Categorie: toen

De terugkeer van Thalia

DSC01024a

Sinds enkele dagen is in de Boekhorststraat de voorgevel van het oude Thaliatheater weer te zien. De voorgevel van het Broekenhuis is gestript en het oude theater is weer zichtbaar. Na restauratie komt er op de begane grond de Boomhuttenclub, een klim-en klautergebeuren voor kinderen waar ook ouders op hun gemak een kopje koffie of thee  kunnen nuttigen. Zo krijgt de Boekhorststraat er weer een prachtige voorgevel bij die veel kijkers zal trekken.

DSC01023a

De geschiedenis van Thalia begon in 1912 toen architect M. Kuyper Czn. de Cinema Americain ontwierp. Het gebouw was groots van opzet en luxueus ingericht. Na de reizende bioscopen werden de eerste permanente bioscopen gebouwd. Eén daarvan was de Cinema Americain. Herman van der Stap was de eigenaar. Juist de reizende bioscopen op kermissen werden als volksvermaak gezien. Met de bouw van luxueuze bioscooppanden hoopte men ook de hogere standen ertoe over te halen een film te gaan zien. De Cinema Americain aan de Boekhorststraat leek een barok paleis, inclusief torentjes en prachtige façades. De bioscoop telde zo’n 400 stoelen en had een oppervlakte van 290 vierkante meter. Tekstbron en meer meer over Thalia op

Een reis om de wereld. Zoektocht naar de identiteit van Haagse bioscopen in de jaren vijftig – Elisa Mutsaers 1997

http://www.filmatelierdenhaag.nl/Research/Eigen%20onderzoek/Haagse%20bioscopen/64/____.html

DSC01030a

 

Puchkenner en -specialist Leo van Zijl (79) overleden

Als ik Kikkerstraat lees, springt mijn Puch geheugen spontaan aan. De Kikkerstraat ‘Kikkerstraatje’ ligt precies om de hoek waar wij jarenlang bij ‘Aan de Overkant’ aan het Huygenspark onze Opûh Koffie praatjes hielden.

img_1795

het overlijdensbericht van Leo van Zijl in de ADHC van vrijdag 11 maart zal Puchminnend Nederland beroeren

In Telegram stel ik Guido de vraag of het begrip de Kikkers wellicht tot het Kikkerstraatje is te herleiden. Kikkers, Plu, Fifties, Sixties het zijn wel allemaal Haagse Popstad nummer 1 geluiden.

img_1796

Ook in het Haags Historisch staat een Puch zoals Leo van Zijl het dacht. Zet daar nu gerust ook maar Den Haag, Puchstad nummer 1 bij.

Eigen Puch
Op het moment dat neef Harry mij zijn standaard Puch in de Van Bylandtstraat kwam aanbieden voor vijfendertig gulden (!) en ik er een echte Puch van maakte, voelde ik mij volwassen.
Het ding was niet vooruit te branden, de enorme koplamp, buddyseat, uitlaat, voorspatbord en stuur met handversnelling konden écht niet. Ik heb ze meteen verwijderd. Broer Fon had ik al eens zuigerringen zien vervangen waardoor de snelheid en het optrekken spectaculair verbeterden. Ze werden thuis vervangen met advies van Leo van Zijl.

img_1797
Leo van Zijl. Foto: Roel Wijnants

Vooral zijn advies van opnieuw inrijden kostte mij erg veel moeite. Want dan leek het weer de Puch van neef Harry. Maar owee als de inrijperiode voorbij was. Dan kon je pas echt merken dat een Puch uitsteeg boven de doorsnee bromfiets.
Uitlaat werd potje, stuurversnelling werd voetversnelling, buddyseat werd zweefzadel, gereedschapskastjes werden verwijderd en het lullige achterlichtje werd een jampotje. Man wat was ik trots.

img_1794

van de Puch overgenomen van neef Harry bleef na modificatie niet veel meer over, hoog stuur, voetversnelling, klein koplampje, zweefzadel en jampotachterlicht

Op de jaarlijkse Kâwûh Klawûh Puch Tog zal de Puchlegende Leo van Zijl hét onderwerp van gesprek zijn. Ik zal aan hem denken elke keer als ik het zo kenmerkende Puchgeluid door Puchstad Nummer 1 hoor klinken!

