In het hoofd van Michiel Morel

Landingsbaanvaan

Wat zijn blogs toch af en toe fijne dingen:
Je (her)ontdekt er mensen door. Nieuwe mensen die je nog niet kende en kanten van mensen die je al kende, maar die kanten blijken te hebben die je nog niet van ze kende.

Ik ken Michiel al jaaaren (zeker een jaar of 10, maar zonder zijn achternaam te kennen), als …. partner van de moeder van twee van mijn favoriete barmeisjes. Ik ga niet op dit blog vertellen wie dat zijn. Als je me tegenkomt, mag je het vragen en misschien geef ik je dan antwoord….

Gisteren was ik in Museum “Beelden aan Zee” om de overzichtstentoonstelling van Auke de Vries te bekijken die als titel heeft “Tussenlanding”. Ik vandaag wat Googelen op Auke de Vries en wat ontdek ik op Michiel Morel’s site: Een hele mooie longread over een bezoek aan het atelier van Auke de Vries. Het lezen waard! Evenzo is de tentoonstelling die nog tot 25 juni in Beelden aan Zee te zien is een bezoek waard!

En passant weet ik nu ook waar “Gerrie De Kraai” vandaan komt.

Michiel Morel is dus kunstblogger. Wat leuk! Ontdek hem zelf ook.

P.s.: Ik gaf de foto “Landingsbaanvaan” (onze vaste taal criticus zal er vast iets op aan te merken hebben) als titel mee. Een van Auke de Vries’ kenmerken is dat hij zijn werk zelden een titel meegeeft. Hij vindt dat anderen die maar erbij moeten bedenken. Alsjeblieft Auke.

Brasil, Beleza?! De beelden op het Lange Voorhout

Hedendaagse Braziliaanse beeldhouwkunst op het Lange Voorhout.

Héctor Zamora - Tower Tamariu (2013)

Héctor Zamora – Tower Tamariu (2013)

Ook Nederland kent de bakkersfiets. Brazilië de vrachtfiets. Beide zijn bedoeld om producten over land te vervoeren, beide staan voor handel en beide verdwijnen steeds meer uit het straatbeeld. Het door mankracht aangedreven transportmiddel wordt vervangen door een elektrisch mechaniek. Met deze installatie plaatst Zamora een spotlight op een verdwijnend fenomeen. Ook brengt hij de werkomstandigheden en uitdagingen onder de aandacht die Braziliaanse werklieden het hoofd moeten bieden. De titel, vrij vertaald Toren van uitdaging wijst op de concentratie, kracht en balanceerkunsten die vereist zijn om met dit voertuig overweg te kunnen.

Maruis Galan - Empate

Maruis Galan – Empate (2016)

Empate verbeeldt de verbindende kracht van samen sporten. In het warme Brazilië wordt veel in de buitenlucht gesport, zoals ook het werk van Marcos Chaves toont. Sporten werkt verbroederend, ook al is een wedstrijdje basketbal gebaseerd op het hebben van twee baskets in deze installatie lijnrecht tegenover elkaar, maar grijpen ze hoog in de lucht verbroederend in elkaar. De twee ringen die elkaar ruisen doen denken aan de ringen van de Olympische Spelen. Deze vinden in augustus 2016 plaats in Rio de Janeiro. Ook dit sport evenement staat voor verbroedering, maar gaat anderzijds gepaard met een hoop strijd.

Opavivará! - Namoitta

Opavivará! – Namoitta (2006)

Het kunstenaarscollectief Opavivará! speelt met de openbare ruimte en de mensen die deze plekken bevolken. Door middel van installaties biedt Opavivará! het publiek een positieve, gedeelde ervaring.
Met Namoita, een cirkel van bomen en struikgewas, ontstaat een beschutte plek waar de voorbijganger zich even kan terugtrekken in luie stoelen. Het Lange Voorhout is meestal een plek waar gewerkt wordt, in de omringende ambassades en instanties. Nu is er een plek in deze openbare ruimte, een stukje ontspanning te midden van de werksfeer, een stukje natuur in de stad.

Ernesto Neto - Animal Nature

Ernesto Neto – Animal Nature (2013)

Animal nature represeenteert tegenstellingen. De welvende sculptuur is gemaakt van cortenstaal, een materiaal dat machinematig wordt gesneden. De computergestuurde machine kan het format eindeloos vermenigvuldigen. De technisch geproduceerde, abstracte vormen hebben echter het uiterlijk van gebladerte of bloemen. Zo bevat de sculptuur een tegenstelling tussen technologie en natuur. Deze uitersten grijpen in elkaar door middel van het materiaal. Door de blootstelling aan de buitenlucht zal het staal langzaam verkleuren tot een aardekleurig bruin. In het materiaal zit nog een paradox verborgen: de open structuur heeft ogenschijnlijk gewichtloos karakter, terwijl zij is gemaakt van een van de meest zware staalsoorten.

