Puchkenner en -specialist Leo van Zijl (79) overleden

Als ik Kikkerstraat lees, springt mijn Puch geheugen spontaan aan. De Kikkerstraat ‘Kikkerstraatje’ ligt precies om de hoek waar wij jarenlang bij ‘Aan de Overkant’ aan het Huygenspark onze Opûh Koffie praatjes hielden.

img_1795

het overlijdensbericht van Leo van Zijl in de ADHC van vrijdag 11 maart zal Puchminnend Nederland beroeren

In Telegram stel ik Guido de vraag of het begrip de Kikkers wellicht tot het Kikkerstraatje is te herleiden. Kikkers, Plu, Fifties, Sixties het zijn wel allemaal Haagse Popstad nummer 1 geluiden.

img_1796

Ook in het Haags Historisch staat een Puch zoals Leo van Zijl het dacht. Zet daar nu gerust ook maar Den Haag, Puchstad nummer 1 bij.

Eigen Puch
Op het moment dat neef Harry mij zijn standaard Puch in de Van Bylandtstraat kwam aanbieden voor vijfendertig gulden (!) en ik er een echte Puch van maakte, voelde ik mij volwassen.
Het ding was niet vooruit te branden, de enorme koplamp, buddyseat, uitlaat, voorspatbord en stuur met handversnelling konden écht niet. Ik heb ze meteen verwijderd. Broer Fon had ik al eens zuigerringen zien vervangen waardoor de snelheid en het optrekken spectaculair verbeterden. Ze werden thuis vervangen met advies van Leo van Zijl.

img_1797
Leo van Zijl. Foto: Roel Wijnants

Vooral zijn advies van opnieuw inrijden kostte mij erg veel moeite. Want dan leek het weer de Puch van neef Harry. Maar owee als de inrijperiode voorbij was. Dan kon je pas echt merken dat een Puch uitsteeg boven de doorsnee bromfiets.
Uitlaat werd potje, stuurversnelling werd voetversnelling, buddyseat werd zweefzadel, gereedschapskastjes werden verwijderd en het lullige achterlichtje werd een jampotje. Man wat was ik trots.

img_1794

van de Puch overgenomen van neef Harry bleef na modificatie niet veel meer over, hoog stuur, voetversnelling, klein koplampje, zweefzadel en jampotachterlicht

Op de jaarlijkse Kâwûh Klawûh Puch Tog zal de Puchlegende Leo van Zijl hét onderwerp van gesprek zijn. Ik zal aan hem denken elke keer als ik het zo kenmerkende Puchgeluid door Puchstad Nummer 1 hoor klinken!

Update: We vonden nog een moooi fillumpjuh:

IM Piet de Borst: De Lampenkoning van de Grote Markt

Piet de Borst met de Pindachinees
Een kunststof model van de pindachinees (rechts, zie inzet met historische foto) werd in de winkel van Piet de Borst (links) groots geëerd. Hopelijk wordt het beeld  ooit realiteit op de Grote Markt zelf, zoals de winkelier zo graag had gewild.(Foto Eduard Bekker)

Het bericht bereikte mij vanochtend via een advertentie in de ADHC: Piet de Borst, de markante winkelier van de Grote Markt is op 17 mei overleden.

Niet alleen van zijn uitgebreide lampenwinkel aan de Grote Markt was hij bekend, maar niet in het minst door de brede inzet voor zijn winkelomgeving.

Piet de Borst was een drukke man die liever praatte dan luisterde, maar het bleef niet bij woorden alleen. Niet bepaald.

Piet de Borst kun je rustig een uitzondering noemen in de Haagse Binnenstad. De meeste winkels in de binnenstad worden beheerd door managers van ver buiten de stad of zelfs ver buiten de provincie, die dit slechts enkele jaren doen en dus nooit echt thuis kunnen raken in Den Haag. Maar Piet de Borst dreef zijn nering vanuit een pand dat zijn eigendom. was. Dat maakte natuurlijk al bijna vanzelf, dat hij zich om zijn winkelomgeving bekommerde. Zo heeft hij in de Grote Marktstraat nog de weinige historische panden die daar nog stonden weten te redden uit de klauwen van de sloopgrage gemeente door ze domweg aan te kopen. De bezoekers van Café-Restaurant ‘Rootz’ zullen er nog dankbaar voor zijn.

Dat het overigens niet altijd ideaal was om midden in de binnenstad artikelen aan de mens te brengen spreekt voor zich, maar De sloopwoede na een voetbalwedstrijd, waarvan zijn winkelruit het slachtoffer werd, vatte hij laconiek op. Alsof hij geen boosheidsgen had.

Verder vond hij dat de hoefslag – de installatie waarmee paarden vroeger van hoeven werden voorzien – weer terug moest keren op de Grote Markt. Naar verluid zou hij het originele exemplaar bijna letterlijk uit de vuilcontainer van de gemeente hebben gevist, toen daar in de Grote Marktstraat geen plaats meer voor was.

Zijn neiging om het de wereld in orde te houden, hield echter niet op bij zijn winkel in aan de Grote Markt. Met zijn niet minder actieve echtgenote Nel voelde hij zich ook in zijn woonplaats Kwintsheul betrokken bij zijn omgeving.

Kumpulan Kwintsheul
Kumpulan van Familie de Borst ten bate van een weeshuis in Jakarta in Kwintsheul op 25 juni 2011.

Tijdens een kumpulan (een Indische bijeenkomst – zijn vrouw Nel is Indonesisch) heb ik even een rondje door hun achtertuin gemaakt: dat bleek een lieflijk bos te zijn geworden, omdat Piet vond dat er toch erg weinig bomen in het Westland waren te vinden.

Bos Kwintsheul
Het ‘Kwintsheulse Bos’ in de achtertuin van Piet de Borst.

Wat zijn winkel aan de Grote Markt betrof, vond hij het vorig jaar wel welletjes. In december sloot hij de tent. Contacten met de hogere politieke dieren schuwde hij niet en die werden dan ook regelmatig bij bijzonder gebeurtenissen in zijn zaak aangetroffen. CDA-er Maxime Verhagen vond hij bereid bij deze gelegenheid te speechen. (De ex-bewindsman haalde overigens Gambia met Zambia door elkaar, wat opmerkelijk is voor een voormalig Minister van Buitenlandse zaken). Zijn plan voor het plaatsen van een standbeeld van de vroeger zo bekende pinda-chinees was toen nog niet gerealiseerd, maar het beeld schijnt er inmiddels al wel te zijn.

Met al zijn inzet  was het dan ook terug dan ook terecht dat Piet de Borst onlangs nog op 14 januari door de VBM-businessclub tot ‘Ondernemer van 2013’ werd gekozen.

Mijn gedachten gaat uit naar zijn vrouw en kinderen, die deze energieke man, die nog vol toekomstplannen zat, beslist heel erg zullen missen.

Toegevoegd hieronder heb ik de speeches van zijn zoon Matthieu en dochter Adayanti op de uitvaart en de video-presentaties die daar werden vertoond.

> Het interview van Dennis Simonis vorig jaar naar aanleiding van het sluiten van de winkel op Den Haag Direct.