Het gebeurde in Den Haag…
Terwijl Alex Harteveld (hier links in beeld en Vader Gijs (hier niet in beeld) van Scheveningse Haringkar Harteveld hun harinkjes bereiden, waaronder een broodje met haring voor mij, wordt mijn oog getrokken door een moeder met kind (Ik schat 1,5 @ 2 jaar oud) waarbij kind geduldig stukjes haring gevoerd krijgt en kennelijk met veel smaak op peuzelt. Jong geleerd….
Tijdens een wandeling door het Zeeheldenkwartier besloot ik om via de Toussaintkade richting Grote Markt te lopen. Ik keek zoals ik al zo vaak heb gedaan even in de poort waar graffitikunstenaar Napaku zijn naam heeft gezet en constateerde dat de naam er nog stond.
Ik liep verder over de kade en zag het bord van de stichting Tichelaar, ineens schoot het bekende filmpje van Maxim Hartman door mijn hoofd en ik besloot om er een foto van te maken voor facebook. Toen ik klaar was zag ik dat er iemand met een scootmobiel op de stoep stond die er langs wou. ik maakte excuus en legde uit waarom ik een foto maakte en de man moest ook lachen.
We raakten aan de praat en ineens zag ik onderaan z’n been iets glinsteren en vroeg wat het was. Hij vertelde dat hij een zware periode achter de rug had waarbij veel dingen niet goed eindigden, zoals huwelijk, omgangsregeling, drugsgebruik, baan kwijt enz.
Ten einde raad besloot hij een eind aan zijn leven te maken en koos daarvoor de beruchte spoorwegovergang bij Rijswijk uit. De poging om er een eind aan te maken mislukte maar hij verloor daarbij wel zijn beide benen. Hij tilde beide broekspijpen op om mij het resultaat te laten zien.
Hij klom uit de scoot en gaf mij een demonstratie hoe hij liep met twee kunstbenen. Hij was er heel handig in. Ik vertelde dat ik een neef had die in Afghanistan zijn been had verloren en dat die aan ‘wingsuit flying’ deed. Dat schepte meteen een band en hij vertelde zijn hele levensgeschiedenis. Hij liet op een gegeven moment zelfs zijn geamputeerde been zien, iets dat ik na al de verhalen die ik gehoord had heel gewoon vond.
Hij vond het fijn om even aan een wildvreemde, die nergens van schrok maar wel meeleefde, zijn levensverhaal te kunnen vertellen.
Ik stelde mij voor en hij vertelde dat hij Marco heette. Gek eigenlijk dat je binnen een half uur ineens alles van iemand weet die daarvoor nog een onbekende was, iemand die even langs mij wilde rijden met zijn scootmobiel. We namen met een handdruk afscheid. Marco ging bij Tichelaar naar binnen en ik liep verder richting Grote Markt.
Samen met Sjenell, de vaste presentatrice van Ongekend Haags, ging ik naar de viering van Chinees Nieuwjaar in Chinatown. Een korte video-impressie:
Tegelijkertijd maakte onze José Day opnamen van dansende draken en het vuurwerk dat werd afgestoken:
Het volgende artikel is geschreven door een hond. Haagspraak acht zich niet aansprakelijk voor feitelijke onjuistheden en eventuele schade. U leest dit artikel op eigen risico. (Red.)
Eigenlijk zou ik naar Australie gaan, maar door familieomstandigheden was ik gedwongen om in Den Haag te blijven. Voor veel mensen is dit een deprimerende tijd van het jaar, zo werd afgelopen maandag 18 januari zelfs ‘Blue Monday’ genoemd, de meest deprimerende dag.
Anderen nemen het ervan… Zo heeft Haagspraak sinds deze zomer een blogger genaamd d’Ooievaar. Het beest schrijft niet alleen vrij bizarre items waar niemand in geinteresseerd is, ook heeft hij het bij zijn conceptie als blogger gepresteerd om mijn account te hacken. Die vogel is nu dus gevlogen, naar het warme zuiden.
Ik hoop dat hij op de terugweg in de mist tegen deze toren aanvliegt, het strijkijzer, zoals dat in het hondenweer (Woef! Daar houd ik van!) van de afgelopen dagen geheel tussen de wolken verdween.
Voor mij is dit, met het overlijden van mijn baasje twee weken geleden, ook een droeve tijd. Ik zou dan ook graag van de gelegenheid gebruik willen maken om mijn vrouwtje te bedanken voor het vertrouwen dat zij heeft in mijn schrijfkunsten. Het is niet vanzelfsprekend dat je als hond de ruimte krijgt om voor je eigen mening te komen. En ook voor het vertrouwen in de redactie van dit blog, dat keer op keer mijn teksten censureert.
Waar was ik ook alweer? Oh ja, die ooievaar dus, blij dat hij weg is. Als het aan mij zou liggen komt die langpootmug er niet meer in!
De komende dagen blijft het ook hondenweer. Dat is dan wel het voordeel van niet de Tour Down Under kunnen verslaan, die hitte was toch niets voor mij geweest.
Reken binnenkort op deel 2 van mijn voorbeschouwing op het Wielerjaar 2016!
Woef.
Haagspraak 