna van der Hoek, heldin van de democratie

De Nederlandse social media hadden het er afgelopen dinsdag erg druk mee: Joanna, de 23-jarige studente die sinds haar arrestatie bij een bezoekje van koningin Beatrix aan Utrecht een bekende Nederlander was geworden. Zij en haar protestgroep ‘Het is 2013’ kregen tal van verwensingen over zich heen. Zij werden uitgemaakt voor partypoopers die tegen ‘feestjes’ voor het volk zouden zijn, voor publiciteitsgeile aandachttrekkers etcetera. Het was eigenlijk wel prima dat zij 30 april op de Dam gearresteerd werd, kort voor de balkonscene met Koning Willem Alexander, Maxima en hun kindjes. Zo’n protestbord hoort daar op zo’n moment immers niet thuis. Het bederft onze kroning, ons volksfeest.

De aandacht in Pauw en Witteman voor deze arrestatie moest het ook ontgelden. Gelukkig voor de ‘Joanna-bashers’ werd er in dit programma vooral ingegaan op de grootte van de groep demonstrerende Republikeinen in Amsterdam en de relevantie van hun gedachtengoed voor Nederland, waar de koning grotendeels een ceremoniële functie heeft.

Hier konden de verstoorde oranje feestvierders op hun beurt weer hun gelijk mee halen: het was allemaal gezeur, gerommel in de marge. Die enkele anti-monarchiste die zich tussen de bierdrinkende oranjemenigte begeeft kan worden opgepakt. Het is voor haar eigen bestwil. Ze is gek. Waarschijnlijk hoort ze nog stemmen ook: op de brandstapel ermee!

Wat dat betreft mogen wij in Nederland gerust spreken van ‘anti-social media’. Als de grootste gemene deler van deze berichtgeving representatief mocht blijken voor het Nederlandse volk, dan hebben wij met zijn allen een groot probleem.

Het gemak waarmee wij in Nederland over democratische grondrechten heen stappen is shockerend. Schijnbaar beseffen wij niet meer dat grondrechten ook opgaan voor mensen met wie wij het niet eens zijn. Schijnbaar beseffen wij niet meer, dat als wij hun rechten met voeten treden, wij ook onze eigen grondrechten aantasten. Schijnbaar beseffen wij niet meer dat grondrechten ook opgaan voor minderheden en de bescherming van die minderheden cruciaal is voor een goed functionerende democratie. Het is wat een democratie onderscheidt van een dictatuur door de meerderheid, een verschijnsel waarmee wij in de 20e eeuw al wat ervaring hebben opgedaan.

Een van deze grondrechten is het recht van demonstratie, verankerd in artikel 9 van de Grondwet en gereguleerd via de Wet Openbare Manifestaties. Verder kunnen demontranten zich nog beroepen op het Europees Verdrag van de Rechten voor de Mens, onder andere artikel 11 hiervan.

Joanna, foto: Roel Wijnants 

Geheel in overeenstemming hiermee is Joanna afgelopen dinsdag met een nog onbeschreven stuk karton en een stift naar de Dam gegaan. Vooraf was overlegd met de burgemeester. Alles was geregeld. Ze stond er nauwelijks, in alle rust, toen ze werd gearresteerd.

 Als je erbij vermeldt dat de  Amsterdamse politie tijdens de inhuldiging aanvankelijk de arrestatie ontkende, dan geeft dat te denken. Als je je vervolgens bedenkt dat dezelfde persoon enkele maanden eerder ook ‘per ongeluk’ is opgepakt in Utrecht, dan kan je deze ‘officiele lezing’ niet langer het voordeel van de twijfel geven.

Woensdag haastte de burgemeester van Amsterdam zich dan ook naar Pauw en Witteman om uit te leggen dat de arrestatie van Joanna een misverstand was. Er was zelfs sprake van een persoonsverwisseling. Een prachtig verhaal, de politie van Moskou kan er een puntje aan zuigen.

Maar uiteraard zal u blij zijn dat u nu aan het einde van deze tekst gekomen bent: het is allemaal gezeur. Er is niets aan de hand met Nederland en het Nederlandse volk. Als wij republikeinen en anti-monarchisten meervoudig ‘per ongeluk’ oppakken, dan is dat voor hun eigen bestwil. Laat ons lekker ons feestje vieren en onze dromen opschrijven voor een koningslied.

Daar heb ik maar een antwoord op. Wellicht kent u deze woorden, afkomstig van een befaamd vaderlands staatsman: “U kunt gerust gaan slapen.”

