Mijn foto zonder toestemming in gids Museum Beelden aan Zee

Liesje leerde Lotje lopen langs de lange lindenlaan. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

De beelden op het Lange Voorhout stonden er al en er werd een informatiekiosk geplaatst. Ik nam een magazine mee voor informatie bij mijn foto’s en bekeek thuis het magazine. Een foto van een kunstwerk op pagina 11, trok mijn aandacht, want dat kunstwerk was er nog niet, maar het was wel een foto van het Lange Voorhout met het kunstwerk. Het bleek een art impression te zijn van kunstenares Marie Hélène Richard.

Bronnen: Bewerkte foto Marie Hélène Richard. Gids uitgave Museum Beelden aan Zee. Gebruik: Citaatrecht.
Bronnen: Bewerkte foto Marie Hélène Richard. Gids uitgave Museum Beelden aan Zee. Gebruik: Citaatrecht.

Opeens kreeg ik het idee dat het wel een een foto van mij zou kunnen zijn.

Vervolgens zoek ik op de fotowebsite Flickr naar foto’s van het Voorhout en vind de foto, die ik hebben moet en vergelijk beide nog eens goed, maar dit is ‘DE foto’, die is gebruikt en stuur een mail met mijn bevindingen naar Museum Beelden aan Zee. Ik krijg een mail terug van Maarten Steemers Zakelijk directeur van BAZ, met excuses en de uitleg dat de kunstenaar de foto heeft aangeleverd:

“Wij hebben slechts de PDF van de kunstenares gereproduceerd, ervan uitgaande dat het accent in de reproductie op het kunstwerk zou liggen zoals geplaatst in de omgeving. Voorts mochten wij er door de wijze van aanlevering van uitgaan dat de kunstenares ofwel zelf de foto had genomen ofwel zelf de rechten had geregeld”.

Hier had ik enigszins begrip voor, maar vond het wel vreemd, dat er in het colofon niets te vinden was over de maker van de foto, terwijl er wel fotografen werden genoemd voor andere foto’s. Een paar dagen later krijg ik weer een mail van Maarten Steemers Zakelijk directeur van BAZ.

“Ik heb inmiddels ook even op uw Flickr pagina gekeken, en daaruit blijkt dat de foto onder de Creative Commons licentie gebruikt mag worden, zelfs aangepast, voor niet-commercieel gebruik. Eigenlijk alle dingen waarin u in uw eigen klachtenmail tegen ageert- daar geeft u zelf toestemming voor. De kunstenares heeft in alle piëteit gehandeld, ze heeft gewijzigd en toegevoegd, en dat mocht blijkbaar ook volgens de licentie. Ik ga ervan uit dat de zaak hiermee uit de wereld is.”

Hiermee is de zaak niet uit de wereld!

Als de directeur mijn licentie heeft bekeken, moet hij toch gezien hebben dat alle gebruik staat of valt met de belangrijkste voorwaarden voor gebruik namelijk:

“Naamsvermelding — De gebruiker dient de maker van het werk te vermelden, een link naar de licentie te plaatsen en aan te geven of het werk veranderd is.”

Verder vermeld de licentie:

“NietCommercieel — Je mag het werk niet gebruiken voor commerciële doeleinden.”

Zie de bronteksten op de Creative Commons website: http://creativecommons.org/licenses/by-nc/2.0/deed.nl

Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de gids bol staat van de advertenties. Er staan zo’n 30 commerciële advertenties of logo’s in van sponsoren en een aantal advertenties van musea. Kunst is gewoon handel. Zo bedraagt de jaaromzet van Sotheby’s ongeveer 2 miljard dollar.

Na de mail aan de directeur met mijn bevindingen, zoals hierboven te lezen is, verstuurd te hebben op 16 juni, is het doodstil gebleven Zij reageren nergens meer op. Een medewerker van de afdeling Public Relations wist er van en zou het bespreken, op 3-7-2014 kreeg ik een uitnodiging voor een gesprek bij museum Beelden aan Zee.

Wel heb ik nog de kunstenares Marie Hélène Richard ontmoet op het Lange Voorhout, mijn verhaal verteld met de mededeling, dat zij een factuur te gemoed kon zien.

Voor Museum Beelden aan Zee hier nog een handige tip van Charlotte Meindersma: http://www.charlotteslaw.nl/2013/04/auteursrecht-naamsvermelding/

Vandaag 4-7-2014 heeft er een gesprek plaatsgevonden tussen Maarten Steemers Zakelijk directeur van BAZ en mij . we hebben elkaars standpunten en excuses uitgewisseld en het eindresultaat is dat Museum Beelden aan Zee de schadevergoeding zal betalen hetgeen een coulante houding is vooral naar de kunstenaar. bij deze is alles opgelost. Eind goed al goed.

De mantel der Liefde

De Mantel der liefde, foto door Roel Wijnants op Flickr
De Mantel der liefde door Peter George d‘Angelino Tap

De Mantel der Liefde in het Atrium, met het project Common Queens/Old Queens. De Common Queens/Old Queens staan op wacht, totdat de Koningsmantel in het Atrium aankomt.