Update: We vonden nog een moooi fillumpjuh:

Baron Hop en het Confiseurshuis aan het Lange Voorhout

DSC00019ahop
Na de wekelijkse Opûh Koffie bij Van Beek aan de Turfmarkt besloot ik om een wandeling te maken, onderweg bezocht ik de kerk in de Parkstraat. Via de Mauritskade en de Denneweg ging ik even bij Nora Bogers, meubelontwerpster in de Kazernestraat langs. Na een groet en een gesprekje ging ik weer verder richting Lange Voorhout.

Op het Lange Voorhout ontdekte ik een niet eerder geziene gevelsteen met inscriptie.
Een deel van de tekst was leesbaar, maar het goud waarmee de letters waren ingevuld was voor 98% verdwenen.
Ik maakte wat foto’s en thuis op de Mac heb ik de letters weer leesbaar gemaakt.
Het bleek het voormalige woonhuis van oud-gezant van de Staten van Holland baron Hendrik Hop te zijn. Van 1782 tot 1792 was hij de Nederlandse gezant te Brussel. Toen Franse revolutionaire troepen Brussel innamen werd de gezant teruggeroepen. Zo belandde Baron Hop in het appartement boven het confiseurshuis van de familie Van Haaren & Nieuwerkerk aan het voorname Voorhout. Baron Hop is bekend van het naar hem genoemde Haagsche Hopje.

HTM.Fotonet Collectie Dick Gilijamse
HTM.Fotonet Collectie Dick Gilijamse

Baron Hop was een liefhebber van koffie en toen hij een keer zijn restje koffie met suiker en room op de kachel had gezet en in slaap viel was de koffie zodanig ingedikt dat er een bruine brok onderin het kopje was ontstaan.
Hij proefde de brok en vond hem erg lekker. Later toen Hop van zijn arts geen koffie meer mocht drinken, herinnerde hij zich zijn toevallig ontstane koffiebrok, ging naar zijn benedenbuur en vroeg hem om ‘De Swarte Oostervogt brok’ zoals hij het noemde te maken. zodat hij toch nog kon genieten van de koffiesmaak.
Op zijn diplomatieke reizen nam baron Hop regelmatig deze Oostervogtbrokken mee die tot in de hoogste kringen werden gewaardeerd. Door het grote succes is de fa. Van Haaren & Nieuwerkerk in 1794 officieel begonnen met de productie van de snoepjes die in 1880 de naam Haagsche Hopjes kreeg. De snoepjes waren zo populair dat velen zich ook met het maken van de brokken bezighielden.

Fabrikant Rademaker maakte ook brokken, deed er een wikkel omheen en claimde dat hij de enige echte Haagsche Hopjes maakte. Er zijn vele processen gevoerd over de rechten op de naam ‘Haagsche Hopjes’, maar Fa. Van Haaren & Nieuwerkerk werd steeds in het gelijk gesteld.
Jaren later is het bedrijf overgenomen door Rademaker. Desondanks ging het gevecht
over de hopjes tot 1989 gewoon door. Toen besliste de Reclame Code Commissie
dat de Haagse Rademaker niet meer met ‘enige echte’ mocht adverteren. Voortaan moest er altijd de naam van het bedrijf bij staan: ‘enige echte Rademaker’s hopjes’

Bronnen en meer op Wikipedia:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Hopje

en ansichtkaart uit de collectie van Dick Gilijamse
http://www.htmfoto.net/algemeen/tonen2.php?pagina=1292439191
DSC00061a

Het witte bruggetje

Het witte bruggetje, foto: André
Het witte bruggetje, foto: Albert Lemming

Soms fiets ik er nog wel eens langs, het witte bruggetje. In mijn lagere schooltijd was dit de grens tussen wel of niet op de fiets naar school mogen gaan. Jawel, ook eind jaren ’60 waren plaatsen om je fiets te stallen soms al schaars, zo ook op de P. Oosterleeschool in de Roemer Visscherstraat.
Wie voorbij het “witte bruggetje” woonde mocht vanwege de afstand tot school met de fiets komen en woonde je dichterbij, dan kon je lopend naar school. Wonend op de Guntersteinweg behoorde ik tot de “gelukkigen” die op de tweewieler een plaatsje in de fietsenstalling mochten claimen.

