Categorie: straatnieuws

Het gebeurde in Den Haag…

Wereldberoemd in Den Haag-NEAR!

True Lies by NEAR!

Binnen onze stad, Den Haag, kent iedereen wel een Bekende Hagenees/Hagenaar. Of het nou gaat om de mevrouw achter de kassa waar je iedere dag je booschappen haalt, een minister, een straatartiest, een musikant of gewoon een bijzondere vriend(in).

Over een paar dingen zijn wij in Nederland het meestal wel eens…hondenpoep op straat is smerig, de trein is altijd te laat, het weer laat altijd te wensen over en grafitti is illegaal en wordt gemaakt door losgeslagen pubers met bomberjackets.En dan ontmoet je ineens iemand die vol passie en bezieling zijn onderwerpen kiest, die alleen op legale spuitplekken zijn kunst vertoond en die de meest prachtige portretten zet.

René Vollebregt is zo’n grafitti kunstenaar.
Twee jaar geleden ontmoette wij elkaar voor het eerst tijdens het zetten van een portret voor de afronding van de film Media Me.
NEAR!, zoals René in grafittiland heet, zou een portret van mijn vriend Akbar gaan zetten met als uitgangspunt een foto die ik van Akar gemaakt had. Het is toch wel een enorme eer als een grafitti kunstenaar zo’n portret zet op een muur in de maten van de Nachtwacht van een plaat die jij gemaakt hebt, blijkt.
NEAR! gaat enorm systematisch te werk. Maakt eerst op de computer een raamwerk met de foto erin geplaatst die tijdens de spuitsessie ook het raamwerk is voor de gehele grafitti. De plek waar de grafitti gezet gaat worden wordt eerst helemaal in een kleur geverft, waarna het raamwerk in lijnen op de muur gezet wordt. Hiervanuit komen er verschillende lagen om de de eerste schaduwwerkingen te geven en de nodige body. Naarmate de grafitti vorderd komen er steeds meer spuittechnieken aan te pas en zie je de persoon in verschillende stadia aan je geestesoog verschijnen.
Ik heb het nu drie keer meegemaakt dit proces, het is ongelovelijk om mee te maken. Binnen enkele uren staat zo’n enorm portret op de muur. Wat veel mensen niet weten is hoeveel voorbereiding er in zo’n grafitti zit. De persoon, maar ook de foto wordt van alle kanten bekeken. NEAR! wilt dat zijn portretten namelijk niet alleen de persoon goed qua uiterlijk spiegelt, maar dat er ook een stuk van het innerlijk via het uiterlijk portreteerd wordt.
Dat vereist niet alleen (spuit) techniek, maar ook een groot empatisch vermogen.
Een paar maanden geleden had ik de enorme eer dat NEAR! ook mijn portret op zo’n legale spuitplek in Den Haag op de muur zette. Het regende, het was wel eens waar zomer, maar het was erg fris. Vol goede moed, met een zeer precies oog en de nodige volharding stond NEAR! mijn gezicht binnen een paar uur op de muur te spuiten. Samen spuitend met zijn vriend Desone, die de bijpassende letters bij deze grafitti zette, stond er na voltooing 10 dagen lang een hele muur “True Lies” te preiken in Den Haag.
 
Mijn mening over grafitti is totaal veranderd in de loop van die twee jaren. Wat die gasten maken is een eenmalig, tijdelijk, vergankelijk kunstwerk en wij als Hagenezen/Hagenaars mogen best blij zijn dat we zulke creatieve stukjes kunst op de daartoe aangewezen plekken mogen bewonderen!
Grafitties gemaakt door NEAR! zijn Kunst met de welbekende grote K.
U kunt René Vollebregt’s werk bekijken op: http://www.wallkrushcrew.nl/

De oliebollenkraam is er weer


Den Haag Spuiplein. De inmiddels beroemde kraam van Jan Vermolen staat weer op zijn vertrouwde plek op het Spuiplein . Het wachten is op het startschot op 15 November , daarna zal het Spuiplein weer gevuld wordt met de geur van oliebollen, Berlinerbollen en appelbeignets .De oliebollen zijn al meerdere malen door de nationale oliebollentest van het AD gekeurd en daar  kregen ze een hoge notering. Zomers is de Kraam van Jan Vermolen op diverse kermissen te vinden tot in Duitsland aan toe .In 2011 werd vermolen winnaar in de foodsector Gedurende de wintermaanden richt de familie zich op de oliebollen .
We gaan proeven of ze weer net zo lekker zijn als voorgaande jaren .

Sjoerd Duijnisveld

Ik fietste van de week naar huis over de Segbroeklaan richting Kijkduin toen mijn blik werd getrokken naar een boom aan de andere kant van de weg. Door het tempo kon ik niet goed zien wat het was. maar het intrigeerde mij voldoende om in de remmen te knijpen, fiets op slot te zetten en naar de overkant te lopen. bij de boom aangekomen schrok ik.
Op de boom was een schild bevestigd ter herinnering aan het tragische ongeval dat in 2005 had plaatsgevonden. Ik schrok ook omdat ik ruim een uur eerder op de algemene begraafplaats was geweest waar een jong verkeersslachtoffer van kennissen begraven lag. was dit toeval dat ik twee keer op een dag met zoiets tragisch in aanraking kwam??
Honderden keren fiets ik hier voorbij , en uitgerekend op die dag zie ik dit inmemoriam.
Bij thuiskomst ben ik op het internet gaan zoeken en kwam ik alles te weten van Sjoerd Zijn ouders hebben een site gemaakt , zo las ik dat de Stichting Sjoerd Duijnisveld is opgericht. Het doel van de stichting is kansarme kinderen en jongeren in binnen- en/of buitenland meer mogelijkheden te geven.
Door het geven van steun en organiseren van activiteiten hopen wij dat meer kinderen en jongeren in de gelegenheid zijn het leven te beleven en ervaren zoals ook Sjoerd hiervan genoot.
Ik denk dat Sjoerd mij dit even wilde laten weten .vandaar dat ik iets op de boom zag tijdens mijn rit naar huis
meer info over Sjoerd en de stichting op.
http://www.stichtingsjoerd.nl/