De 8 meter lange Koningsmantel is ontworpen door ‘modeontwerper’ Peter George d‘Angelino Tap en alleen te zien in Den Haag.

Al ruim 25 jaar maakt Peter George grensverleggende ‘mode’. Hij maakt extreme ontwerpen en gebruikt verschillende soorten materiaal en opvallende vormen en kleuren. d’Angelino Tap neemt de stof als uitgangspunt in plaats van een voorbereidende tekening. Zijn ontwerpen zijn regelmatig op het podium van catwalks én theatervoorstellingen te bewonderen. Meer informatie over Peter George d’Angelino Tap is te vinden op: www.petergeorgedangelinotap.com.

Bron: De Mantel der Liefde in het Atrium, gemeente Den Haag.

Carlijn Mens

Foto van een foto van Carlijn Mens
Foto van een (houtskool)tekening van Carlijn Mens, GEM Den Haag

Ik wilde vandaag eigenlijk naar de tentoonstelling van Gustave Caillebotte in het Gemeentemuseum. Via twitter had ik vernomen dat om 14.00 een speciale inleiding gegeven zou worden zodat je een beetje beslagen ten ijs komt als je de tentoonstelling zelf gaat bekijken. Maar toen ik uit de bus stapte eindigde de rij wachtenden voor de kassa buiten op het trottoir, in de natte sneeuw. Daar had ik niet zoveel zin in. Daarom ben ik maar naar het GEM uitgeweken. Altijd handig om een alternatief in de buurt te hebben, zeker met een museumjaarkaart in je portemonnee.
In de spannendste ruimte van het GEM, de donkere kelder, had Carlijn Mens een tentoonstelling (installatie) ingericht over mensenhandel; Fear Faith Face. Geen vrolijk onderwerp, ik geef het direct toe. Tegen een van de muren was een verzameling documenten, foto’s, en knipsels gerangschikt die het onderwerp van alle kanten probeerde te belichten. Het is allemaal heel erg en als je hier even bij stilstaat voel je je machteloos. Aan de overkant hiervan, hingen metersbrede (houtskool)tekeningen aan de muur die mij echt raakten. Het gegeven van de 58 dode chinezen die in 2000 bij Dover in een container werden aangetroffen hadden Carlijn geïnspireerd deze gigantische houtskooltekeningen te maken. Een daarvan heb ik boven dit stukje geplaatst.
Containers worden stelselmatig bij aankomst doorgelicht met Röntgenapparatuur. Zo kan je zien wat er in een container verborgen zit zonder hem open te maken. Het zijn niet de foto’s van de Dover-zaak zelf maar hierop geïnspireerde beelden die Carlijn Mens zelf gemaakt heeft, meestal werkt ze met houtskool. Schokkend is het om te zien hoe mensenhandel, de moderne slavernij, hier uitgebeeld wordt. Mensen als bulkvracht in containers. Dit raakte mij meer dan al die kleine krantenberichtjes die je toch regelmatig overal leest waarvoor ik kennelijk een soort van blinde vlek heb ontwikkeld. Mensenhandel zijn we normaal gaan vinden lijkt het wel. De tekeningen zijn omgeven door afbeeldingen die mij doen denken aan barcodes of uitslagen van DNA testen. Zo worden mensen gereduceerd tot handelswaar, producten met een prijskaartje.

Goed beslagen ten ijs komen

mail

Wat kies je: wat je denkt te kunnen verkopen of wat je zelf erg mooi vindt?
Wat je vermoedt dat je vrienden in hun huiskamer zouden willen hangen of wat je in je eigen huis zou willen ophangen als je daar de ruimte voor zou hebben.
Ga je voor thema’s of kleur, voor sfeer of bezieling…
Allemaal vragen die naar boven komen als je een tentoonstelling met eigen werk gaat inrichten.
Je begint met je op de ruimte te oriënteren. Gemakshalve ga je ervanuit dat hetgeen jij gaat exposeren ook bij de keuze van je mede-exposanten past. Dat zijn immers je vrienden…dus dat zal toch wel?!
Alle laatste klusjes zijn het zwaarst, maar het vooruitzicht blijft fascineren.
Hoe zal al het werk bij elkaar gaan hangen, zal alles een mooi geheel gaan vormen, hoe zal de sfeer zijn?
Al die vragen scheppen verwarring, maar ook een tintelende uitdaging om niet geheel in te willen vullen…maar te laten zijn zodat het kan groeien tot hetgeen het is.
Vervolgens vliegen de muren op je af. Twijfel, frustratie en faalangst zijn aan de orde van de dag zo vlak voor de opening.
Met andere woorden: een eigen expositie is spannend.

De tentoonstelling ARTocalypse is te zien vanaf 9 februari 2013 t/m 9 maart 2013
FOTOexpo202
Leusderweg 21
te Amersfoort
Openingstijden iedere zaterdag van 13.00 t/m 17.00 en op afspraak 033-4331814
Tevens geopend tijdens de Kunstroute op 17/2/2013 van 13.00 t/m 17.00