Roel bleek nog een later stukje muziektheater te hebben gefotografeerd.
Over het tijdelijke:
Ik vroeg de mijnheer externe betrekkingen van Jan Knijnenburg, de sloper, hoe dat zat. Ik zei: ”Jullie gaan echt snel, moet een makkie zijn zo’n tijdelijk gebouw…. ” waarop hij antwoordde: “Helemaal niet. Het zit prima in elkaar, kijk maar, we krijgen de pilaren maar heel moeizaam weg en de vloeren zijn ouderwetse gegoten vloeren. Niet kapot te krijgen. Ook de gevel zat heel goed bevestigd. Dat maken wij wel anders mee. Dan duwen we ertegen en valt het om.” Tot zover dus over dat tijdelijke uit de mond van de expert.
Ik het kader van mijn poging om iedere dag iets gepubliceerd te krijgen een invullertje: Het laatste stukje van de Dr Anton Philipszaal dat nog overeind staat. Dit “tijdelijk” gebouw (zo werd het samen met het door Rem Coolhaas gebouwde Lucent Danstheater verkocht aan het publiek) werd in 1987 in gebruik genomen door het Residentieorkest dat toen al jaren zonder vast gebouw zat omdat het gebouw van Kunsten en Wetenschappen was afgebrand.
Het koffiezetapparaat van de HEMA is een ingewikkelde machine waarvan de gevaren voor de leek niet onderschat mogen worden. Dit duivelse instrument heeft maar liefst zes(!) knoppen. Om het nog ingewikkelder te maken correspondeeert elke knop met een eigen smaak koffie.
De keuze is ingewikkeld: twee van de koffievarianten zijn vies, twee zijn niet geschikt voor consumptie en de derde is verontreinigd door je voorganger in de rij.
Er is maar één goede keuze. het is dan ook belangrijk hier goed over na te denken. elke misstap kan immers fataal zijn.
Om het de consument nog moeilijker te maken heeft de hema bovenop het apparaat een pot met bonen gezet, net alsof deze bonen zometeen in de koffie belanden. De pot is voorzien van een deksel, maar deze is niet vergrendeld en dus toegankelijk voor elke ongewassen zwerver die ’s ochtends de ontbijttafel komt vervuilen. Gelukkig is de prijs van het ontbijt enige tijd geleden verdubbeld naar twee Euro om het ergste uitschot te weren. Naast de pot met bonen bevind zich een vaatje met kaneel of cacao. er is één vaatje, tenzij u eraan ruikt weet u niet wat u in de koffie strooit. u kunt er natuurlijk ook voor kiezen om dit vaatje te laten staan.
Mocht u ondanks deze gevaren alsnog het ontbijt bij de HEMA willen bezoeken, sta dan wel op tijd op: om 10 uur is het buffet gesloten. Persoonlijk heb ik liever dat u thuis blijft. Dan is de rij bij de automaat iets korter…
Van 16 december 2015 tot en met 10 februari 2016 exposeren fotografen Aris Vink, Paul Vos en Rob Verbunt bij Buddy Netwerk met de tentoonstelling ‘Verloren Gevonden.’
Daarin tonen de drie alumni van Fotoacademie Rotterdam en Amsterdam in driepersoonlijke projecten hun beleving van verlies, rouw, opoffering en aanpassingsvermogen.
Buddy Netwerk, een organisatie die sinds eind jaren ’80 vrijwillige buddy’s koppelt aan chronisch zieken maar ook aan eenzame ouderen, mantelzorgers en dementerenden,
kent sinds haar ontstaan oneindig veel verhalen rond het verlies, het verdriet en de strijd die de thema’s meebrengen. Middels de foto-expositie verbeeldt Buddy Netwerk de
beleving van veel van haar cliënten en buddy’s en brengt zij in samenwerking met de fotografen de dialoog op gang over hoe wij omgaan met de kwetsbaarheid van ons bestaan.
Het werk van portretfotograaf Aris Vink toont de verwerking van een vergeefse reanimatie poging op het Zeeuwse strand en de jarenlange invloed die dat op hem heeft gehad.
