Dat het weer dicht moet…
Le Tour de Tommy: Pau – Vallée de Saint-Savin
Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.
Deze editie van Le Tour de Tommy is anders dan u gewend bent: onze wielerverslaggever is namelijk zoek. Gisteren in de namiddag ontvingen wij een telefoontje van de Franse politie. Een medewerkster van de dierenbescherming zou na herhaaldelijke telefoontjes van een persoon aangifte hebben gedaan. Bij een politieinval op het adres waar de, naar eigen zeggen, vastgebonden man zich zou bevinden werd alleen een hondje aangetroffen. Het hondje zou overgebracht zijn naar een pension in Pau.
Omdat de redactie van Haagspraak nog geen tijd heeft gehad om de Franse dierenasiels af te bellen, is onze verslaggever nog altijd niet terecht. Voor vandaag volstaan wij met de tekst van een briefje dat de politie van Pau ons overhandigde:
“De etappe van vandaag gaat, na een lange aanloop, over twee klassieke Tourcols: de Aspin en de Tourmalet, met een finish omhoog in Cauterets. De Aspin is als beklimming een leuk voorafje voor de Tourmalet, een gevreesd monster, dat vandaag weliswaar vanaf de ‘makkelijke’ zijde wordt beklommen, maar ook dat zal een peloton doen versplinteren. De slotklim is niet bijzonder lang, maar kent wel een aantal verraderlijke punten.
Na het slagveld dat de Sky Train van Froome gisteren aanrichtte mag je verwachten dat iedereen zijn wonden likt. Een aantal favorieten die nu ver teruggevallen zijn zullen misschien ineens ambities voor het bergklassement krijgen. anderen zullen hun kansen afwachten voor ritten later in de Tour. Reken op een groep avonturiers die lang in de aanval zal zijn en het tot de finish volhoudt. Misschien dat Rodriquez weer eens een kans aangrijpt, of dat bekende Franse figuren als Voeckler en Rolland hier mogelijkheden zien.”
Le Tour de Tommy: Tarbes – La Pierre-Saint-Martin
Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.
Op deze Quatorze Juillet wordt de telefoon aangenomen door een vriendelijke dame:
“Goedemiddag, u spreekt met de dierenbescherming. Waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Goedemiddag, u spreekt met Tommy, ik ben vastgebonden aan een boom, ergens in de
Pyreneeën…”
“Meneer, u spreekt met de dierenbescherming, niet met een SM-club. U denkt zeker dat u lollig bent?”
“Maar mevrouw, u luistert niet. De redactie van Haagspraak heeft mij meegenomen naar Frankrijk om de Tour te verslaan, maar ik wil naar huis. Hallo? Hallo, bent u daar nog?”
Het is duidelijk dat je als hondje alleen in de Pyreneeën niet serieus genomen wordt. Dat is niet prettig, zo dicht bij Spanje, waar honden vreselijk slecht behandeld worden. En in een toeristengids las ik dat hier tegenwoordig zelfs weer beren voorkomen. (Red: hier hebben wij het geklaag van onze Tourverslaggever wat ingekort. Wij gaan nu verder met de vooruitblik op de etappe.)
Vandaag gaat deze editie van de Tour voor het eerst de bergen in. Na een vlakke aanloop is er een enkele, lange klim: 15 kilometer tegen 7,4%, de paar vierde-categorieklimmetjes in het vlakke deel van deze relatief korte rit tel ik voor het gemak niet mee. De beklimming loopt aanvankelijk vrij regelmatig omhoog, om uiteindelijk in de laatste kilometers wat af te vlakken. Hier mag je ervan uitgaan dat de mannen met power in het voordeel zijn ten opzichte van de pure klimmers. De laatste kilometer is echter wel weer stijl. Dit zou een mooi punt kunnen zijn voor Joaquim Rodriguez, als Team Sky, wat een sterke selectie van klimmers meenam naar deze Tour, hem dan nog niet gelost heeft. Houdt ook Quintana in de gaten, hij moet tijd terug pakken op Froome. Het moge duidelijk zijn dat de in Kenia geboren Brit voor mij de favoriet is in deze rit.
Woef.
