Protest tegen Turkse premier Erdogan

Alevieten demonstreren
Deze twee jonge vrouwen waren aanwezig op het Plein, waar ze samen met een kleine tweehonderd deelnemers demonstreerden voor meer vrijheid en gebedsruimte, niet alleen voor de Alevieten maar voor elke onderdrukte groep in Turkije.
Ik had de vrouwen los van elkaar al opgemerkt en heb er één aangesproken en gevraagd of ze zusjes waren. Dat bleek inderdaad zo te zijn. Ik heb gevraagd of ik ze samen mocht fotograferen en dat mocht.

De Alevieten zijn altijd al een onderdrukt volk geweest. Soenieten maken in Turkije nog steeds de dienst uit, hoewel de laatste tijd de situatie voor de Alevieten iets verbeterd is. Dat is in het verleden wel anders geweest. Grote slachtingen hebben zich toen voorgedaan.

De groep op het plein wilde, nu de Turkse premier Erdogan als gast in Nederland verbleef, aandacht vragen voor de problemen waaronder de grote groepen Alevieten in Turkije gebukt gaan. Het zwaard op de haarband is het symbool van het Alevitisme. Het heet een ‘zulfikar’ en wordt vaak als een hangertje aan een ketting gedragen.

De Alevieten gaan uit van een religieus-humanistisch wereldbeeld van mens en maatschappij. La fata illa Ali, la saif illa Zulfikar, wat betekent: Er is geen held als Ali, er is geen zwaard als Zulfikar.
Protest tegen Erdohan.

Op het Buitenhof stond ook een groep demonstranten, die wat feller protesteerden. Toen Erdogan voorbij reed is er vanuit dit groepje een fles naar de auto gegooid.
De man is gelijk tegen de grond gewerkt en gearresteerd, op dat moment was ik net even niet ter plaatse. Wel heb ik de TR ploeg nog bezig gezien om alles vast te leggen.
Protest
Sporenonderzoek

Recensie boekenweekgeschenk 2013: De verrekijker

Is Kees van Kooten nu eindelijk een oude mopperaar geworden? Of speelt hij een oude mopperaar? De schrijver van het boekenweekgeschenk van 2013 laat het antwoord in de lucht hangen. Hij laat ons ook lang wachten op het antwoord op de centrale vraag van zijn boek: wat gebeurde er op de dag in 1940 toen mijn vader de verrekijker vorderde van de heer J. Treurniet uit Berkel en Rodenrijs?

de verrekijker - kees van kooten

Van Kooten, die vertelt hoe hij als kind speelde met de bewuste kijker, speelt ook met het verwachtingspatroon van de lezer. Zodra hij begint met het bedenken van scenario’s die moeten verklaren waarom zijn vader de gevorderde kijker nooit terugbracht naar zijn rechtmatige eigenaar, laat hij de lezer bewust twijfelen aan zijn betrouwbaarheid als verteller.
De verrekijker dient hierin ook als de doorkijk naar het verleden: Kees van Kooten presenteert zich in het boek als een nostalgisch mens die zijn speurtocht naar het verhaal achter en de rechtmatige eigenaar van de kijker gebruikt als een soort raamvertelling waarin hij op luchtig komische wijze kan vertellen hoe ‘vroeger alles beter was’.

De manier waarop hij dit doet laat op ironische wijze ook de valkuilen van deze denkwijze zien. Terwijl hij praat over de onbetrouwbaarheid van moderne social media komt hij doodleuk met een bewering aan die zijn eigen betoog onderuit haalt:
“Mentaal gezien is liegen in een handgeschreven brief nu eenmaal stukken moeilijker. Ik bedoel: mijn vader kan dat gekrabbelde fietsvorderingsbriefje eenvoudig niet hebben verzonnen, in 1940.”
Zijn herhaaldelijke toespelingen op de recent veranderde maximumsnelheid op Nederlandse autosnelwegen naar 130 km/u tonen Van Kooten zoals wij hem hebben leren kennen, als briljant satiricus:
“Heden ten dage is honderdentien immers het oude negentig en negentig is het voormalige zeventig en vijftig het vroegere dertig, enzoterug, enzovoort. En honderddertig is het oude honderdtien, op vrijwel alle weggedeelten.”  