de Stuyvesantstraat

Sinds een jaar, na lange omzwervingen in binnen- en buitenland woon ik weer in mijn geboortestreek. Vanaf mijn appartement tot aan de Stuyvesantstraat zijn maar een paar kilometer. Als ik dan ook op mijn e-bike naar het centrum fiets kan het niet laten om, meestal op de terugweg door mijn ouwe buurtje te fietsen. Mijn straat is tot een herontdekkingsreis geworden. Ik loop langs de huizen en herinner mij de namen van de bewoners. Rechts van ons portiek op de begane grond woonde een echtpaar. Zij was een flink gezette vrouw en stond vaak in het geopende raam en mompelde dan allerlei verwensingen naar haar man. Ze had een Duits accent en aan haar kin zaten meestal verschillende lange haren. Vanaf ons balkon aan de achterkant van ons huis zag je haar ook bezig in de tuin. Er kwam ook wel eens een dochter op bezoek, maar dat was dan ook de enige verandering die daar beneden plaats vondt.
Mijn jongere broer en ik werden naarmate de jaren vorderden de gelukkige bezitters van een fiets. Overdag stalden wij de fietsen tegen de pui van de beneden buurvrouw en ’s avonds duwden wij ze langs de portiekrand naar boven.
Dat stallen tegen de pui verliep vaak slordig en zo gebeurde het met grote regelmaat, dat een voor of achterwiel tegen de voordeur van de buurvrouw stond en de buurman niet fatsoenlijk met zijn kostuums (hij was coupeur) erin of eruit kon. Zo kon het op een dag gebeuren, dat terwijl ik van bovenaf toevalligerwijze uit het raam keek ik tot mijn grote verbazing net op tijd er getuige van was, dat de buurman met beide handen het frame van mijn dierbaar bezit vast pakte en resoluut een aantal meters verder aan de stoeprand deed belanden. Ik draaide van het raam weg en bracht in hevige verontwaardiging mijn vader, die achter zijn bureau zijn dagelijkse rapporten aan het schrijven was, op de hoogte van wat ik zojuist gezien had. Zonder wat te zeggen vloog mijn vader naar beneden ( ik er achteraan natuurlijk) sprong op mijn fiets en spoedde zich achter de eveneens fietsende buurman aan, die net aan het eind van de straat links het Stuyvesantplein op reed. Bij apotheker Reineker(ns) kreeg pa hem te pakken, hij trok buurman van zijn fiets, greep het frame stevig vast met beide handen en wierp het vervoermiddel met grote kracht van zich af. Met zijn handen aan stuur liepen wij, zonder dat hij verder sprak samen terug naar huis. Ik met een warm gevoel van binnen.

De apotheker is er nog steeds onder dezelfde naam en ook schuin daar tegenover kan je nog steeds een haring kopen. Een bollekie voor de kat kennen ze niet meer.

20121103-062529.jpg

Een Hagenaar in Rotterdam


Enige tijd geleden heeft Stichting “De Ooievaart” beslag weten te leggen op deze Hagenaar uit 1905. De Hagenaar dankt zijn naam aan het feit dat dit boottype speciaal is gebouwd om in de Haagse grachten onder de bruggen door te kunnen varen. De Wagenstraatbrug was de maatstaf van daar dat dit boottype een Hagenaar of Wagenbrugger werd genoemd.
Stichting De Ooievaart gaat dit oude schip zoveel mogelijk terugbrengen in originele staat. Dit scheepstype heeft de stenen vervoerd die nodig waren om het Vredespaleis te bouwen. Het schip voer tot aan het Piet Heinplein alwaar de stenen werden overgeladen op een paardenwagen. Zo werd de lading verder vervoerd richting bouwplaats. Het lege schip was te hoog om onder de diverse Haagse bruggen de terugreis te kunnen aanvangen. Het werd dan net zolang volgepompt met water tot het gewenste niveau bereikt was, zodat ze de diverse bruggen zonder problemen kon passeren. Later is het schip gebruikt om bouwmaterialen die nodig waren voor de snelle groei en uitbreidingen van Den Haag naar de diverse locaties te vervoeren.

De Hagenaar staat nu op de helling, is aan de onderkant schoongemaakt en doorgemeten. Te dunne plekken werden behandeld en bij één lek werd een metalen plaat opgelast. De onderkant moet daarna drie keer met een speciale coating behandeld worden. Een nieuwe motor wordt geïnstalleerd. Als alles goed gaat wordt de Hagenaar op 15 november weer terug gevaren naar de havensteiger aan het Zieken, waar ze verder afgebouwd en ingericht zal worden.