Panden van honderden jaren oud. Den Haag houdt daar niet van. Ze zijn dan ook vrijwel allemaal uit het stadsbeeld verdwenen. Begin jaren zestig viel dit rijtje (met een wat Berlage-achtig gebouw op de hoek, dat wel wat weg heeft van het Berlage-gebouw aan het Kerkplein) onder de slopershamer. Maar waar was dit? Het was langs een tramlijn en aan het water.
Ja. Inmiddels allemaal geraden. Het verdwijnen van deze huisjes was weer typisch een geval van zonde. Stonden ze echt zo in de weg? Op de plek er van bevindt zich nu een schaars stukje groen, waarbij je je verbaast dat er nog zoveel pandjes op pasten.
Hier meer foto’s uit het Haags Gemeentearchief. Ga er met de muis overheen voor uitleg. Klik met de muis om naar de foto in de Haagse Beeldbank te gaan.
Er zijn vele manieren waarop wij de gevolgen van de crisis te lijf kunnen gaan. Een van de beste methoden om persoonlijk wat meer geld te besparen is uiteraard: niet zoveel onnodige zooi aanschaffen. Dat scheelt bakken met geld en ook veel tijd als al die spullen weer eens afgestoft moeten worden.
Maar wat als er nou iets is dat je toch écht nodig hebt? Dan kan je uiteraard terecht op Marktplaats, of via het internet rechtstreeks uit china bestellen. Maar dit blijft natuurlijk behelpen. Als je echt milieubewust en zuinig bent schakel je over op een van de oudste vormen van economie die we kennen: de ruilhandel.
De Haagse muzikant en blogger Johni To is een van de mensen die hierin gelooft. Geïnspireerd op een vergelijkbaar initiatief in Rotterdam startte hij onlangs een pagina op Facebook voor het uitruilen van spullen. Mensen kunnen er spullen aanbieden of vragen naar iets dat zij zoeken. De groep heeft binnen een halve week al ruim 100 leden gekregen. Deze gebruiken de groep al druk om van oude rommel af te komen en nieuwe juweeltjes op te duiken voor in hun huishouding.
Een van de eerste dingen die opvalt is de gedegen lijst met waarschuwingen op de site. Het laat zien dat Johni To over de ruilhandel nagedacht heeft en erop gebrand is de pagina tot een succes te maken. Ik quote even het eerste stuk hiervan:
Er zijn natuurlijk (helaas) ook mensen die misbruik willen maken van bepaalde situaties, dus volgende gedeelte is gewoon belangrijk om even bij stil te staan.
Wat basis tips die niet onbelangrijk zijn:
- Je bent verantwoordelijk voor je zelf, wees wijs, geen goed gevoel erbij om af te spreken om iets te ruilen, of weg te geven of op te halen? niet doen!
- Plaats onder geen beding je prive gegevens op deze groep (wordt verwijderd door de admin.)
- Stuur elkaar eerst een vriendschap verzoek via Facebook, en wissel daar eventueel een tel nummer of info uit.
Binnen de paar dagen dat de pagina nu bestaat heb ik al CD-rekken, trouwjurken, magnetrons en complete bureaus langs zien komen. Het moge duidelijk zijn: de gemiddelde Hagenees komt om in de spullen die voor een ander wellicht nuttiger kunnen zijn. Het is een prachtig idee om al deze rijkdom onder elkaar te verdelen.
Uiteraard zullen er mensen zijn die dit soort initiatieven verschrikkelijk vinden. Het is immers slecht voor de consumptie en onze wegwerpeconomie als we onze overbodige spullen van een tweede leven voorzien. Maar ja, moeten we ons dáár mee bezig gaan houden?
Terwijl ik door de miezerregen naar de winkel loop zie ik Den Haag in alle kleuren en geuren aan me voorbij komen.
De gedumpte kerstbomen aan de straat, het oud en nieuws vuur wat nog steeds niet opgeruimd is. Een moeder die haar baby staat te bekijken die in een wiegje ligt.
