Pssst … logootje vernieuwen?

En wat te denken van ons fel verdedigde stadslogo dat nog geen zeven jaar geleden onder ijzingwekkende omstandigheden werd verkwanseld voor het zaadcel- of vliegerlogo op de vijver vóór het Gemeentemuseum door toenmalig burgemeester Deetman! Kosten toen: ik meen 200.000 euro! Hoe luidde de onderbouwing toen ook alweer? De vlieger zou alleen in de internationale communicatie worden opgelaten! Maar toen was wethouder Bladibla nog niet in beeld. Baldewsingh bedoel ik, kan namelijk praten tot de omstanders erbij neervallen. Het praat maar door zonder rekening te houden met de gevolgen van wat hij zegt.

20131207-173820.jpg

ooievaar toch weer terug in internationaal beeldmerk van Haags stadswapen

Nu krijgt onze stad van Vrede en Recht dus alwéér een nieuw (..) of eh … oud opgepoetst logo à raison van 250.000 euro voor de internationale beeldvorming. Maar lieve Bladibla, (toch makkelijker) weet u dan niet dat in de visuele communicatie andere wetten gelden dan in de architectuur? Hier kun je niet zomaar zoals collega Maarniks iets groots afbreken dat door de inwoners nog in de harten wordt gesloten zonder daarmee de hele buitenlandse achterban te bruuskeren.

Herhaling is de kracht van de beeldvorming. Dat geldt trouwens ook voor uw beeldvorming.

Carlijn Mens

Foto van een foto van Carlijn Mens
Foto van een (houtskool)tekening van Carlijn Mens, GEM Den Haag

Ik wilde vandaag eigenlijk naar de tentoonstelling van Gustave Caillebotte in het Gemeentemuseum. Via twitter had ik vernomen dat om 14.00 een speciale inleiding gegeven zou worden zodat je een beetje beslagen ten ijs komt als je de tentoonstelling zelf gaat bekijken. Maar toen ik uit de bus stapte eindigde de rij wachtenden voor de kassa buiten op het trottoir, in de natte sneeuw. Daar had ik niet zoveel zin in. Daarom ben ik maar naar het GEM uitgeweken. Altijd handig om een alternatief in de buurt te hebben, zeker met een museumjaarkaart in je portemonnee.
In de spannendste ruimte van het GEM, de donkere kelder, had Carlijn Mens een tentoonstelling (installatie) ingericht over mensenhandel; Fear Faith Face. Geen vrolijk onderwerp, ik geef het direct toe. Tegen een van de muren was een verzameling documenten, foto’s, en knipsels gerangschikt die het onderwerp van alle kanten probeerde te belichten. Het is allemaal heel erg en als je hier even bij stilstaat voel je je machteloos. Aan de overkant hiervan, hingen metersbrede (houtskool)tekeningen aan de muur die mij echt raakten. Het gegeven van de 58 dode chinezen die in 2000 bij Dover in een container werden aangetroffen hadden Carlijn geïnspireerd deze gigantische houtskooltekeningen te maken. Een daarvan heb ik boven dit stukje geplaatst.
Containers worden stelselmatig bij aankomst doorgelicht met Röntgenapparatuur. Zo kan je zien wat er in een container verborgen zit zonder hem open te maken. Het zijn niet de foto’s van de Dover-zaak zelf maar hierop geïnspireerde beelden die Carlijn Mens zelf gemaakt heeft, meestal werkt ze met houtskool. Schokkend is het om te zien hoe mensenhandel, de moderne slavernij, hier uitgebeeld wordt. Mensen als bulkvracht in containers. Dit raakte mij meer dan al die kleine krantenberichtjes die je toch regelmatig overal leest waarvoor ik kennelijk een soort van blinde vlek heb ontwikkeld. Mensenhandel zijn we normaal gaan vinden lijkt het wel. De tekeningen zijn omgeven door afbeeldingen die mij doen denken aan barcodes of uitslagen van DNA testen. Zo worden mensen gereduceerd tot handelswaar, producten met een prijskaartje.

Expositie “Masterclass”

arnold newman
in het museum

In het fotomuseum Den Haag (naast het Gemeentemuseum) is tot 13 januari de expositie “Masterclass” van de meest invloedrijke Amerikaanse portretfotograaf Arnold Newman te zien (1918-2006).
Hij portretteerde een lange lijst beroemdheden uit de wereld van politiek, architectuur, kunst en cultuur en legde in zijn portretten een verband met hun beroep.
Ik vond deze tentoonstelling bijzonder interessant, met name door de zorgvuldigheid van de compositie. Hoewel elk portret duidelijk geposeerd en gestyled was werd het nergens gekunsteld.
Op bovenstaande foto zie je de “making of” van zijn portret van Pablo Picasso.
In de linker foto is de gehele opname afgedrukt, in de rechter foto de zorgvuldige uitsnede die dan het officiële portret vormde.
Deze tentoonstelling is een must voor elke fotograaf, maar niet uitsluitend voor fotografen natuurlijk.