Koningslied

Hij is al helemaal in de stemming met zijn hoedje
Hij is al helemaal in de stemming met zijn hoedje

Je moet Nederlanders nooit zeggen dat ze iets moeten, als je dat doet kan je ervan verzekerd zijn dat alle stekels bij iedereen overeind gaan staan. Wij laten ons niets voorschrijven, zo zitten wij niet in elkaar.
Hierin ligt waarschijnlijk al de kiem van de grote mislukking van het muzikale Koningsdrama.
We mochten onze dromen insturen. De mooiste dromen worden gebundeld en straks in boekvorm gepresenteerd. Maar was het Borsato niet die zong dat dromen bedrog waren? Maar je hoeft geen dromen in te sturen en je hoeft het ook niet allemaal te lezen. Het mag.
Scholen mochten meedoen aan de oranjespelen. Het overgrote deel van alle scholen doet hieraan mee, want het moet niet maar het mag en het is misschien wel leuker voor leerlingen dan gewone lesuren volgen.
Het Nationaal Comité Inhuldiging ging in de fout door te stellen dat we met z’n allen op 30 april het nieuwe koningspaar een mooi Koningslied MOESTEN toezingen.
Iedereen in het hele land zou dat op hetzelfde moment moeten doen. En dat terwijl samenzang en muziekonderwijs in het algemeen op scholen al heel lang geleden werd wegbezuinigd. Alleen daarom al zal het een mislukking worden.
Er zou een koningslied geschreven worden waarvoor iedereen tekstsuggesties mocht insturen. Nou dat hebben we geweten, wat een tenenkrommende zinnen ben ik tegengekomen. Hieruit blijkt ook maar weer eens dat het onderricht van de Nederlands taal in het huidig onderwijs behoorlijk ondermaats is. Ervaren liedjesschrijvers zoals daar zijn o.a. Daphne Deckers (wie kent haar tophits niet?) zouden dit dan aaneensmeden tot een Koninklijke Dijenkletser. John Ewbank zorgde voor de nootjes, die had hij toch al jaren in de la liggen vertelde hij in een openhartige bui. Hoe mooi was dit alles niet bedacht door o.a. zelfverklaard D66 republikein Hans Wijers.
Ik weet niet veel van het schrijven van songteksten en componeren, zeg maar helemaal niets, maar wat ik wel weet is dat een creatief proces per definitie ondemocratisch is.
Regelmatig werd bij serieuze babbelprogramma’s zoals P+W en DWDD tipjes van sluiers opgelicht om ons voor te warmen op de grote dag dat tekst en clip onthuld zouden worden. Er was nog even kort sprake van plagiaat maar Ewbank ontkende dat in alle toonaarden, hij had het lied al geruime tijd gekoesterd als een diamant totdat hij het juweel eindelijk kon laten horen. Deze laatste zin is beeldspraak want diamanten of juwelen kun je natuurlijk niet horen – dit voor de critici die hier misschien ook en opmerking over zouden kunnen maken. Want beeldspraak en ironie schijnen momenteel overal erg letterlijk genomen te worden.
Afgelopen donderdag (of was het vrijdag?) was het dan eindelijk zover: we mochten het lied horen en zien.
Binnen enkele seconden stond het Koningslied nummer 1 op de downloadlijst van iTunes, dus het viel kennelijk in de smaak.
Maar niet bij iedereen. Taalpuristen verwezen zin voor zin regelrecht naar de prullenbak in een veelbekeken kijkcijferkanon.
Twitter en Facebook kwamen op stoom. Petities werden ondertekend alsof een nationale ramp ons had getroffen. De inzamelingsactie voor de slachtoffers van de oorlog in Irak verbleekte hierbij. Er ontstond een tweestrijd, zeg maar oorlog, tussen twee groepen bekende Nederlanders. De ene groep had aan het lied alle medewerking verleend en zich hier helemaal voor méér dan de volle 100 procent ingezet om dit tot een oorverdovend succes te maken. De andere groep BN’ers, die niet gevraagd was om een bijdrage te leveren en dus heel erg gepikeerd was, reageerde vol afschuw op het ten gehore gebrachte.
De componist fungeerde hierbij als Nationale Kop van Jut.
Midden in de nacht, misschien na een paar glaasjes spraakwater, legde hij het bijltje er bij neer en liet ons via Facebook weten dat hij het lied terugtrok. Alle leden van het Nationaal Comité Inhuldiging kwamen in crisisberaad bijeen en beslisten dat zij een dag nodig hadden om uit deze onverwachte malaise te komen.
Inmiddels doken overal alternatieve Koningsliederen op. Je vraagt je af waar die allemaal zo plotseling kant en klaar vandaan kwamen. Compleet met clip en groot orkest bleken die ook al ergens in een la te liggen. Dat heeft me eigenlijk nog het meest verbaasd. Gezien de sfeer, de arrangementen en de tekst denk ik dat Paul van Vliet zijn ongebruikte compositie bij de overgang van Juliana naar Beatrix uit de mottenballen had gehaald. Twee studenten uit Utrecht hadden ook veel succes op you-tube met een grappig cabaretesk humorvol Koningslied. Die had meteen mijn voorkeur.
Dan was er nog een alternatief van Dries Roelvink. Filmpje erbij, opgenomen op de Dam van Amsterdam. Een niet onaardig hymne-achtige voetbalcompositie maar… tja, Dries Roelvink. Ik heb hem ooit in een televisieprogramma horen vertellen dat hij tijdens een schnabbel op een bruiloft de bruid, tussen een paar nummers door in haar eigen huis geneukt had. Spuiten en slikken of zo zal het wel geweest zijn. Dat blijft me bij, ik krijg daar ook beelden bij iedere keer als ik zijn kop zie. Er zijn dingen die ik liever niet weet.
Kortom John Ewbank was al die verwensingen meer dan zat en trok het lied terug. Dat was het domste wat hij ooit in zijn leven gedaan heeft. Deze reuring hoort bij Nederland, met name bij nationale evenementen. Iedereen zat juist goed in zijn rol. De voorstanders, de tegenstanders, bloggers lieten van zich horen, twitteraars twitterden de vingers blauw, de vuilspuiters op internet droegen – zoals gebruikelijk – ook hun bedenkelijke steentje bij. Die dingen neem je toch niet allemaal serieus? Trouwens Ewbank zelf gaat ook niet helemaal vrijuit, hij noemde als reden om te stoppen o.a. “de zoveelste nageboorte”. Verklaar u nader. Natuurlijk heeft hij grote successen geboekt en werd elk lied dat hij voor Marco had geschreven een groot succes. Maar je kunt een voetbalstadion vol Borsato-fans toch niet vergelijken met het hele Nederlandse volk?
Hij had gewoon zijn schouders op moeten halen en misschien een paar dagen niet op zijn computer moeten letten. Op Koninginnedag werd dan het lied gewoon gezongen door een heleboel vrolijke mensen, terwijl de andere helft smalend de schouders opgehaald had of naar het buitenland was gevlucht voor deze gelegenheid. Op woensdag 1 mei was iedereen alles weer vergeten en gewoon aan het werk gegaan en dat was dat. Op naar de volgende hype.
De verstandigste man van Nederland momenteel is Joop. Niks terugtrekken, gewoon doorgaan met oefenen en zingen met die hap. “The Show must go on!”
Ik zoek zelf nog een onderduikadres.

