13 bruggen voor lange meiden

De 13-bruggentocht

Chris Schram van Stichting de Willemsvaart heeft een droom: deze bestaat eruit dat het grootste deel van de bruggen in Den Haag weer geschikt wordt voor schepen tot 2.30m hoogte om onderdoor te varen. Om hier aandacht aan te schenken, was een delegatie van Haagse raadsleden, bloggers en andere liefhebbers gisteren uitgenodigd door de Haagse samenwerkende rondvaartorganisaties voor een rondvaart door de Haagse grachten.

Varen richting het Zieken
Varen richting het Zieken

De tocht ging onder meer dan 13 bruggen door, vanaf het Zieken, rondom het centrum, tot aan de gasfabriek, om uiteindelijk bij de Noordwal weer huiswaarts te keren. Om dit mogelijk te maken werden vescheidene hef- en ophaalbruggen geopend die anders meestal gesloten zijn. Het moge dan ook duidelijk zijn, dat de beide rondvaartboten ook vanaf de wal goed gezien werden. Er werd vrolijk over en weer gezwaaid.

De tocht had nog verder kunnen gaan, langs Paleis Noordeinde, ware het niet dat zich hier een monumentale draaibrug over de Noord Westsingelgracht bevindt die in de jaren ‘80 is vastgezet. Dit is indertijd gedaan omdat de kade verzakt was en de brug hierdoor klem kwam te zitten. Het vastzetten van de brug was goedkoper dan het rechten van de kade. Wellicht dat ergens in de nabije toekomst dit stukje cultureel erfgoed weer in ere hersteld wordt. Dit zou veel kansen bieden voor de Haagse pleziervaart en voor rondvaarten op de grachten.

wijn en hapjes op de rondvaartboot
Gezelligheid op de gracht

Dit mocht tijdens de tocht van vrijdag de pret echter niet drukken. Het is altijd een plezier om de stad vanaf het water te zien en te luisteren naar de vele verhalen die Chris kent over de panden en de straten aan de wal. Ook de notabelen genoten hier zichtbaar van. Het is te hopen dat de aanwezige raadsleden niet teveel wijn gedronken hebben. Dan bestaat de kans dat zij met ons mee zullen denken over manieren om de bevaarbaarheid van onze stad te verbeteren.

Lange meiden

Dan blijft er nog een vraag over: waar komt die maat van 2.30m vandaan?

2.30m is de hoogtemaat van de vaste bruggen over de Haagse grachten. De ophaalbruggen en de enkele hefbrug zijn meestal lager en moeten opengezet worden als er een wat hogere boot langskomt. Bij een minimale hoogte van 2.30 voor alle bruggen zou de stad veel toegankelijker zijn voor de Haagse boten.

Om hier aandacht aan te schenken organiseerde Chris Schram een wedstrijd tussen de lange meiden van Den Haag. Meiden van 12 tot 20 jaar, langer dan 1.90m, mochten hieraan meedoen. In een ideaal Den Haag zouden deze meiden rechtop staand door de grachten van Den Haag gevaren kunnen worden. Dat dit vrijdag niet lukte was niet enkel debet aan de Haagse bruggen, ook de tijd werkte niet mee. Gezien de koude buiten was dit misschien maar goed ook. Geen van de aanwezigen had wat te klagen, met een drankje erbij aan de wal.

Lange meiden Ilse (l) en Sanne (r)
Lange meiden Iris (l) en Lotte (r)

Dat de opkomst van de wedstrijd niet bijzonder hoog was, mocht de pret niet drukken. Winnares Iris (1.94m) mag in April met haar hele klas op stap. In combinatie met de Willemsvaart bieden Panorama Mesdag, Chalet Ten Bosch en de Imker Vereniging Den Haag hen dan een gezellige dag uit aan. Samen met Lotte (1.91m), winnares van de tweede prijs mag zij binnenkort voor 200 Euro aan lange meidenboodschappen doen bij All About Eve. Dit ter viering van het 200-jarig bestaan van het Koninkrijk der Nederlanden in 2013.