Het regent in mijn hart: 20 jaar Srebrenica
11-7-2015 was het 20 jaar geleden dat de moslimenclave Srebrenica in handen viel van de Bosnische en Servische troepen. Een paar dagen nadien werden ± 8000, voornamelijk mannelijke, moslims vermoord. Dit feit wordt sinds 1997 op het Plein in Den Haag herdacht. De laatste drie jaar is er de vredesmars Mira Mars bijgekomen. Men loopt van Wassenaar naar het plein in Den Haag, aansluitend is er de herdenkingsdienst.
De jeugd is in grote getale aanwezig, wat een goed teken is. Helaas laat de Nederlandse regering het ieder jaar weer afweten, ondanks de grote blunders die destijds zijn gemaakt. Ook het fatsoen om de vlag op het Ministerie van Defensie bij deze herdenking halfstok te hangen heeft de regering niet: een gemiste kans die veel goed zou doen bij de nabestaanden van de omgekomen mannen in Srebrenica.
Een of twee kamerleden waren op persoonlijke titel wel aanwezig.
Pinar en haar vrienden zijn ook ieder jaar weer aanwezig. In 2007 maakte ik van Pinar een foto (https://flic.kr/p/2f9V6q ). Via via zijn we met elkaar in contact gekomen en hebben sindsdien contact via social media.
De herdenking is sober en ingetogen. Tijdens het voorlezen van 130 namen van de onlangs geïdentificeerde slachtoffers in Srebrenica is er een omgang rond het Plein. Er is gezang, muziek en aan het einde de ‘Last Post’ die door merg en been gaat.
Er wordt gebeden, samen met de aanwezige imam, iets wat ik dit jaar minder prettig vond. Normaal wordt er gebeden op de plek waar je je op dat moment bevindt, mannen vrouwen, iedereen zij aan zij. Maar dit jaar werd gekozen voor een hoek van het Plein waardoor alle mannen vooraan stonden en de vrouwen ergens daarachter. Het samen voor de doden bidden kreeg een heel andere wending.
Aan het einde van de herdenking werden er 130 witte ballonen met naamkaartjes van de onlangs geïdentificeerde slachtoffers uitgedeeld, die na een minuut stilte tegelijk werden losgelaten. Zo kwam er weer een einde aan de plechtigheid die ieder jaar meer deelnemers samenbrengt.
Dit jaar waren ± 600 mensen aanwezig bij de herdenking.
Voor nieuwssites: overnemen zonder toestemming van Haagspraak niet toegestaan.
Meer foto’s op Facebook: https://www.facebook.com/media/set/?set=a.868146859933197.1073741892.100002136748627&type=1&l=4db36bd072
Le Tour de Tommy: Rennes – Mûr de Bretagne
Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.
Ook vandaag gaat de Tour verder door Bretagne, het land van de grote held van de stripreeks Asterix: het hondje Idéfix. In tegenstelling tot mijn persoontje werd Idéfix wél gewaardeerd door zijn baasjes en niet ergens vastgebonden aan een boom in Frankrijk achtergelaten om de Tour te verslaan.
Voor wat betreft Bretagne: het zal wel weer een saaie dag worden, zeker omdat de renners morgen een ploegentijdrit te overleven hebben. Ik zou de TV uitlaten tot ergens in de finale. De finish wordt verwacht ergens tussen vijf en half zes. Geef het een half uurtje voor de finale en u heeft genoeg gezien.
Het wordt deze keer geen sprintersbal, maar de aankomst op Mûr de Bretagne geeft ook niet persé veel ruimte aan klimmers. De slotklim van twee kilometer vlakt in de laatste honderden meters af. Reken erop dat een Joaquim Rodriguez hier niet zomaar zijn kunstje van Huy kan herhalen. Reken op een eindsprint met een klein groepje. Ik zet zelf in op Valverde, een killer met een scherp eindschot. Daniel Martin lijkt me ook een goede kandidaat. In het geval u echt een Fransman wil zien winnen: Gallopin. Laat u vooral niets wijsmaken door de commentatoren van de NOS: dit is niets voor de Mollema’s en dergelijke van dit peloton. U zal ze niet te zien krijgen.
Woef.
Haagspraak 