Baileybrug

Hij ligt er nu  nog mooi bij
Hij ligt er nu nog mooi bij
Na de grote brandramp
Na de grote brandramp

Harold de Bree (Voorschoten 1966) maakt in zijn werk veel gebruik van industriële vormen, vaak ook militair van oorsprong. De vijver voor het Gemeentemuseum is de ideale locatie, het verfijnde Berlage gebouw vormt een prachtig contrast met de ruwe materialen van de brug.

Er zijn legendarische verhalen bekend over het gebruik van baileybruggen. De eerste brug werd onder vuur bij Leonforte gebouwd. Toen deze brug de overkant bereikt had, was hij door beschietingen door tanks en artillerie niet meer in staat om zware belastingen te dragen. Omdat het vervangen van de beschadigde zijpanelen betekende dat de brug afgebroken moest worden werd besloten om nieuwe zijpanelen tegen de beschadigde te bevestigen. Dit werd later een standaardmethode.
In de Tweede Wereldoorlog werden alleen al in Italië ruim 3000 baileybruggen gebouwd met een totale lengte van 90 km om de door de Duitsers en Italianen vernietigde bruggen te vervangen. De langste brug werd over de Sangro gebouwd met een lengte van 343 meter.
Op dit moment worden nog steeds oude delen van de baileybruggen in Nederland gebruikt in het station van Eindhoven. En in Hengelo is De Boekelosebrug, de baileybrug over het Twentekanaal, nog steeds in gebruik en onlangs goedgekeurd door Rijkswaterstaat voor gebruik tot 40 ton.

Performance
Tijdens de performance op zaterdag 14 september 22.00 zal deze Baileybrug als onmisbaar militair instrument veranderen in een zwartgeblakerd karkas.
Door de brug te verbranden krijgt dit kunstwerk een andere energie en de verwoeste brug geeft een emotionele aanblik. Er gaat een geestuitdrijvende kracht uit van de kunstenaar die zijn eigen werk vernietigd, een dramatische gebeurtenis, in de openbaarheid, als een hedendaagse iconoclast.

Kom kijken en neem uw camera mee
Kom kijken en neem uw camera mee

(bijna alle teksten heb ik van van internet bij elkaar gescharreld. De foto’s heb wel helemaal zelf gemaakt)

UPDATE

Na de “grote brand”, ben ik de volgende ochtend gaan kijken naar het eindresultaat. Ik vond het wat tegenvallen maar oordeelt u zelf.

Zo zwartgebladerd vond ik het niet...
Zo zwartgebladerd vond ik het niet…

Poëzie aan de waterkant 2013

“Je leeft naakt, in een pot vol insecten”
– Ester Naomi Perquin

Het thema van Poëzie aan de waterkant 2013 was ‘Poetry in Fashion’. Dichters en modeontwerpers lieten zich inspireren door ‘De nieuwe kleren van de keizer’, hiervoor werden speciaal teksten en kledingstukken ontworpen. Aangezien de zomer op 31 augustus toch echt op zijn einde liep, mocht dit gerust ambitieus genoemd worden. Je weet immers nooit of de waterkant zich in Nederland tot de achtergrond beperkt of op het laatste moment besluit toch van boven zijn entree te maken.

Dichteres Frederike Kossmann is niet bang voor het podium. foto: Roel Wijnants

De financiëring werd dit jaar op innovatieve, moderne, crisisbestendige etc., wijze gedaan: met behulp van crowdfunding, waarbij Fonds1818 ook nog een bijdrage leverde. Iets minder aandacht hiervoor in de presentatie had ik persoonlijk wat leuker gevonden. De weergoden moeten hetzelfde gedacht hebben, want het schoolbord waar de visitekaartjes van een sponsor op lagen, werd gedurende de middag zeven maal omgeblazen.