Naakte muziek

Wachten op de dirigent

Je kunt een peperdure top-muziekinstallatie in huis hebben, daarop CD’s afspelen van topkwaliteit van toporkesten geleid door topdirigenten. Dan nog haalt dat het niet bij het gevoel dat je ervaart als je bij een live-uitvoering van een goed symfonieorkest aanwezig bent. En ons eigen Haags Residentieorkest is zo’n orkest.
Er is altijd sprake van een bepaalde spanning die je op een CD nooit kunt tegenkomen want die CD is al veel eerder gemaakt, eventueel zoetgevooisd en van vlekjes ontdaan, en zo pretendeert men dan over de perfecte uitvoering te beschikken. Maar als je je realiseert wat er allemaal niet mis kan gaan tijdens een live-concert, roept dat een aangename spanning op die je op je eigen geluidsinstallatie nooit zult ervaren? Snaren kunnen breken, musici kunnen hoesbuien krijgen of onwel worden, muziekstandaards kunnen omvallen. Een noot wordt gemist of vals gespeeld. Dat maakt het allemaal tot zo’n spannende belevenis. De instrumenten zijn zoals ze zijn, de musici zijn zoals ze zich op dat moment voelen. Geen enkele mogelijkheid tot herstel van fouten. Wat je hoort en ziet is de naakte waarheid, de naakte muziek. Daarna zal hetzelfde stuk altijd anders klinken want het kan nooit meer exact zo herhaald worden. Muziek is nou eenmaal vergankelijk, zeker toen er nog geen mogelijkheid bestond om geluiden vast te leggen was het gewoon het einde, over en uit, als het concert afgelopen was. Een schilder of tekenaar kon een landschap nog vastleggen, voorwerpen konden opgemeten en beschreven worden. Muziek voor de oren moest het van de herinnering hebben. Dat is ook de reden dat kunstschilders uit vroegere tijden vaak een viool of ander snaarinstrument afbeeldden als symbool van de vergankelijkheid. Sommigen zetten er ter verduidelijking ook nog een schedel bij eventueel nog een blauw lint met een sleutel. Allemaal symbolen die we nauwelijks meer kennen om de vergankelijkheid van het leven aan te stippen.
Vanmiddag was het dus weer zover. Een gratis lunchconcert door het Residentieorkest in de dr. Anton Philipszaal, ter voorbereiding van hun optreden van a.s. weekend.
Bij binnenkomst waren enkele muzikanten al druk bezig hun muziekinstrumenten te stemmen. Ik hoorde veel heftige lage tonen op grote blaasinstrumenten. Af en toe meende ik melodieflarden van Prokofjev te herkennen, maar ja, orkesten die aan het stemmen zijn klinken nogal gauw naar Prokofjev. Want Prokofjev was geen romantische melodietjesschrijver. Mijn oren hadden me ditmaal niet bedrogen, we kregen gedurende een half uur delen van de Romeo en Julia-suite te horen. Te beginnen met een oorverdovend spektakel van het gedeelte dat jullie allemaal kennen van een al wat oudere Tv-commercial, ben vergeten om welk artikel het ging, maar dat is ook niet zo belangrijk.
Vrijdagavond 20.15 en zondagmiddag 14.15 is het complete programma te beluisteren.
Dvořak – De Watergeest; Dvořak – Vioolkoncert, Liza Ferschtman, viool; Prokofjev – selectie uit Romeo en Julia.
Het Residentie Orkest staat onder leiding van dirigent Jun Märkl.
Deze gratis lunchconcerten worden regelmatig gehouden.
Wat gedurende dit seizoen nog gaat komen:
Donderdag 17 januari 2013; 12:30 uur, Dirigent Claus Peter Flor
Donderdag 7 februari 2013; 12:30 uur, Dirigent Otto Tausk
Donderdag 21 maart 2013; 12:30 uur, Dirigent Neeme Järvi
Woensdag 17 april 2013; 12:00 uur, Dirigent Gijs Leenaar (meespeelconcert)
Donderdag 16 mei 2013; 12.30 uur, Dirigent Santtu-Matias Rouvali.
Ga er een keer naar toe, en neem ook iemand mee om je ervaringen mee te delen.

Bij het begin van zo’n concert krijg je en korte toespraak van iemand van de Philipszaal die aankondigt wat je gaat horen en die vervolgens vertelt dat je na afloop bij de kassa twee kaartjes voor de prijs van één kunt kopen. Dat is zo’n beetje de standaard.
Deze keer – voor het eerst in de (althans in de mijne) geschiedenis – werd er niet gevraagd om je telefoons helemaal uit te zetten maar alleen om het geluid uit te zetten. “Als jullie willen twitteren of facebooken waar je op dit moment zit, ga gerust je gang, misschien zit de zaal dan de volgende keer nog voller”.
Ik zeg: DOEN

