Geliefd, afgedankt en toch geduldig wachtend op een onzeker einde.
De linker staat zachtjes te huilen als je het mij vraagt, al hoewel ze haar
feestpak nog netjes probeert te houden.
De rechter kan zich de blinkende ballen die de linker nog draagt nog goed
herinneren.
Trots stond ze te stralen tijdens de feestdagen. Opgetuigd met bal en piek
stond ze op de mooiste plek in de huiskamer. Iedere avond deed moeder de
lampjes aan met haar spruit en hoorde ze zichzelf af en toe zachtjes zingen.
Ze weet het nog goed, deze Kerst liep opa tegen haar aan tijdens het
kransjes schranzen, stiekem kon ze daar wel om lachen. De herinnering aan
zoonlief die de lichtjes tussen zijn kleine lichtgevende vingertje zag
stralen zal ze ook niet snel vergeten. Tot ze vanmorgen ineens wakker
schrok. De flits ging ineens af, ze werd uitgekleed en nogal resoluut via
een kleine pauze in de tuin, buiten de deur gezet. Daar stond een ietwat beter
versierde dame ook al te staan…en nu wachten ze samen.
Ze willen elkaar graag vertellen over de afgelopen dagen, maar ergens doet
het nog te veel pijn om er al over te praten.
Mijn laatste kans om 46.000.000 euro te winnen met een extra lot voor de Postcodeloterij, Bankgiroloterij of Staatsloterij is verkeken. Ik heb alle aanbiedingen in gesloten, verzegelde, gouden enveloppen aan mijn neus voorbij laten gaan. Daar trappen wij toch niet meer in? Misschien is dat wel het beste voornemen voor het komende jaar: niet meer in die volkomen overtrokken beloftes te trappen maar alleen op jezelf te vertrouwen.
Hollandse Gebakskraam op het Plein
Alle Haagspraakbloggers en Haagspraakbezoekers wens ik een hele fijne Kerst, een veilige jaarwisseling en een geweldig creatief, productief, innovatief en sensatiotief vredig 2013.
De Kerstmarkt in Hamburg: sfeervol ingerichte houten kramen uit het hele land met streekgebonden artikelen en eten.
Duitsland is rond Kerst echt gezelliger dan Nederland. Sorry. En dat niet alleen omdat er vaak een pak sneeuw ligt: de versieringen zijn mooier. Er zijn in de steden vele kerstmarkten: in Hamburg – waar ik afgelopen weekend was – zelfs om de paar honderd meter. En die worden druk bezocht: tot rond het middernachtelijk uur. Er wordt stevig gedronken, maar ik heb het nergens uit de hand zien lopen.
De sfeer is ontspannen. De kramen zijn allen van hout en er is veel traditioneel eten te verkrijgen. En glüwein, natuurlijk: en dan niet in plastic bekertjes, maar mooie aardewerken kroezen met statiegeld.
En ik voel altijd een lichte gêne als ik aan de Nederlandse stations denk in vergelijking met die in Duitsland. Hieronder een paar foto’s van afgelopen weekend in Hamburg: zou je dit in Den Haag kunnen voorstellen?
Waar zou het toch aan liggen, dat het in Den Haag (en eigenlijk overal in Nederland – Maastricht misschien uitgezonderd) zo moeilijk is een goede, gastvrije sfeer te scheppen? Ik sta open voor suggesties.
Een van de versierde traverses van Hamburg Hauptbahnhof.Een overzicht van de vele eet- en drinkgelegenheden op Hamburg Hauptbahnhof. Het zijn er tientallen en zeer gevarieerd: van Duits tot Syrisch tot Japans tot Thais. Een maaltijd kost ongeveer 5 euro… En hoeveel heeft Den Haag Centraal er? 1, 2, 3? Zelfs de tunnels van de ondergronds hebben winkeltjes. Maar een warme bakker in de Tramtunnel, of een kapperszaak. Kun je het je voorstellen? De foto bestaat uit twee aaneengelaste exemplaren: excuses voor de vervorming in het midden. (Klik op de foto voor een vergroting)Winkelstraat in Hamburg. Tot laat in de avond is het in de binnenstad druk op straat.Joop van den Ende voelde zich zo thuis in Hamburg, dat hij in een van de havenpakhuiscomplexen zijn Academie heeft gesticht.
Wat 14 dagen geleden begon is vrijdag 14 december afgemaakt. Nu is dan het wachten op het voorjaar om te zien hoe het er bloeiend en groeiend uit gaat zien.
Volgens de verhalen van de tuinmannen die er bezig waren wordt het één grote bloemenzee…
De man van de auto met chauffeur (zie mijn bijdrage onder nummer 2) was stadsdeelwethouder Loosduinen Karsten Klein, die in een column zijn kant van het verhaal toelichtte. Hoor en wederhoor. “En zo zat ik twee weken geleden in een graafmachine om wortels en stenen te verwijderen”. Nou ja, hij zat er voor de foto’s natuurlijk.
Hij eindigt zijn column in de Loosduinse Krant als volgt: “En tot slot komt er een mooi monument met tekst. Mocht u nog een tekstsuggestie hebben, laat het me weten. Wie weet komt uw tekst wel op het monument”.
Maar voor het zover is wilden we, als buurtbewoners, wel weten wat ze allemaal aan het doen waren op dit kleine lapje grond. Iemand kende iemand bij de dienst groenvoorziening en ging op onderzoek uit. Zo kwamen we in het bezig van het Beplantingsplan van het Piet Vink Plantsoen.
veel machines kwamen er aan te pasde aarde wordt gezeefd om de oude wortels en stenen er uit te halen
Heel vroeg in de ochtend werd er al hard gewerkt.
bij kunstlicht kon er ook gewerkt wordensneeuw en vorst, geen enkel probleem
Nadat het grondwerk klaar was, werd het tijd voor de inrichting. Er kwam een nieuw pad. Het oude asfalt was weggehaald hiervoor kwamen schelpenpaden in de plaats. Eerst werd een laag plastic neergelegd, daaroverheen soort van puin en daarna tot slot een schelpenlaag.
voorbereidingen voor het schelpenpad
Halve boomstammen verschenen ten tonele. Die werden gebruikt om natuurlijke perkjes en afscheidingen van plantengroepen te vormen.
boomstammen worden verzaagd en in model gelegd.
Het planten van de plantjes, struiken en de bloembollen is in volle gang. Soms waren ze met 10 man sterk tegelijk aan het werk.
er kan geplant worden.
Het ligt er mooi bij. In het voorjaar, als alle bollen bloeien, kom ik met nieuwe foto’s over dit onderwerp.
Het Piet Vink plantsoen is klaar. Nu is het wachten tot alles gaat groeien.
Dit deel 3 is tevens het slot van de serie. Misschien kom ik over een paar maanden, als alles bloeit en groeit, weer terug met een kleine fotoserie over hoe het er dan uit zit.
Haagspraak 