Auteur: Roel Wijnants

Als fotograaf fotografeer ik Den Haag en zijn inwoners . Zie Roel1943 https://www.flickr.com/photos/roel1943/albums

Slechte informatie “Den Haag Sculptuur”.

Bruno Peinado. Foto door Roel Wijnants.
Bruno Peinado

Wie op de url van Den Haag Sculptuur klikt wordt hartelijk welkom geheten met de volgende tekst:

Den Haag Sculptuur hoopt u in 2014 weer te mogen ontvangen. Het thema zal zijn: Frankrijk!

Klik ik daarna op de tekst ‘kunstenaars’, krijg ik een lijst met namen uit 2013 voorgeschoteld. Het is nu juni 2014, maar bij Den Haag Sculptuur weten zij dat nog niet.

Ik klik op contact, voor meer informatie en verstuur een mail en krijg een mail terug: De contactpersoon is sinds december 2013 niet meer werkzaam, maar hier het adres van de plaatsvervanger. Lijkt mij, dat het adres van de plaatsvervanger direct beschikbaar moet zijn en niet via een omweg. Nu blijkt, dat de stichting Den Haag Sculptuur op sterven na dood is en dat alles is overgeheveld naar Museum Beelden aan Zee. Er wordt hard aan gewerkt om alles via Beelden aan Zee te laten lopen.

Ben maar een leek op dit gebied, maar ik zou als ik een nieuwe tentoonstelling organiseer eerst alles in orde hebben, zodat mensen informatie kunnen vinden over de tentoonstelling en niet opgescheept worden met ouwe meuk uit 2013.

Maak dan reclame voor Beelden aan Zee en niet meer voor Den Haag Sculptuur, zodat dagjesmensen direct bij de juiste informatie kunnen komen.

Ik had wat gegevens nodig over een beeld van Bruno Peinado en lees de informatie bij Beelden aan Zee. Mijn mond viel open van verbazing. Peinado is ook de maker van een bijzonder voertuig, dat bestaat uit een auto met daarop een roeiboot met een paard van Troje geplaatst .
Auto. Bron: Museum beelden aan Zee.

Ik heb geen kunstgeschiedenis gestudeerd, maar ik weet wel het verschil tussen een affuit en een auto.
Na al dat geklooi heb ik maar weer een mail gestuurd, nu direct naar het goede adres met mijn bevindingen.

Wij wachten af.

Hoe vrij is het bevrijdingsfestival

Ingang bevrijdingsfestival. Foto door Roel Wijnants.
Ingang bevrijdingsfestival.

Op 5 Mei 2014 was er het jaarlijkse bevrijdingsfestival. Het weer werkte mee om er een leuke dag van te maken. De temperatuur was aangenaam warm.

Bij het Malieveld aangekomen, begaf ik mij naar de ingang en werd er uitgehaald door een beveiliger en doorgestuurd naar een andere beveiligingsmedewerker. Wijzend op mijn camera, die ik altijd om mijn nek heb hangen, vroeg hij of ik een professionele fotograaf was, hetgeen ik ontkende. Ik sta als zodanig nergens geregistreerd en ben nergens bij aangesloten. Een perskaart heb ik niet, ben zo vrij als een vogel. Wel heb ik een KVK nummer.

“Dan mag ik je er niet inlaten met een dergelijke camera”, opperde de beveiliger, “we hebben instructies om dergelijke camera’s te weren van het terrein, vanwege de concurrentie met de professionele fotografen.”
Spontaan zakte mijn broek tot aan mijn enkels bij het horen van zoveel onzin.

Ik sprak de beveiliger toe, dat het bevrijdingsdag was en velen hun leven hebben gegeven om ons de vrijheid te geven te doen en te laten wat we willen. Hij verontschuldigde zich voor de van boven opgelegde instructies en zei dat ik er door mocht, maar dat ik het risico liep om eenmaal op het terrein, alsnog aangesproken te worden en terug gestuurd te worden. Van anderen hoorde ik, dat zij de reglementen steeds strakker gaan aanhalen.

Deze tekst stond levensgroot op het Lange Voorhout tijdens het 200 jarig feest van de grondwet. Nooit gedacht, dat ik zoiets zo snel al zou ervaren.

“De overheid schept voorwaarden voor maatschappelijk en culturele ontplooiing en voor vrijetijdsbesteding”.

Artikel 22, lid 3 van de grondwet.

Ik begreep ineens wat ze bedoelen met “De overheid schept voorwaarden“: Heb je een grote camera sorry, maar dan geen bevrijdingsfeestfoto’s. Dan ga je maar een perskaart proberen te bemachtigen.

Na een uurtje rondlopen en wat foto’s maken, heb ik het festivalterrein verlaten. Wat een bevrijdingsdag. Wat een minkukels bij de organisatie om dergelijke beperkingen op te leggen. Bevrijdingsdag is verkwanselt aan patat, bier, leden wervende instanties en standhouders, die hun torenhoge stageld zo snel mogelijk willen terugverdienen.

Kuenta i Tambu. Foto door Roel Wijnnants.

Meer foto’s op Facebook.

Dodenherdenking

Doden herdenking. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

Vandaag 4 mei, is het Nationale dodenherdenking met om 20.00 uur twee minuten stilte.

Tijdens de twee minuten stilte worden alle Nederlandse oorlogsslachtoffers herdacht, een aantal van deze slachtoffers geef ik hier even wat speciale aandacht.

In 2011 werd aangekondigd de plaatsing van ongeveer 1000 struikelstenen voor de joodse slachtoffers in Den Haag ter herinnering aan de 17.0000 slachtoffers die gevallen zijn. Na veel zoek en schrijfwerk heb ik slechts een handvol struikelstenen kunnen vinden.