Fietsen over het witte bruggetje was altijd even spannend. Stond er niet ergens een politieagent die je, al fietsend, op het bruggetje kon betrappen. Als Moerwijks jochie wist ik intuïtief dat mijn ouders niet op een bekeuring zaten te wachten. Links, rechts, links gekeken, oversteken was dus het devies.
Ik herinner me dat ik halverwege de brug altijd even stilstond om in het water te staren.
Onder de brug bruiste het van het leven. Voorntjes schitterden er met hun zilverkleurige schubben in het zonlicht. Er zwommen grondelingen, en soms kikkervisjes in het toen nog heldere water.

Het was één van mijn favoriete visstekjes destijds. Gegarandeerd had je er beet. Zelfs een schepnet leverde vaak talloze bijzondere onderwaterschepsels op.
Wanneer ik er nu overheen fiets kijk ik al lang niet meer op of om waar het de sterke arm der wet betreft. Iedereen fietst over het witte bruggetje heen. Het water is niet meer de moeite waard om bij stil te staan. De jeugdige vissertjes heb ik er al in geen jaren meer gezien. Het water is ondoorzichtig geworden en de waterplanten zijn er verdwenen.
Nu lees ik in de Zuidwesterkrant dat de nieuw aan te leggen fietsbrug het centrum en Wateringse Veld elkaar dichterbij brengen. Hoera, eindelijk mag iedereen straks legaal over het ooit “witte bruggetje” lopen en fietsen. Dit alles om van Den Haag een echte “fietsstad” te maken.

Rest mij slechts één vraag. Wanneer komen de visjes er weer terug?

Albert Lemming

De Bloedheuvel of Oude Mannenberg

DSC07339a
Ik wist al langer van het bestaan van deze heuvel.l Ik had er diverse smeuïge verhalen over gehoord, maar onlangs kreeg ik info waar de heuvel te vinden was.

Zo op het oog is het gewoon een kleine heuvel in het Haagse Bos, maar wel een heuvel met een bloederige geschiedenis.

Zo heeft de beroemde Casanova die in 1758 Den Haag bezoekt er wel eens een duel uitgevochten. Casanova kwam naar Den Haag als afgezant van de Franse regering maar ook vanwege zijn Haags liefje de zangeres Teresa Imer bij wie hij naar horen zeggen een dochter had.
Het schijnt dat menig officier hier op de heuvel de eer van zijn geliefde heeft verdedigd, soms met zwaard, soms met een pistool.
De heuvel is gebruikt als executieplaats voor misdadigers die tot de doodstraf waren veroordeeld. De terechtstellingen waren openbaar. Dus het was een volksvermaak waar velen op afkwamen, het bloed vloeide rijkelijk in die tijd, hier dankt de heuvel ook de naam “Bloedheuvel” aan.

Het schijnt dat Constantijn Huygens een gedicht heeft geschreven waarin de bloedbank voorkomt maar ik heb het niet kunnen vinden.

Meer nieuws en interessante ontdekkingen over en in het Haagse Bos op een duidelijke wandelkaart waar u alles kunt terugvinden.

Een oefening van tamboers en pijpers op de Oude Mannenberg in het Haagse Bos. Fargue, P.C. la Bron Haagse Beeldbank
Een oefening van tamboers en pijpers op de Oude Mannenberg in het Haagse Bos.
Fargue, P.C. la
Bron Haagse Beeldbank

DSC07338a
Met dank aan
Bron
http://www.volkskrant.nl/archief/raadsels~a407586/
, Stichting 3 maart ’45
i.s.m. Haags Gemeentearchief, Staatsbosbeheer