Terwijl ik daar zo in mijn eentje loop, door deze eeuwig ademende stad, kan ik niets anders dan aan mijn man denken. Hij houdt niet van de drukte van de stad, hij voelt zich hier niet thuis.
Dus komen er bepaalde vragen naar boven.
Waarom woon ik eigenlijk hier? Hou ik van de stad of is het alleen de vrijheid van de stad? Is het omdat ik hier zo lekker woon? Niet echt..een klein huisje voor weinig geld klinkt heel tof, maar heeft ook zo zijn nadelen.
Is het omdat ik de inwoners zo leuk vind? In alle eerlijkheid, de toffe individuën daargelaten, vind ik de gemiddelde Hagenees/Hagenaar bijzonder gehaast, nors en behoorlijk wat omgangsvormen missen, dus volmondig ja daarop zeggen kan ik niet.
Maar wat is het dan waarom ik toch iedere keer weer bewust kies voor Den Haag? Opgegroeid in een dorp mis ik het dorpse gevoel regelmatig in de stad. De saamhorigheid, het winkelpersoneel dat je herkent, de zorg voor het leefmilieu, de vriendelijke groeten van mensen op straat, het hand uitsteken op de fiets.
Waarom blijf ik dan hier?
Omdat ik fysiek weinig kan, als betaalde op de bankzitter, is Den Haag voor mij overzichtelijk. De bioscoop draait overdag dezelfde films als ’s avonds, er zit een toko op iedere hoek van de straat, er is hier een bepaald fotoclubje waar ik me goed bij voel. Maar het belangrijkste van alles is: in de loop der jaren heb ik hier een hele fijne, zeer voedende vriendenclub gekregen. Mensen die mij nemen zoals ik ben, die leuk, lief, zielsvoedend en gewoon prettig zijn om mee te leven. Zij zijn de ware reden waarom ik in Den Haag blijf wonen. Vriendschappen die onbetaalbaar zijn.
Want alhoewel ik regelmatig mopper op deze vieze en vooral rommelige stad,ik zie ook wat deze stad mij geeft.
Door de straten lopend kom je de meest bijzondere plaatjes tegen, die ik graag fotografeer. Initiatieven worden snel opgepakt, waardoor ik bijvoorbeeld ineens meeschrijf aan een Haagsch Blog. Het kunst en cultuur bewustzijn in Den Haag is groot en duidelijk aanwezig en ook niet onbelangrijk voor mij, alle medische centra zitten bij elkaar in de buurt.
Conclusie: Den Haag is what you make it en ik kies ervoor nu, nog steeds, om het mijn thuis te laten zijn.
Geliefd, afgedankt en toch geduldig wachtend op een onzeker einde.
De linker staat zachtjes te huilen als je het mij vraagt, al hoewel ze haar
feestpak nog netjes probeert te houden.
De rechter kan zich de blinkende ballen die de linker nog draagt nog goed
herinneren.
Trots stond ze te stralen tijdens de feestdagen. Opgetuigd met bal en piek
stond ze op de mooiste plek in de huiskamer. Iedere avond deed moeder de
lampjes aan met haar spruit en hoorde ze zichzelf af en toe zachtjes zingen.
Ze weet het nog goed, deze Kerst liep opa tegen haar aan tijdens het
kransjes schranzen, stiekem kon ze daar wel om lachen. De herinnering aan
zoonlief die de lichtjes tussen zijn kleine lichtgevende vingertje zag
stralen zal ze ook niet snel vergeten. Tot ze vanmorgen ineens wakker
schrok. De flits ging ineens af, ze werd uitgekleed en nogal resoluut via
een kleine pauze in de tuin, buiten de deur gezet. Daar stond een ietwat beter
versierde dame ook al te staan…en nu wachten ze samen.
Ze willen elkaar graag vertellen over de afgelopen dagen, maar ergens doet
het nog te veel pijn om er al over te praten.
Haagspraak 