Categorie: nieuws

Binnen- en buitenstads nieuws. Haagspraak brengt u de scoops.

Lang Leve de Crisis!

Afbeelding

Met de crisis op zak gaan mensen creatiever met hun geld en spullen om. Grote doorverkoop sites als Marktplaats en Ebay zijn nog nooit zó gretig bezocht als de afgelopen jaren. Het is helemaal hip en camp om naar de Kringloop te gaan en zelfs de mensen met geld die voorheen alleen naar Antiek markten gingen lopen nu alle rommelmarkten af in de hoop een op een koopje. Inmiddels draait onze hele economie op zuinigheid en we zijn er trots op, blijkt.
Waar je vroeger met je moeder (of vader in mijn geval) een taart bakte om slechte toevoegingen als verwerkte suikers en E nummers uit te sluiten.
Tegenwoordig heeft de zelftaartenbakkelarei een hele cultstatus bereikt. Winkels vol met cakemix, taart vormen, cakecupjes, spatels, spuitzakken, bakblikken, schorten, ovenwanten en verdere benodigeheden om mooie taarten te bakken zijn ineens te koop. Zouden al die mensen die daarmee geld hopen te besparen vergeten zijn dat juist al die benodigheden om de baksels zelf te maken duurder zijn dan menig kant en klaar gekocht equise taartje bij de banketbakker?
Wij zelf snuffelen al jaren graag door de oude spulletjes van een ander. Niet omdat het geld waard zou zijn of omdat we geld willen besparen, maar omdat alles wat oud is ons fascineert. Mijn man en ik zijn op zoek naar ‘Spullen met een Verhaal’.
Zo hebben we van de week een klok gekocht die sinds 1921 niet meer gefabriceerd wordt.
Al zittend op de bank hoor ik de klok regelmatig en aanwezig tikken…dan neemt mijn fantasie me mee op sprookjestocht door de geschiedenis van deze klok.
De familie waar deze klok zou kunnen hebben gestaan….zo’n 90 jaar kan hebben gestaan. Ik zie een jong echtpaar deze klok krijgen van hun ouders voor hun trouwdag in de roaring ’20’s. In de jaren daarna maakt hij de man iedere ochtend wakker om aan het werk te gaan. Tijdens de oorlog gaf hij precies de spertijd aan met zijn mooie galmende gong. Waarna hij in de jaren ’50 wat waterschade opgelopen heeft en iemand met z’n stomme kop dacht de roest er af te kunnen schuren. In de jaren ’60 werd hij gehaat door de tieners voor wie de klok aangaf dat ze al lang thuis hadden moeten zijn na hun avondje Rock and Rollen. In de jaren ’70 brak een nieuwe tijd aan voor de klok. Hij werd vervangen en verhuisd naar de achterkamer, waar hij nog altijd boven de schoorsteenmatel de tijd bij probeerde te houden. Verhuist met kinderen en kleinkinderen mee na de dood van het echtpaar eindigde hij uiteindelijk na jaren van stilstaand en rustig genot op mijn niet werkende schoorsteenmantel.
En nu mag de klok weer een nieuw leven hebben hier bij ons in ons kleine huisje in het Bezuidenhout… want zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens>hè… ik voel ineens een sterke behoefte aan taartjesbakken opkomen.

Diefstal Mondriaans ternauwernood voorkomen – Harry Zevenbergen

mondriaan2
Vanochtend voor openingstijd heb ik even de sloten op de deuren van het Gemeentemuseum gecheckt en ook of alle ramen wel goed dicht zaten. De gebeurtenissen in de Rotterdamse Kunsthal verontrusten me. Ik wil deze week met mijn zoon naar het museum en dan wil ik daar niet aankomen, om vervolgens te moeten constateren dat alle Mondriaans weg zijn.
De sloten zagen er betrouwbaar uit, de ramen waren goed gesloten en na 3 minuten stonden er al twee bewakers achter me. Ze vroegen me waar we in Godsnaam mee bezig waren.
´Ik wilde even checken of de Mondriaans hier wel veilig hangen.´ Zij vatten mijn woorden echter anders op. ´Dus jij wilt de beelden van Mondriaan stelen.´
´Schilderijen` verbeterde ik. Dat zagen ze als een bekentenis. Soms heeft praten geen zin. Dat weerhoudt me er echter niet van het te doen. Maar met ieder woord dat ik zei raakte ik verder in de problemen.
´Zie ik er uit als een dief.´ De bewakers keken me aan. ´Ja eigenlijk wel.´ ´Maar hoe had ik die schilderijen, dan in Gods naam mee moeten nemen? Ik ben op de fiets. ´ ´Daar had u eerder aan moeten denken meneer, misschien had u de tram of de bus kunnen nemen.´ Ik bleef maar praten, legde uit dat de Mondriaan niet eens zomaar door de deur van de tram past. ´O dus dat heeft u wel allemaal uitgezocht.´ Ik stopte pas met praten toen de deur van de politiecel achter me dichtsloeg.
Stom als dichter moest ik toch weten, dat de interpretatie van het woord alles te maken heeft met intonatie, maatschappelijke context en nog een serie andere factoren. Misschien had het geholpen als ik me had geschoren voor ik op pad ging. Het gesprek met twee rechercheurs, de klassieke good en bad cop, duurde een paar uur. De conclusie was even positief als verontrustend. Ze stelden vast dat ik niet in staat mocht worden geacht om een schilderij te stelen, zelfs niet wanneer dat tegen de voordeur van het museum op me stond te wachten. Mijn neiging om deze vaststelling te betwisten, onderdrukte ik. Ik deed mijn veters in mijn schoenen, telde mijn geld na en maakte nog bijna een grapje over dat er 50 cent ontbrak en corruptie in het politiekorps. Voor het bureau Jan Hendrikstraat ademde ik een flinke teug vrijheid in.