Poëzie aan de waterkant 2013. foto: Roel Wijnants

De poëzie maakte dan weer veel goed. Naast de deelnemers aan het speciale themaevenement waren er vooral jonge dichters en singer-songwriters te horen. Het was ook weer amusant om het verschil op te merken tussen die dichters die zich als een echte podiumtijger ontpopten en diegenen die op archetypische wijze met papiertjes bleven frommelen, wat ook wel zijn charme heeft. Beide categorieën bleken ongeveer evenredig vertegenwoordigd te zijn. Met een bak thee erbij en zittend aan een tafeltje of eenvoudig in het gras liggend was het zo een uitstekende culturele middag.

Organisatoren Diann van Faassen en Harry Zevenbergen van het Haags dichtersgilde kunnen tevreden zijn. Ik kijk alweer uit naar de editie van volgend jaar.

Edwin IJsman

CORE

Soms loop ik bij het werken aan een reportage onverwacht tegen een volgend item aan. Zo maak ik, vergezeld van een verstokte Groninger, een paar foto’s van het nieuwe Vindhek in het Groningse Noorderplantsoen en zie ik verderop een donker kunstwerk staan. Het programmaboekje van het Noorderzon Performing Arts Festival weet mij te melden dat dit object ‘CORE’ heet.

s-suzanne bodde02
De kunstenares aan het werk. Foto: Edwin IJsman

Volgens het boekje laat CORE ‘de aarde in haar naakte gedaante zien.’ Als we naderbij lopen dan zien we ook iets dat doet denken aan een grote kluit zwarte aarde, omgevallen. Een groepje witte bomen (berken?) ligt op zijn kant. Of het is een zeemijn, met zijn kegelvormige uitsteeksels, een geschubd monster dat dreigend uit het grasveld omhoog steekt.
Bij het kunstwerk staat nog iemand. Ze heeft een spuit in de hand en lijkt bezig het kunstwerk te repareren. Ik vraag haar of ze de maakster van het object is en ze bevestigt dit. De kunstenares heet Suzanne Bodde en ze heeft het object gemaakt in opdracht van het Centrum Beeldende Kunst Groningen. Ze is enigszins verrast door de grote belangstelling voor haar object.

CORE heeft dan ook wat te lijden onder zijn succes: het object staat op de ‘Speelweide’ en de kinderen die hier komen beschouwen het kunstwerk met enige regelmaat als klimobject. Een van de witte takken brak al af dankzij roekeloze ouders die hun kind erop dachten te kunnen zetten. Of moet ik zeggen: domme ouders die niet opgelet hebben bij de natuurkundeles op de middelbare school en wier kroost daar nu voor moet boeten? Of misschien waren het gewoon marketeers die dachten de zwaartekracht en het enorme moment in het bevestigingspunt van de tak af te kunnen bluffen. “Nature cannot be fooled,” zei Richard Feynmann niet voor niets en ook nu hebben we er weer een huilend kind bij, wellicht met de nodige blauwe plekken en bulten. CORE is geen kinderspeelgoed.

Suzanne Bodde en CORE. Foto: Edwin IJsman
Suzanne Bodde en CORE. Foto: Edwin IJsman

Kunstenares Suzanne Bodde repareert ondertussen rustig de kegelvormige uitsteeksels. Deze zijn wel leuk voor kinderen. Je kan erin praten en het kunstwerk zal je antwoorden. Met een onbegrijpelijk gegrom. Het klinkt dreigend.
Deze geluidsbewerking is gemaakt samen met de Haagse geluidstechnicus Menno Keij van Edutones.com.
Suzanne moet haar gereedschap nog even opbergen en nodigt mij uit om de binnenkant van het kunstwerk te bekijken. De ingang is krap ‘en vies,’ zegt ze. Dat lijkt mee te vallen, maar binnen ruikt het dan wel weer als een bouwmarkt. Er is net genoeg ruimte voor twee mensen om te staan. Hier, in wat tevens haar berghok is, bevindt zich de techniek die het object doet spreken. De ‘CORE’ van het object. Daarmee heb ik meer gezien dan de gemiddelde bezoeker van het festival en kan ik ook tevreden huiswaarts keren.

