Heeft u genoeg van Pauw en Witteman, is uw wereld doorgedraaid van Matthijs van Nieuwkerk? Wellicht is het dan tijd om die TV eens uit te zetten en zelf aan het publieke debat deel te nemen. In Den Haag kan dit bijvoorbeeld in De Haagse Mug, in het prachtig gerenoveerde Pandercomplex, waar regelmatig een discussieavond georganiseerd wordt over actuele maatschappelijke thema’s.
Pander, ooit een fabriekshal, nu een plek voor debatten. Foto met dank aan: janwillemsen
De Haagse Mug verzorgt lezingen in Den Haag over financiële, sociaal-economische en andere thema’s. Zij hopen dat hun werk prikkelt tot discussie, activering en het versterken van netwerken in de stad.
Dinsdag 26 februari vindt er in de Haagse Mug een debat plaats met als titel:
Hoe verder met de vluchtelingen van Koekamp en Vluchthuis?
Er zal een lezing gehouden worden met aansluitend een publieksgesprek. De volgende onderwerpen worden behandeld:
– De strijd van de vluchtelingen voor een menswaardig bestaan
– hun acties tegen het keiharde Nederlandse migratiebeleid
– Welke organisaties de vluchtelingen ondersteunen en hoe zij het zelf volhouden
– Wat doen Het Rijk, De Gemeente en de politieke partijen?
Foto van een (houtskool)tekening van Carlijn Mens, GEM Den Haag
Ik wilde vandaag eigenlijk naar de tentoonstelling van Gustave Caillebotte in het Gemeentemuseum. Via twitter had ik vernomen dat om 14.00 een speciale inleiding gegeven zou worden zodat je een beetje beslagen ten ijs komt als je de tentoonstelling zelf gaat bekijken. Maar toen ik uit de bus stapte eindigde de rij wachtenden voor de kassa buiten op het trottoir, in de natte sneeuw. Daar had ik niet zoveel zin in. Daarom ben ik maar naar het GEM uitgeweken. Altijd handig om een alternatief in de buurt te hebben, zeker met een museumjaarkaart in je portemonnee.
In de spannendste ruimte van het GEM, de donkere kelder, had Carlijn Mens een tentoonstelling (installatie) ingericht over mensenhandel; Fear Faith Face. Geen vrolijk onderwerp, ik geef het direct toe. Tegen een van de muren was een verzameling documenten, foto’s, en knipsels gerangschikt die het onderwerp van alle kanten probeerde te belichten. Het is allemaal heel erg en als je hier even bij stilstaat voel je je machteloos. Aan de overkant hiervan, hingen metersbrede (houtskool)tekeningen aan de muur die mij echt raakten. Het gegeven van de 58 dode chinezen die in 2000 bij Dover in een container werden aangetroffen hadden Carlijn geïnspireerd deze gigantische houtskooltekeningen te maken. Een daarvan heb ik boven dit stukje geplaatst.
Containers worden stelselmatig bij aankomst doorgelicht met Röntgenapparatuur. Zo kan je zien wat er in een container verborgen zit zonder hem open te maken. Het zijn niet de foto’s van de Dover-zaak zelf maar hierop geïnspireerde beelden die Carlijn Mens zelf gemaakt heeft, meestal werkt ze met houtskool. Schokkend is het om te zien hoe mensenhandel, de moderne slavernij, hier uitgebeeld wordt. Mensen als bulkvracht in containers. Dit raakte mij meer dan al die kleine krantenberichtjes die je toch regelmatig overal leest waarvoor ik kennelijk een soort van blinde vlek heb ontwikkeld. Mensenhandel zijn we normaal gaan vinden lijkt het wel. De tekeningen zijn omgeven door afbeeldingen die mij doen denken aan barcodes of uitslagen van DNA testen. Zo worden mensen gereduceerd tot handelswaar, producten met een prijskaartje.
De zaal druppelde langzaam vol met mannen (en een enkele vrouw) met bijna allemaal een groot glas trappistenbier in de hand. Er werd uitsluitend frans gesproken onder elkaar. Tien minuten later dan aangekondigd begon de film “La cinquième saison” die zich geheel afspeelt in een geïsoleerd Belgisch dorpje in de Ardennen.
Rituelen, de hele film gaat over rituelen. We denken allemaal dat carnaval een katholiek spektakel is maar de oorsprong gaat veel verder terug dan het Christendom oud is. Met het carnaval wordt het afscheid van de winter gevierd om zo de weg vrij te maken voor de lente en het nieuwe leven. Alle ellende en armoede die de afgelopen winter heeft gebracht moet ritueel worden afgesloten. Dat gebeurt o.a. door het verbranden van grote stapels dennenhout en het maken van veel lawaai. Met maskers op en ratels in de hand worden de boze geesten verjaagd. Zang en dans horen hierbij. In sommige streken werd het carnaval ook wel het vijfde seizoen genoemd.
Maar de lente komt niet. De hoge stapel dennenbomen wil niet branden. De natuur heeft er een punt achter gezet. Ze wil niet meer. Het blijft maar sneeuwen en stormen en men vraagt zich vertwijfeld af hoe dat komt. Er moet een schuldige gevonden worden.