Triplicate Jazz in het ISS

triplicate 2178167564-1
Triplicate Jazz in het ISS

In Den Haag is het muzikale leven zoals bekend altijd een beetje bruisender dan elders. Je vindt hier het Residentieorkest, het Koninklijk Conservatorium en het Festival Classique, maar de Haagse zand en veen zijn vooral ook een vruchtbare bodem gebleken voor talrijke groepen en bandjes die hier vandaan komen. Dit geldt voor de popmuziek -waar de eretitel ‘beatstad nummer 1′ mee verbonden is, maar ook voor de jazz. De Amerikaanse muziek werd hier snel opgepikt en van de grote Nederlandse namen op jazzgebied komt een belangrijk deel uit Den Haag (Rob Madna, Frans Elsen, Ack en Jerry van Rooijen). Zij traden in de voetsporen van de toenmalige jazzvernieuwers (en uitvinders van de bebop): Charlie Parker, Miles Davis, Bud Powell, Chet Baker. Toen in de jaren ’80 de jazzopleiding op het Haagse Conservatorium begon, zorgde dat voor een opleving die nog tot de dag vandaag merkbaar is. Natuurlijk heeft de jazz sindsdien een ontwikkeling doorgemaakt. Veel van de hedendaagse formaties verraden hun roots in het verleden, maar hebben toch een eigen geluid. Dit geldt ook voor de jonge band ‘Triplicate’.
Triplicate is een in 2009 opgericht jazztrio dat bestaat uit Bob Wijnen (piano), Johnny Daly (bas) en Ellister van der Molen (trompet, flugelhorn). Wat de drie gemeen hebben is -behalve dat ze zo’n tien jaar geleden de jazzopleiding van het Haagse Conservatorium afrondden- de diepe liefde die ze koesteren voor de akoestische jazz uit de jaren ’60. Opvallend is dat ze ervoor kiezen om in principe zonder drummer te spelen. Hierdoor ligt de nadruk nog meer op de interactie tussen de spelers. Hun eerste cd ‘Three and One’ kwam uit in 2010 . Hierop staan (naast een paar eigen composities) interpretaties van stukken van onder anderen Tadd Dameron, Jim Hall, Lee Konitz en Kenny Wheeler.

Nu, na twee jaar intensief samenspelen is het bandgeluid sterk geëvolueerd en het repertoire uitgebreid. De bandleden achten dan ook de tijd rijp voor een nieuw album, een online release deze keer. De avontuurlijke titel luidt: ‘Call of the Wild’. Dit is ook de titeltrack en moet gezien worden als een verwijzing naar ‘de innerlijke drang voor muzikanten om hun hart in de muziek te leggen.’

‘Offline’ is er woensdag 28 november een release party in het ISS (International Institute of Social Studies),

fotograaf Piet Gispen
Kortenaerkade 12, aanvang 19.30. Entree is €10 maar in ruil daarvoor krijgen bezoekers niet alleen een avond vol mooie muziek, maar ook het album op een USB-stick.

http://triplicate.nl/media_en.html
http://triplicate.bandcamp.com/
call of the wild 2799331909-1
Tekstbron Elvin alias Dries Triest

Monument voor een wethouder (2)

het fotomoment

Toen ik vanochtend wakker werd keek ik uit het raam en zeg een man of wat in een groepje voor de grote hoop aarde staan. Aan de kleding te beoordelen stond er één meneer tussen. Die meneer vormde het middelpunt. Hij mocht plaats nemen in de grondverzetmachine en toen werden er foto’s van hem gemaakt terwijl hij daarmee en beetje aan het spelen was. De fotograaf deed het met een minicompactcamera. Ik zag alleen aan de stand van zijn handen dat hij fotografeerde. Even verderop stond iemand langdurig met een mobiele telefoon aan zijn oor.

de auto met privé chauffeur

Toen kwam er een hele mooie auto aanrijden die half op de stoep parkeerde, deze auto bleek bestemd voor de meneer. Een meneer met eigen dienstauto met prive-chauffeur moet wel iets hoogs zijn. Misschien wel een wethouder. Ik vraag me af waarom een gezonde man (of vrouw) in zo’n positie voor dit soort fotomomentjes niet met zijn eigen auto of gewoon met de bus of per tram naar zo’n plek kan rijden, als zo’n persmomentje er überhaupt al moet komen.
Na een half uurtje kon de grondverzetmachinist eindelijk zijn werk hervatten. Ik vermoed dat De Posthoorn of de Loosduinse Krant wel met nieuws over dit project zullen komen. Ik hou u op de hoogte.

Wordt vervolgd.