Aris studeerde af met dit werk. Paul Vos, Cum Laude afgestudeerd met zijn autonome landschapsfotografie verbeeldt in Verloren Gevonden zijn beleving van een veranderende
werkelijkheid, sinds hij hoorde dat hij MS heeft. Rob Verbunt volgde zijn dementerende vader de laatste drie jaar van zijn leven en toont in zijn fotoserie de teloorgang van het individu, het gezinssysteem en zijn mantelzorgende moeder.
v.l.n.r. Aris Vink, Paul Vos, Rob Verbunt
Tijdens de opening sprak Buddy Netwerk directeur Lisette van den Heuvel haar waardering uit voor de openhartigheid waarmee de fotografen met hun beelden de bezoekers aanspreken.
Sinds de opening zijn de tentoonstellingsruimten een plek geworden waar het fotowerk diverse eigen verhalen oproept bij de kijkers. ‘Een prachtige manier om met elkaar op een dieper niveau te spreken aan de hand van dit fotowerk’ aldus een van debezoekers. Verloren Gevonden loopt tot 10 februari 2016 en is op werkdagen gratis te bezoeken tussen 16.00 en 17.00 uur.
Voor meer informatie over de locatie kun je bellen naar 070 – 364 95 00 of mailen naar info@buddynetwerk.
Voor vragen over de tentoonstelling kun je op afspraak de fotografen ontmoeten bij Buddy Netwerk.
Ik weet het: de schaatsen moeten nog echt gebruikt worden dit jaar, voor EK’s, WK’s, WK’s Sprint en afstanden, maar voor de echte bikkels is dit natuurlijk niets. Zij zien deze stalen ondingen het liefst zo snel mogelijk weer in het vet verdwijnen om plaats te maken voor een echte volkssport: wielrennen.
Wat brengt het wielerjaar 2016 ons?
Tour Down Under
Van 17 tot en met 24 januari wordt de Tour Down Under georganiseerd. Aangezien uw wielerverslaggever als viervoeter voor het betreden van Australie maanden in quarantaine zou moeten, is hij (ik spreek over mijzelf in derde persoon enkelvoud) nog op zoek naar een oplossing om hier aanwezig te kunnen zijn.
Cyclingnews.tv heeft een mooie voorbeschouwing op de Tour Down Under en het Australische wielerseizoen op Youtube, waarin het duidelijk is dat het accent ligt op de nieuwe pakjes van de coureurs:
Tour of Qatar
Na de ronde van Australie volgen nog een reeks andere exotische wedstrijden, waarvan de Ronde van Qatar (8 t/m 12 februari) er een is. Aangezien ik de laatste tijd veel Arabische volgers op Twitter heb gekregen, leek mij dit een goede gelegenheid om zowel de wielerwereld als het hondendom te promoten in de Arabische wereld. Zoals u weet zijn honden hier niet algemeen geaccepteerd en worden wij vaak als ‘onrein’ bestempeld.
De voorjaarsklassiekers
Het echte werk begint uiteraard met races als Parijs- Nice en Milaan – San Remo. Maar voor die tijd wordt eerst nog de Omloop Het Nieuwsblad gereden. In de tijd dat deze wedstrijd nog Omloop het Volk heette, werd deze race traditiegetrouw gewonnen door Peter van Petegem, een inmiddel bijna vergeten Vlaamse bikkel in voorjaardwedstrijden wiens seizoen meestal in april of mei al ten einde was.
Milaan – San Remo, dit jaar verreden op 19 maart, is een oude wedstrijd die traditiegetrouw het echte begin is van het seizoen in Italie. De wedstrijd is veelal een sprintersbal maar is ook bekend van legendarische stunts van onder andere de Italiaanse ‘campionissimo’ Fausto Coppi. zoals zijn aanval over 250 kilometer in de eerste naoorlogse editie, waarin hij met een kwartier voorsprong won en liet zien dat het zinvol was om in maart 6000 trainingskilometers in de benen te hebben. In deze eerste serieuze naoorlogse wedstrijd legde Coppi zette meteen de volgende stap in zijn jarenlange titanenstrijd met Gino Bartali, die ooit begon met Coppi’s overwinning in de Giro van 1940.
Hierna volgt een reeks monumentale wedstrijden, waaronder een paar van de mooiste wielerkoersen ter wereld: De Ronde (van Vlaanderen, uiteraard, op 3 april) en Parijs – Roubaix (10 april), wedstrijden met een lange geschiedenis die over het algemeen alleen door de echte bikkels gewonnen worden.
Voor hen geen hallen met totale controle over het binnenklimaat en geribbelde pakken in zuurstokkleuren, enkel stof, modder en keien…
Woef.
In deel twee ga ik verder met een voorbeschouwing op de Grote Rondes en het naseizoen.
Haagspraak 