Woningen waar joden woonden, die de oorlog niet overleefd hebben, krijgen een steen met een opschrift, daarop staat het geboortejaar, datum van overlijden en in welk concentratiekamp zij verbleven.

Via de naam op de struikelsteen in Kijkduin, ben ik achter de schrijnende geschiedenis van Remi van Duinwijck ofwel Koenraad Huib Gezang gekomen.

Remi van Duinwijck ofwel Koenraad Huib Gezang. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

De foto van de struikelsteen zal op de website worden geplaatst en naar Zweden worden gestuurd, broer Edward Gezang overleefde de oorlog en woont in Zweden.

Kaddish van de rouwenden. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

Juliana van Stolberglaan Gezin Benjamin van Dantzig-Berkelouw. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.
Juliana van Stolberglaan Gezin Benjamin van Dantzig-Berkelouw.
Juliana van Stolberglaan Gezin Weduwe Regina de Levie-van Gelder. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.
Juliana van Stolberglaan Gezin Weduwe Regina de Levie-van Gelder.

Berserik schilderingen weer aan de gevels Rode Dorp

Schilderijen Berserik weer aan gevels Rode Dorp. Foto door Roel Wijnants op Flickr.

Na een grondige verbouwing en renovatie zijn de kleine huisjes van het Rode Dorp, gelegen tussen de Hoefkade en Parallelweg, weer in gebruik genomen. Tegenwoordig zijn er studenten in gehuisvest, maar vroeger woonden er grote gezinnen in de kleine huisjes.

De gemeente gaf in 1988 opdracht aan de Haagse kunstschilder en graficus Herman Berserik om een viertal schilderijen te vervaardigen, die tegen de kopgevel geplaatst konden worden. Halverwege het dorp was een dwarsstraatje, ook daar kwamen schilderingen aan de gevel.

Herman Berserik kende de huisjes en de wijk goed. Hij was in de straat om de hoek grootgebracht. Het thema van de schilderingen werd herinneringen uit zijn jeugd: Het station met de hele dag treinverkeer was op een steenworp afstand, de snoepwinkel, de speelpop, de poppenkast, de bezorger met zijn transportfiets en de Hus fabriek. Allemaal onderwerpen uit zijn verleden werden op een schitterende manier weergegeven.

Zijn zoon Teun en dochter Françoise werkten mee aan de schilderijen, die de gevels sierden tot 2010. De woningen werden gerenoveerd en intussen was zoon Teun bezig om de twee werken, die vanaf de Parallelweg te zien waren opnieuw te schilderen. Het oude formaat was niet meer bruikbaar, zodat ze helemaal opnieuw geschilderd moesten worden. Herman Berserik zelf, was in 2002 overleden.

Op 24 april 2014 was het zover, de woningen werden officieel opgeleverd en de schilderingen ‘De Pop’ en ‘De Trein’ aangebracht en feestelijk onthuld. De schilderingen zijn vanwege kostenbesparende restauraties in de toekomst ingescand en op ware grootte uitgeprint.

Ik kwam wat later met Teun Berserik in gesprek en het ging ook over zijn vader. Ik wist dat de as van zijn vader rond zijn woning bij park Overvoorde was verstrooid. Teun Berserik vertelde, dat hij een klein beetje as van zijn vader heeft bewaart, dit met verf heeft vermengt en heeft gebruikt om de vogel, die op de schildering met de pop staat te verven. Zo blijft Herman Berserik voor altijd op een wel heel speciale manier verbonden met zijn schilderingen aan de muren van het Rode Dorp.

Het wachten is op de financiële middelen om ook de twee andere schilderingen, ‘De Kruidenier’ en ‘De Poppenkast’, weer te zien schitteren in het Rode Dorp.

Berserik: De Pop.
Berserik: De Pop.
Berserik: De Trein.
Berserik: De Trein.
Berserik: De Kruidenier.
Berserik: De Kruidenier.
Berserik: De Poppenkast.
Berserik: De Poppenkast.
De vogel met as van Herman Berserik.
De vogel met as van Herman Berserik.

Fotografie: Roel Wijnants.

Markt Herman Costerstraat

De Haagse Markt. Foto door Roel Wijnants op Flickr.

Het is al 76 jaar oud, de Haagse Markt aan de Herman Costerstaat. De ambulante handel was vroeger aan het begin van de Prinsegracht gevestigd. Een aantal straatnamen, zoals de “Lange Beestenmarkt” en de “Grote Marktstraat”, herinnert hier nog aan.

Een aantal jaar geleden is besloten om het marktterrein aan de Herman Costerstraat te vernieuwen. Ongeveer 85% van de marktkooplieden was voorstander van een algehele opknapbeurt. In maart 2014 is men begonnen met het leeghalen van een deel van het marktterrein. Het opknappen zal in fases gebeuren en zal aan het eind van 2014 zijn afgerond. De markt is gewoon open, de verkoop is voor een deel verplaatst naar een tijdelijke marktlocatie in de Herman Costerstraat.

De Haagse Markt is met ongeveer 500 kramen de grootste multiculturele openluchtmarkt van Nederland en trekt op de zaterdagen tussen de 20.000 – 30.000 bezoekers per dag. De 120 verschillende nationaliteiten, die in Den Haag woonachtig zijn, vinden hier de producten, die zij gewend zijn uit het land van herkomst.

De Hagenees spreekt markt plat uit als ‘maght’ en de Hagenaar zegt ‘mart’.

Haagse Markt. Foto door Roel Wijnants.
Haagse Markt. Foto door Roel Wijnants.
Haagse Markt. Foto door Roel Wijnants.
Haagse Markt. Foto door Roel Wijnants.
De vernieuwde Haagse mark met afsluitbare units
De vernieuwde Haagse mark met afsluitbare units