Dit zijn de spelletjes die het boek luchtig houden en voorkomen dat wij de auteur ook daadwerkelijk als een oude brompot gaan beschouwen.
Soms schermt Van Kooten even met zijn eigen belezenheid, bijvoorbeeld wanneer hij refereert aan John Shade, een fictieve dichter uit de pen van Nabokov, en een hooghartige recensent die deze Shade aanzag voor een in werkelijkheid bestaand persoon. Of in de verhalen over zijn prachtige insectenboek van Jean-Henri Fabre. De waarheid gebiedt hierbij te zeggen dat zijn beschrijving ook weer nieuwsgierig maakt naar het boek van Fabre.

De verrekijker leest gemakkelijk weg. De wat chaotische en pretentieloze stijl waarin Van Kooten soms ineens een verhaal inlast geeft het, in weerwil van de nostalgie, een sympathiek karakter mee. U zal mij niet horen zeggen dat dit boek het beste werk van Kees van Kooten is, maar zeker ook niet dat ik het met tegenzin gelezen heb.

Het laatste watje – Harry Zevenbergen

Daten voor beginners. Do´s en don´ts bij het internetdaten. Internetdaten voor dummies. Tik internetdaten en tips in en er verschijnen vele sites. Ik heb ze allemaal gelezen, maar veel bruikbaars leverde het niet op. Het zijn vooral de bekende dingen, die ik allemaal wel weet, maar die ik maar niet in mijn systeem krijg. ´Hou de deur voor haar open.´ ´Hoezo? Leven we nog in de middeleeuwen. Moeten wij ondanks de vele feministische golven nog steeds de deur open houden? Vrouwen zijn fysiek prima in staat om een deur te openen. Wie het eerst bij de deur is houdt hem open voor degene die volgt. Dat soort dingen en over wat je allemaal wel niet moet doen bij een eerste, een tweede of een derde date.´

OPENDEUR

Ik had de regels gelezen zowel voor de mannen als voor de vrouwen, vond het ook wel handig om te weten wat zij moest doen. Achteraf bleek het toch niet
zo´n slimme keuze omdat ik alles een beetje door elkaar haalde. De tweede date las ik, is minstens zo belangrijk als de eerste. De eerste is voor het maken van een indruk, de tweede voor de connectie. Ik had het zo goed doorgelezen en ik was op de plek waar we hadden afgesproken ruim voor zij er was. Eigenlijk als ik het helemaal goed had willen doen, had ik ergens anders af moeten spreken. Op een plek die we beiden kenden. Dat bleek een goede raad, zij verdwaalde en dat had ik kunnen voorkomen. Haagse Hout en het Korte Voorhout ze was niet de eerste die zich vergiste. Verder was ik alles vergeten, behalve dan dat het ook tijd was voor het eerste voorzichtige flirten. Wat ik wel moest doen was af en toe haar hand of haar arm aan raken en haar aankijken. De tafel was echter te breed om het natuurlijk te laten verlopen. Ik kon niet bij haar arm, ik probeerde het wel en stootte allerlei schaaltjes met eten van tafel. Zonder haar hand te vinden overigens. Verder hielp het ook niet dat de spinazie zich hevig worstelend verzette tegen mijn malende kaken.

