Dichters, muzikanten, verhalenvertellers, singer-songwriters: in de voorstelling ‘In de rondte’ staan ze allemaal tegelijkertijd op één podium. Gedichten worden ondersteund door muziek en prachtige songs versterkt door verhalen. Bijzondere combinaties die door de geïmproviseerde insteek op dat moment ontstaan. ‘In de rondte’ staat op donderdag 28 februari exclusief in Theater Dakota.
‘In de Rondte’ is een programma van schrijver en singer-songwriter Eva Meijer en dichter Harry Zevenbergen. Geïnspireerd door het Amerikaanse ‘In the round’ staan zes dichters, schrijvers, singer-songwriters en muzikanten in een halve cirkel op het podium. Om beurten lezen ze een gedicht of prozafragment voor of spelen ze een liedje. Hierbij spelen, praten en zingen ze in wisselende samenstellingen met elkaar mee. In Theater Dakota delen Eva en Harry het podium met dichteres Diann van Faassen en singer-songwriters Timo de la Mar en Vanessa Peters. Vanessa Peters, gerekend tot één van de beste singer-songwriters uit Texas, tourt voor het eerst in drie jaar weer door in Nederland. Het optreden in Theater Dakota is de aftrap van haar tour.
Informatie & kaartverkoop
In de rondte, donderdag 28 februari, aanvang 20.15 uur, €12,-.
Kaartverkoop via http://www.theaterdakota.nl, telefonisch via 070 326 55 09 of aan de kassa van Theater Dakota (Zuidlarenstraat 57, 2545 VP Den Haag).
Er zit een paard in mijn koekast. Een goudvis in mijn haring. Een volkswagen in mijn Ferrari. Sinas in mijn appel. Komkommer in mijn courgette. Luchtballonnen in mijn vliegtuig. Amsterdam in mijn Den Haag. Haat in mijn liefde. Meetbare sporen van een geweten in de bankier.
Paardenkracht in mijn auto. Alligators in mijn tranen. Resten socialisme in PvdA politici. Religie in de kerk. Diepgang in de Wereld draait door. Voetbal in ADO. Monarchie in verstokte republikeinen.
Bijna niets is wat er op de verpakking staat. Er zit een paard in mijn boerenkool en ik ploeg me met mes en vork een weg naar de overkant van mijn bord en terug. Op mijn telefoon ben ik altijd in Londen, is het altijd – 2 graden en sneeuwt het.
In de bouw wordt alleen nog maar afgebroken, in de paarden voor de Gouden koets zit net iets meer Ankie van Grunsven dan een levend wezen kan verteren. Er staat een viervoeter in de gang. Hij schudt zijn hoofd, veegt zijn voeten, knikt beleefd en neemt zijn kroon af.
Het zijn edele dieren de Oranjes, ze zijn er voor in de wieg gelegd. Dat zullen wij nooit begrijpen. Ze leven in een andere wereld. Er is geen timmermanszoon die timmerman wordt met twee linkerhanden. Maar een onnozele prins wordt koning wat er ook gebeurd.
En wij we mogen zingen in de straten, één dirigent, één volk uit volle borst. Vals en oprecht. Wat ben ik blij dat iedere poging tot integratie bij mij volledig is mislukt. Ik zing leve de republiek, al is het in mijn eentje. Bekijk oude foto´s uit 1980. Alle straten lagen open, de stenen vlogen door de lucht. Misschien moet ik wat mensen uitnodigen voor een reünie. Ik weet in ieder geval zeker dat mijn ouders me deze keer niet tegen zullen houden.
Heeft u genoeg van Pauw en Witteman, is uw wereld doorgedraaid van Matthijs van Nieuwkerk? Wellicht is het dan tijd om die TV eens uit te zetten en zelf aan het publieke debat deel te nemen. In Den Haag kan dit bijvoorbeeld in De Haagse Mug, in het prachtig gerenoveerde Pandercomplex, waar regelmatig een discussieavond georganiseerd wordt over actuele maatschappelijke thema’s.
Pander, ooit een fabriekshal, nu een plek voor debatten. Foto met dank aan: janwillemsen
De Haagse Mug verzorgt lezingen in Den Haag over financiële, sociaal-economische en andere thema’s. Zij hopen dat hun werk prikkelt tot discussie, activering en het versterken van netwerken in de stad.
Dinsdag 26 februari vindt er in de Haagse Mug een debat plaats met als titel:
Hoe verder met de vluchtelingen van Koekamp en Vluchthuis?
Er zal een lezing gehouden worden met aansluitend een publieksgesprek. De volgende onderwerpen worden behandeld:
– De strijd van de vluchtelingen voor een menswaardig bestaan
– hun acties tegen het keiharde Nederlandse migratiebeleid
– Welke organisaties de vluchtelingen ondersteunen en hoe zij het zelf volhouden
– Wat doen Het Rijk, De Gemeente en de politieke partijen?
Foto van een (houtskool)tekening van Carlijn Mens, GEM Den Haag
Ik wilde vandaag eigenlijk naar de tentoonstelling van Gustave Caillebotte in het Gemeentemuseum. Via twitter had ik vernomen dat om 14.00 een speciale inleiding gegeven zou worden zodat je een beetje beslagen ten ijs komt als je de tentoonstelling zelf gaat bekijken. Maar toen ik uit de bus stapte eindigde de rij wachtenden voor de kassa buiten op het trottoir, in de natte sneeuw. Daar had ik niet zoveel zin in. Daarom ben ik maar naar het GEM uitgeweken. Altijd handig om een alternatief in de buurt te hebben, zeker met een museumjaarkaart in je portemonnee.