Meer columns van Harry Zevenbergen op http://bankzitters.wordpress.com/

Van Landsbelang

Afbeelding

Sinds 2001 woonachtig in Den Haag heb ik al héél wat bouwputten meegemaakt binnen onze Mooie Stad Achter de Duinen.
Daar hadden we de Tramtunnel, de Nieuwe Passage, de nieuwe woningen aan het Hobbemaplein, het Muzenplein, de afbraak en opbouw bij de voormalige Zwarte Madonna, Buitenom met Vaillantplein, de volledige De La Reyweg, de Spuimarkt…om maar wat van de gigantische projecten van de afgelopen jaren te noemen.
Het lijkt wel alsof Den Haag altijd een bouwput is.
Nu begrijp ik dat Den Haag voor verandering staat, voor vooruitgang, voor vooruitstrevendheid.
Wij, als Den Haag, behuizen natuurlijk ook onze regering, wij zijn in feite het gezicht van onze regering voor heel Nederland. Zouden Den Haag én de Nederlandse regering zich realiseren het toch wel opvallend is dat het altijd zo’n rommeltje is in de stad?! Dat door die vooruitstrevendheden, die Den Haag op de kaart moeten krijgende projecten….en de mede daardoor geïrriteerde inwoners van Den Haag nogal grillig en afstandelijk overkomen op zijn bezoekers van buitenaf?
De vraag is, hoe komen wij over op al die Ambasades die Den Haag huisvest, op al die grote multinationals die voor landsbelang naar Den Haag komen, maar ook op de toeristen en belangrijker; onze eigen inwoners?!
Overal opbrekingen, geen duidelijke aanwijzingen hoe je weg te vervolgen als er iets veranderd is in de stad, vuilnis en bouwafval zwerft over straat. Door al die nieuwe hoge gebouwen waait het enorm in de kleine steegjes van onze stad. Ook dit alles staat naar mijn mening voor onze regering van die afgelopen 11 jaar. Zo snel als die enorme projecten uit de grond gestampt worden, zo vergankelijk zijn die nieuwe gebouwen ook weer. Die frisse wind waar onze regering het maar altijd over heeft is vaak verkillend, doet je vertwijfeld snakken naar warme chocolade melk voor de verwarming, thuis op de bank.
Als wij het gezicht zijn van onze samenleving, dan zou ik denken dat juist onze stad en regering eens zou stil moeten gaan staan op zo’n druk punt in Den Haag en om zich heen kijken….wat gebeurt er als er even geen bedrijvigheid is…dan is er plek om te groeien en te aarden. Juist dan kan een drukke stad, met al zijn verandwoordelijkheden, die 24uur per dag leeft ook daadwerkelijk gaan ademen, in plaats van krampachtig naar zuurstof happen tussen de bedrijvigheid door.

Global Noise verloopt in stilte

Foto: Oenkenstein

Gisteren vond de internationale demonstratie ‘Global Noise’ plaats. De aankondiging van Global Noise gaf aan dat tijdens deze demonstratie ‘in meer dan 160 steden op ludieke, luidruchtige wijze opnieuw protesten zullen klinken tegen de mondiale financiële zwendel en voor een rechtvaardiger verdeling van de rijkdommen’. Met deze actie vierde de Occupy-beweging in Nederland, die komende maandag 1 jaar bestaat, tevens haar officiële verjaardagsfeest.
Ook in Den Haag deed de Occupy-beweging mee. Op het Malieveld stond een stevige delegatie van Politie Haaglanden klaar om de demonstratie met 5 politiebusjes te begeleiden. Erg veel lawaai is er nooit van gekomen: in de stromende regen kwamen 7 demonstranten opdagen voor een mars richting het Plein, die uiteindelijk vanwege de lage opkomst niet doorging. De ‘mondiale financiële zwendel’ kon wederom gerust gaan slapen.

Amadeus

Foto: Roel Wijnants

De slopers zijn volop bezig om een reeks panden aan het het Spui te slopen om plaats te maken voor “AMADEUS”. Dit wordt een complex met een groot warenhuis en 76 appartementen. Een deel hievan wordt huur- en een deel koopwoningen.

Naamgever van dit complex is  Wolfgang Amadeus Mozart, die circa 250 jaar geleden als negenjarige op Spui 44 heeft gewoond.

Dit pand met de 5 bogen wordt voorzichtig gesloopt. De onderdelen worden opgeslagen voor een bepaalde periode. Mochten er plannen zijn om de onderdelen ergens voor te gebruiken, dan is er de mogelijkheid hiertoe. Als er geen plannen komen gaan de onderdelen gewoon in de commerciële verkoop.

Het project is geraamd op €65 miljoen, maar de ervaring leert dat daar tientallen miljoenen bijkomen.

Informatie over “Amadeus” op de website van de Gemeente Den Haag: http://www.denhaag.nl/home/bewoners/to/Amadeus.htm