Een goede vriendin had gezegd: ´Jongen vergeet al die regels. Gedraag je voor één keer eens niet als het watje dat je bent. Vroeger hielden wij geëmancipeerde vrouwen van watjes, maar die tijd is voorbij. Wees een echte kerel.´ Had ik haar dan over de tafel moeten trekken, om haar vervolgens vol op de mond te zoenen. Ik weet welk antwoord ik van die vriendin gekregen zou hebben: ´Ja wij willen over de tafel gesleept worden. Wat er ook in de dateregels staat.´ ´Zoenen pas bij de vierde date,´ zei ik en dat echte kerels er een potje van maken. Ik jammerde nog wat na, iets over dat vrouwen liever een stalker daten, een seriemoordenaar trouwen of met een hersendode kickboxer dan met mij. Ze was zo leuk, we hadden zoveel gemeen. Teveel misschien. Misschien moest ik meer uit de box denken en het eens niet proberen op politiekcorrectdating.nl maar bij lonelyinthearmsofgoddates.nl of loveforkakkers.nl. Nu ik er over nadenk geef mij maar een SGP-vrouw. Zij doet zonder morren het huishouden en ik doe niks.

Korte mededeling

Foto: Roel Wijnants

Korte mededeling

Eigenlijk heb ik niets
om over te schrijven.
Mijn benedenburen wel,
hun leven is een hel.

De vriendelijke dame
die ik altijd op straat
tegenkom ook: zij woont
naast mijn benedenburen.

Mijn bovenbuurvrouw heeft
ook geen leven: ook zij
heeft last van de herrie

van mijn benedenburen.
Maar ik: nee ik heb
absoluut niets te melden.

Sacha Kahn

Brand Meester in de Van Swietenstraat

_MG_4617A_1

Na wat heftig geloei van sirenes doe ik de voordeur maar eens open. Een brandweerwagen en een politiewagen komen bij mij van links aanstuiven en klappen linksaf over de middenberm de Van Swietenstraat in.

En dan staan er ineens drie brandweerwagens in de Van Swietenstraat. Nog geen rook te zien. Ik pak mijn camera maar eens en moet zoeken naar een kaartje, want het andere kaartje zit nog in mijn computer van het verslagje. Ik kom weer buiten en oom agent is de straat al aan het afzetten met politietape.

_MG_4619A

Even later begint de ladderwagen omhoog te komen. Oom agent loopt weg om zelf ook eens een kijkje te gaan nemen.

_MG_4621A_1

_MG_4623A

Dan komt de brandweerbaas aanscheuren. Ook van links en ook over de middenberm, maar hij is niet zo lullig dat hij door het verse politietape heen rijdt. Hij wacht rustig tot oom agent weer terug wandelt om het tape omhoog te houden en houdt ondertussen de rest van het verkeer een beetje op.

_MG_4625A

De baas wordt erdoor gelaten

_MG_4633A

_MG_4632A

Ik kuier eens de Van Swietenstraat in en neem ondertussen twee mede fotografen op de korrel. Zij doen het wat simpeler: Zetten hun camera op een statief en laten het ding een videootje opnemen. Dat kan ook en de stils van de moderne spieglreflex kunnen dan dienen als plaatjes. Ben benieuwd of dit leden van de Regio15 brigade zijn. kom ik later nog wel achter.

_MG_4627A

Dan kom ik bij mijn doel: een foto van de ladderman. Nog geen rook te zien.

Na een gesprekje met een paar buren en een check op internet, blijkt dat rookwolken gesignaleerd waren op de zolder van het huis naast het huis waar de ladderwagen voor stond. Ook blijkt dat de ladderwagen tijdens de actie defect raakt en nog uren in de straat staat omdat er een monteur moet komen om de ladder weer naar beneden te krijgen.

Toch ben ik blij dat de mannen van politie en brandweer zo snel ter plekke zijn. Je weet het nooit met al dat ouwe hout in die ouwe huizen hier in de buurt. Zelf heb ik ook al eens een prullebak per ongeluk in de fik gestoken met giga rookschade aan het pand en ook toen was de brandweer binnen de kortste keren ter plekke. Chapeau heren!