Monarchie of nie…..

Monarchie of nie by Lies Baas

Terwijl héél Nederland zich drukt maakt over de kosten en baten van het Koninklijk Huis ben ik ervan overtuigd dat het geheel niet uitmaakt of we iedere 4 jaar een nieuwe president hebben of dat we de monarchie in stand houden.
Op Facebook komt de een na de andere lastercampagne jegens ‘de K(r)oning’ naar boven en ik wil toch even een andere kant ook belichten, al dan niet gekleurd.
Ik vind het wel wat hebben, het Koninklijk Huis.
Het sprookjesachtige idee van Koningen, Koninginnen, Prinsen en Prinsessen die bepaalde ceremoniële taken voor hun rekening nemen voor ons ‘Koninkrijk de Nederlanden’ spreekt mij gewoon meer tot de verbeelding dan een president.
In plaats van allerlei, door de politiek ingefluisterde, lobbyisten (met achterkamertjespolitiek) ons land te laten vertegenwoordigen denk ik dat een Koningin, dan wel Koning, ons land veel positiever kan vertegenwoordigen.
Jongens, waar maken we ons nou druk over?
Wat de taak van de Koning is heeft vele malen minder invloed dan wat de door ons uitgekozen politieke partijen allemaal voor ons beslissen. Je kan liever 30 jaar een enigszins onpartijdige Koning op de troon hebben dan iedere 4 jaar weer zo’n prutser die loze beloften doet. Die gaat ons uiteindelijk vele malen meer geld kosten, letterlijk en figuurlijk.
Ongeveer de helft van de Nederlanders kijkt niet meer naar het journaal, omdat ze teleurgesteld zijn in de politiek… Het treft mij dan als vreemd dat we ervoor zouden kiezen juist hen zo’n prominente plek te geven qua vertegenwoordiging van ons land. Men wilt geen Koningshuis meer, maar maakt zich wel zorgen om Koninginnedag….de vraag is…..stel je voor dat we een president zouden krijgen/nemen/kiezen… wat doen we dan met Koninginnedag, wordt dat dan presidentsdag??
Onze voorouders hebben hard gewerkt om ons land op de kaart een duidelijke plek te laten innemen, omdat we nu ‘Koningshuismoe’ zijn gooien we dat allemaal in een keer weg?
Okay, ik begrijp dat ik hiermee natuurlijk half klagend Nederland over me heen zal krijgen, maar of de Koningin nou haar huis, dan wel boot, laat opknappen met belastinggeld of de een na de andere tweede kamerlid aanspraak doet op wachtgeld…dat maakt dan toch nix uit?
Ik heb dan liever een betrouwbare hoogwaardigheidsbekleder die staat voor haar/zijn levenswerk en de inwoners van ons land, dan een of ander gekozen persoon die alles alleen voor macht en geld doet.
Begrijp goed dat ik dit meer schrijf vanuit een gevoel en overtuiging dan dat ik écht goede redenen kan aandragen waarom die eventuele president een slechtere keus zou zijn.
Ik heb dan ook een traan moeten laten toen Koningin Beatrix aankondigde dat ze af zou treden en ik zal op Koninginnedag aan de buis gekluisterd zitten om de kroning van onze nieuwe Koning Willem III (jammer dat het niet gewoon Koning Alexander is geworden) te bekijken.
Maar dat heb je al snel als je graag in sprookjes gelooft.