Voor het grote feest is een man met zijn zoon van “buiten” gekomen. Ze wonen in een caravan en verkopen eigen honing en drank. Meer het idee van de oude marskramers die van kermis naar kermis trokken met hun koopwaar. Maar als hij nieuwe honing wil oogsten blijkt date zijn bijen ook niet meer willen, ze produceren geen honing meer. En als bijen het niet meer doen is er ook geen bestuiving meer en doet niets het meer. Als dan een bekende dorpsboer tijdens het strooien van tonnen kunstmest over zijn akkers in zijn tractor sterft is de maat vol. De schuldige is de buitenstaander, de man in de caravan. De onderbuik regeert. De gemeente laat van zich horen, wordt opstandig. Gelukkig wordt tijdens de begrafenis aan de oproep rustig te blijven, gehoor gegeven. Dat het daarna toch nog slecht met hem afloopt voel je gedurende de hele film.
La Cinqième Saison is een feest voor oog en oor. De beelden zijn rauw en mooi tegelijk. De zware grijze natuurstenen Ardense huizen lijken één met de natuur. Er zit bovendien veel beeldrijm in de film, de beeldcomposities zijn om van te smullen. Hij is traag, soms héél traag. Vaak lijken scenes op bewegende foto’s. Er gebeurt soms minuten helemaal niets. Er is nergens ook maar één sprietje groen te bekennen. De zaden ontkiemen niet meer. Het landschap is gehuld in een apocalyptische nevel. Lente, zomer en herfst zijn identiek aan de winter. De seizoenen doen het ook niet meer.
Personen bewegen zich soms heel kunstmatig als volgen zij een zorgvuldig uitgetekende choreografie. Een gevecht wordt een ballet. Vaak vormen zij ook stillevens en doen denken aan schilderijen van Breughel en Jeroen Bosch. Men is radeloos, gaan insecten eten. Een dorpsmeisje ruilt seks voor een pak suiker of zout.
De muziek speelt ook een belangrijke rol. Soms huilt de muziek met de bomen mee. Aan het eind klinkt uit de Johannes Passion van J.S.Bach: “Herr, under Herrscher” als ultieme wanhoopskreet. Het licht gaat uit.
Regie: Peter Brosens, Jessica Woodworth
Herkomst: België, Frankrijk, Nederland
Jaar: 2012
Terwijl ik mij door de vallende sneeuw voort beweeg denk ik nog even terug aan de film die ik van de week in de bioscoop zag.
Anna Karenina.
Inmiddels dik 24uur na het zien van deze film waard hij nog steeds door mijn hoofd.
De film speelt zich af in de high society in Rusland achter in het eind van de 19e eeuw.
Het oorspronkelijk geschreven boek van Tolstoy is waanzinnig boeiend verfilmd.
Anna, een getrouwde Aristocrate met belangrijke functie bekledende man, is van alle gemakken voorzien in haar beduidend rijke leven.
Ruizende jurken, fonkelende sieraden, prachtige huizen…alleen het gemis van haar eeuwig afwezige, alhoewel altijd aanwezige, echtgenoot. Al snel speelt zij met vuur.
Het verhaal van Anna Karenina gaat over vergevingsgezindheid, status, passie, verwoestende liefdes, hartepijnen en zowel alles wat God verboden als geboden heeft.
Vol verwondering en bewondering heb ik naar dit prachtige kostuumdrama zitten kijken. Hoe het ene hoofdstuk, die zich allemaal afspelen op het toneel met bijbehorende decors, overgaat in het volgende en de manier waarop dat zichbaar gemaakt is in deze film, moet ik benoemen als buitengewoon inventief én prachtig!
Geweldige sets, special effects, kostuums en de wervelde hoeveelheid grote namen uit de filmindustrie vormen een bijna 2,5 uur durend spektakel voor oog en hart.
Ik kan mij herinneren dat ik me een paar jaar geleden bedacht:als de generatie van mijn ouders dood gaat zal er zo veel passie en kennis verdwijnen aangaande historie en andere specialismen wat betreft kostuums en
tijdsbeeldaankleding van films. Niets blijkt minder waar. De afgelopen jaren heb ik inmiddels zo veel prachtige films gezien gemaakt door mijn generatie en jonger, ik kan niet wachten op hetgeen nog zal verschijnen.
Zaterdag 9 februari 2013 was weer het traditionele nieuwjaarsfeest in Chinatown DenHaag ,wethouderKool met partner was er namens gemeente Den Haag bij aanwezig . Op diverse locaties waren er festiviteiten en tussendoor kon men de leeuwendans en de drakendansers bewonderen . Iedereen was in een feeststemming en ondanks de bezuiniging was het weer een geslaagd feest. Bij diverse winkels werd een rituele dans uitgevoerd door de leeuwendansers de leeuw brengt met zijn dans geluk en voorspoed voor de ondernemer die inruil daarvoor een enveloppe met inhoud aan de leeuw schenkt. Er was veel vuurwerk, veel dans ,maar vooral veel plezier
zie ook diashow op
Haagspraak 