Marcelo Cidade - Espaco Entre

Marcelo Cidade – Espaco Entre (2008)

Graffiti kennen we uit de openbare ruimte. Denk aan kleurig bespoten muren of treinen. Toch worden graffitiwerken niet altijd als kunst gezien, de kunstzinnigheid en de vaardigheid van de maker ten spijt. Bij kunst denkt men meestal aan binnen, aan het museum met zijn witte wanden en sokkels. Cidade keert deze aanname binnenstebuiten. Hij bespuit juist de binnenkant van het bouwsel met verf, niet de buitenkant. Door graffiti naar binnen te halen, legitimeert hij het als kunst.

Adriana Varejão - Panacea Phantastica

Adriana Varejão – Panacea Phantastica (2003)

De sculpturen van Varejão verwijzen naar de complexe geschiedenis van Brazilië. Ze werkt volgens de artistieke stijlen die het land veroverden als gevolg van de kolonisatie. Een voorbeeld hiervan zijn de keramische tegels die met de Europese conquistadors meekwamen. Deze tegels waren een visueel en cultureel bewijs van de Portugese aanwezigheid. Wat Varejão toont ons toont, is echter niet het verhaal van eenrichtingsverkeer. Want de tegels zijn bedekt met zeefdrukken van Braziliaanse planten voor medische en botanische doeleinden geëxporteerd werden naar het thuisland van de veroveraars. De namen en geneeskrachtige werking van de planten worden in het Latijn beschreven, zoals ze destijds als compleet exportproduct verhandeld werden. Hiermee toont Varejão het bestaan van nog een kant van de toch al zo complexe (koloniale) geschiedenis van haar Brazilië.

Ernesto neto - In the corner of life

Ernesto neto – In the corner of life (2013)

In the corner of life doet denken aan de Braziliaanse neoconcretismo-beweging van de jaren ’60. Binnen de Braziliaanse avant-garde ontstond kritiek op de Europese constructivistische kunst, die tot dan toe als voorbeeld had gediend. Deze was geometrisch, mathematisch en objectgericht. Denk aan Mondriaan, De Stijl, of het Bauhaus. De Brazilianen wilden binnen de abstracte kunst juist weer een menselijk aspect brengen. Interactie met en het gevoel van de toeschouwer werden belangrijk. Ernesto Neto biedt hier een volledig abstract werk, dat toch menselijk oogt vanwege de organische vormen. Tussen de welvingen bevindt zich een hangmat om in weg te kruipen. Zo biedt Neto via hoogst abstracte middelen toch een oer-menselijke ervaring van geborgenheid.

Eduardo Coimbra - Muro

Eduardo Coimbra – Muro (1993)

Een muur doet denken aan vastigheid en onbeweeglijkheid. Daaruit voortkomend eventueel ook aan bescherming of juist uitsluiting. Hoe dan ook, een muur doet zelden denken aan beweging. Eduardo Coimbra maakt een stenen wand die nu juist wel een grillig patroon volgt en op rolletjes staat. Zijn Muro oogt daardoor als beweeglijk en organisch geheel. Coimbra is opgeleid als ingenieur. Hij maakt archictecturale installaties met een sureëel tintje, die het publiek verrassen of prikkelen. Met Muro confronteert hij de toeschouwer met zijn of haar verwachtingen van het archectonische begrip muur: hoe definieer je muur eigenlijk? Wat is, doet en kan een muur?

Marcos Chaves - Academia

Marcos Chaves – Academia (2014)

Academia toont de Braziliaanse betekenis die wordt toegekend aan de term academie. Een academie zoals wij die kennen, is een culturele onderwijsinstelling gebaseerd op het Bildungsideaal. Bildung staat voor de ontplooiing van menselijke kwaliteiten zoals het vermogen tot moreel oordelen en kritisch denken. In het huidige, op lichamelijk schoonheid gerichte Brazilië staat de term academie echter niet meer voor een cultureel onderwijsinstituut, maar voor een instituut waar aan lichamelijke ontplooiing wordt gedaan: de fitness- of de sambaschool. Met name fitnessscholen zijn een prominent onderdeel van de samenleving. Ze worden spontaan in de open lucht gebouwd voor en door buurtbewoners. De natuurlijke omgeving en gevonden voorwerpen zoals loden pijpen, cementblokken en houtstaven worden zo inventief mogelijk ingezet om heuse sportvoorzieningen te maken. Academia van Chaves is een eerbetoon aan zulke lokale uitingen van creativiteit en gemeenschapszin.