Het festival is inmiddels afgelopen en Suzanne Bodde is nog op zoek naar een nieuwe locatie voor haar kunstwerk. Gezien de Haagse bijdrage aan het geluid is het wellicht iets voor in de Hofstad….

Website van de kunstenares: http://www.suzannebodde.com/

Edwin IJsman

Papier maken in het Emma’s Hof

Kunstenares Renée Boute.
Kunstenares Renée Boute.

Tijdens het plukken van mint in de tuin van het Emma’s Hof voor de thee, hoor ik het gewauwel van dames aan de andere kant van het tuinhuisje. “Even een kijkje nemen.” Verbaasd zie ik grote partytenten staan, daaronder tafels geplaatst met grote bakken water, waar een groezelig drapje in drijft. Er liggen ook houten zeven met gaas, klemmen en staafmixers op de tafels en er hangen versierde huishouddoekjes aan een waslijn.

Het blijkt een workshop te zijn. Papier maken.

De deelnemers vinden het gezellig en het is tijd voor een lunch. Een mooi moment voor een interview met de initiatiefnemers galeriehouder Mark de Weijer en kunstenares Renée Boute.

Een verslag:

Op 7 september 2013 wordt er nog één workshop gehouden in de stadstuin.

Bronnen:
De Whispering Wall: http://www.whisperingwall.nl/programma.htm
Stadstuin Emma’s Hof: http://www.emmashof.nl/news/view/177

Vredespaleis 100 jaar

Vredespaleis 100 jaar. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

Op 28 augustus 2013 bestaat het Vredespaleis 100 jaar.

Het Permanent Hof van Arbitrage is in 1899 door de Internationale Vredesconferentie van Den Haag opgericht. Vele jaren later na diverse besprekingen werd besloten om een passende huisvesting te bouwen voor dit hof. De Amerikaan Andrew Carnegie maakte de bouw mogelijk door een schenking van 1,5 miljoen dollar.

Er werd een internationale prijsvraag uitgeschreven. Winnaar was de Franse architect Louis M. Cordonnier en de tuinen zijn ontworpen door de Engelse tuinarchitect Thomas Hayton Mawson.

Het paleis en de tuin staan vol met geschenken van de diverse deelnemende landen. Beroemd is de grote Jaspisvaas, geschonken door Tsaar Nicolaas II. Italië leverde het marmer. De grote klok in de klokkentoren werd door Zwitserland geschonken en wordt nog steeds op tijd gehouden door de Zwitsers. Hout kwam uit Japan en Amerika. In de kleine binnentuin staat een prachtige fontein, geschonken door Denemarken. In 1907 werd de eerste steen gelegd en het paleis werd op 28 augustus 1913 officieel door koningin Wilhelmina geopend in aanwezigheid van onder andere Andrew Carnegie.

Achter in de paleistuin zijn de bibliotheek en de Haagsche Academie ondergebracht. Leuke bijkomstigheid is, dat de bekende schuiten “De Hagenaar” of “Wagenbrugger”, zoals ze genoemd werden, de stenen aanvoerden via grachten en singels. De speciaal aangelegde draaikom bij de Groot Hertoginnelaan is daar nog een bewijs van. Veel materiaal werd met de boot aangeleverd tot aan het Piet Heinplein en vandaar verder vervoerd per paard en wagen naar de bouwplaats van het Vredespaleis.

. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

Meer van het paleis is te zien op Flickr.

Met dank aan Ed Gool, Danny Versmoren en Jacobine Wieringa, beleidsadviseur kunst en culturele aangelegenheden bij de Carnegie Foundation.

Bronnen:
Website Vredespaleis: http://www.vredespaleis.nl/
Wikipedia: http://nl.wikipedia.org/wiki/Vredespaleis
De Ooievaart
: http://www.ooievaart.nl/