In de spannendste ruimte van het GEM, de donkere kelder, had Carlijn Mens een tentoonstelling (installatie) ingericht over mensenhandel; Fear Faith Face. Geen vrolijk onderwerp, ik geef het direct toe. Tegen een van de muren was een verzameling documenten, foto’s, en knipsels gerangschikt die het onderwerp van alle kanten probeerde te belichten. Het is allemaal heel erg en als je hier even bij stilstaat voel je je machteloos. Aan de overkant hiervan, hingen metersbrede (houtskool)tekeningen aan de muur die mij echt raakten. Het gegeven van de 58 dode chinezen die in 2000 bij Dover in een container werden aangetroffen hadden Carlijn geïnspireerd deze gigantische houtskooltekeningen te maken. Een daarvan heb ik boven dit stukje geplaatst.
Containers worden stelselmatig bij aankomst doorgelicht met Röntgenapparatuur. Zo kan je zien wat er in een container verborgen zit zonder hem open te maken. Het zijn niet de foto’s van de Dover-zaak zelf maar hierop geïnspireerde beelden die Carlijn Mens zelf gemaakt heeft, meestal werkt ze met houtskool. Schokkend is het om te zien hoe mensenhandel, de moderne slavernij, hier uitgebeeld wordt. Mensen als bulkvracht in containers. Dit raakte mij meer dan al die kleine krantenberichtjes die je toch regelmatig overal leest waarvoor ik kennelijk een soort van blinde vlek heb ontwikkeld. Mensenhandel zijn we normaal gaan vinden lijkt het wel. De tekeningen zijn omgeven door afbeeldingen die mij doen denken aan barcodes of uitslagen van DNA testen. Zo worden mensen gereduceerd tot handelswaar, producten met een prijskaartje.
De zaal druppelde langzaam vol met mannen (en een enkele vrouw) met bijna allemaal een groot glas trappistenbier in de hand. Er werd uitsluitend frans gesproken onder elkaar. Tien minuten later dan aangekondigd begon de film “La cinquième saison” die zich geheel afspeelt in een geïsoleerd Belgisch dorpje in de Ardennen.
Rituelen, de hele film gaat over rituelen. We denken allemaal dat carnaval een katholiek spektakel is maar de oorsprong gaat veel verder terug dan het Christendom oud is. Met het carnaval wordt het afscheid van de winter gevierd om zo de weg vrij te maken voor de lente en het nieuwe leven. Alle ellende en armoede die de afgelopen winter heeft gebracht moet ritueel worden afgesloten. Dat gebeurt o.a. door het verbranden van grote stapels dennenhout en het maken van veel lawaai. Met maskers op en ratels in de hand worden de boze geesten verjaagd. Zang en dans horen hierbij. In sommige streken werd het carnaval ook wel het vijfde seizoen genoemd.
Maar de lente komt niet. De hoge stapel dennenbomen wil niet branden. De natuur heeft er een punt achter gezet. Ze wil niet meer. Het blijft maar sneeuwen en stormen en men vraagt zich vertwijfeld af hoe dat komt. Er moet een schuldige gevonden worden.
Voor het grote feest is een man met zijn zoon van “buiten” gekomen. Ze wonen in een caravan en verkopen eigen honing en drank. Meer het idee van de oude marskramers die van kermis naar kermis trokken met hun koopwaar. Maar als hij nieuwe honing wil oogsten blijkt date zijn bijen ook niet meer willen, ze produceren geen honing meer. En als bijen het niet meer doen is er ook geen bestuiving meer en doet niets het meer. Als dan een bekende dorpsboer tijdens het strooien van tonnen kunstmest over zijn akkers in zijn tractor sterft is de maat vol. De schuldige is de buitenstaander, de man in de caravan. De onderbuik regeert. De gemeente laat van zich horen, wordt opstandig. Gelukkig wordt tijdens de begrafenis aan de oproep rustig te blijven, gehoor gegeven. Dat het daarna toch nog slecht met hem afloopt voel je gedurende de hele film.
La Cinqième Saison is een feest voor oog en oor. De beelden zijn rauw en mooi tegelijk. De zware grijze natuurstenen Ardense huizen lijken één met de natuur. Er zit bovendien veel beeldrijm in de film, de beeldcomposities zijn om van te smullen. Hij is traag, soms héél traag. Vaak lijken scenes op bewegende foto’s. Er gebeurt soms minuten helemaal niets. Er is nergens ook maar één sprietje groen te bekennen. De zaden ontkiemen niet meer. Het landschap is gehuld in een apocalyptische nevel. Lente, zomer en herfst zijn identiek aan de winter. De seizoenen doen het ook niet meer.
Personen bewegen zich soms heel kunstmatig als volgen zij een zorgvuldig uitgetekende choreografie. Een gevecht wordt een ballet. Vaak vormen zij ook stillevens en doen denken aan schilderijen van Breughel en Jeroen Bosch. Men is radeloos, gaan insecten eten. Een dorpsmeisje ruilt seks voor een pak suiker of zout.
De muziek speelt ook een belangrijke rol. Soms huilt de muziek met de bomen mee. Aan het eind klinkt uit de Johannes Passion van J.S.Bach: “Herr, under Herrscher” als ultieme wanhoopskreet. Het licht gaat uit.
Regie: Peter Brosens, Jessica Woodworth
Herkomst: België, Frankrijk, Nederland
Jaar: 2012
Haagspraak 