Valeska Soares - Adrift

Valeska Soares – Adrift (2016)

Deze boot dobbert niet op een watervlakte, maar op een spiegel. Het spiegelende oppervlak reflecteert de dubbele rij lindebomen van het Lange Voorhout. Hierdoor lijkt het water groen in plaats van te verwachte blauw. Zodoende lijkt het bootje te drijven op een zee van bladeren. Een vreemde gewaarwording, zeker als we ons realiseren dat dit scheepje is gemaakt van hout.

Info stand Lange VoorhoutInformatiehuisje Museum Beelden aan Zee: “En welk beeld vind het mooist?”

InformatieInformatiebord ingang Lange Voorhout.

Bron:
Museum beelden aan Zee.
Bordjes met beschrijving langs het grindpad.

Vormidable, de beelden aan het Lange Voorhout

Een tour langs de beelden op het Lange Voorhout, onderdeel van het onlangs koninklijk geopende Vormidable.

Le Grand Vivisecteur (2015) – Johan Creten.

001 - Le Grand Vivisecteur

De monumentale afmeting van de Le Grand Vivisecteur heeft tot gevolg dat de toeschouwer zich klein voelt. De uil is gedetailleerd uitgevoerd. Opvallend zijn de gelaatsuitdrukking, de holle ogen en de machtige klauwen. De sokkel van het beeld doet tegelijk dienst als zetel, waarop de bezoeker maag plaatsnemen.

Octo (2011) – Johan Creten.

002 - Octo

Octo is een afbeelding van een rog, ook wel zeeduivel genoemd, met menselijke gelaatstrekken aan beide kanten van zijn dunne, platte kop. Ook de verticale positie van de levensgrote rog neigt ertoe dat wij er een beeltenis van een mens in terugzien. Door de confrontatie met dit vermenselijkte zeemonster daagt Creten de toeschouwer uit om zich te verdiepen in zijn eigen mensbeeld.

LUIZAERC (2012 – 2015) – Nick Ervinck.

003 - Luizaerc

LUIZAERC (een zelfverzonnen woord) lijkt op een bewaker van een onbekend terrein, men kan zich afvragen of hij het gebied afschermt of dat hij juist toegang biedt. De decoratieve sokkel is een herkenbare vorm uit het verleden en vormt een sterk contrast met de dynamische vormgeving van het bovenste deel van dit monumentale beeld. Het is ontworpen met een computerprogramma en gemaakt met een FDM 3D-printer. De kleur geel ver wijst naar een stadium in de alchemie waarin nieuw leven uit dode materie ontstaat.

Silver Cakespoons (2012) – Peter Rogiers.

004 - Silver Cakespoons

De beelden van Rogiers hebben de dynamiek en bewegelijkheid van een dansend lichaam. Zijn werk balanceert tussen het abstracte en het figuratieve. Het beeld Silver Cakespoons is met groot vakmanschap maar ook met humor gemaakt. Deze fleurige, ‘dansende’ palmboom, met zijn bladeren als stelen van dessertlepels, wedijvert met statige lindebomen op het Lange Voorhout. Rogiers vergroot telkens weer de onrust van een dansend lichaam in zijn sculpturaal werk.

Sturm (2012) – Caroline Coolen.

005 - Sturm

Door de kleurverschillen lijkt Sturm uit verschillende delen te bestaan. Een mensfiguur zoekt naar evenwicht op een rotsachtige bodem terwijl hij zich los vecht uit een kolkende massa waarin zijn hoofd en armen verdwijnen. Of is hij in extase? Op een rots kruipt een dierlijke vorm die de hachelijke strijd gadeslaat. Coolen probeert in haar werk de moderne mens ondergeschikt aan de natuur weer te geven.
Zij doet dit volgens haar eigen regels over vormgeving waarbij zij nadrukkelijk het artistieke maakproces zichtbaar wil laten.

Sheperd (2013) – Caroline Coolen.

006 - Sheperd

Een belangrijk thema in het werk van Coolen is het fragmenteren van mensen- en dierfiguren. Wij kennen immers ook veel klassieke beelden zonder hoofden. of armen. Ook Sheperd is afgeleid van die klassieke figuren. In plaats van de karakteristieke herdershond, waaraan de herder zijn identiteit ontleent, ligt een doormidden gesneden vos aan zijn voeten. Of de vos slachtoffer of dader is, blijft raadselachtig.

Earthcar (2002) – Peter de Cupere.

007 - Earthcar

Earthcar is een nog functionerende auto bedekt met aarde. De nepplanten op het dak van de auto lijken echt te groeien. Binnenin de auto liggen boeken, gemaakt van aarde en bedrukt met de tekst: Smell the Earth. Aan de auto hangen gereedschappen voor tuinonderhoud. Door middel van een spray verspreidt de auto de geur waardoor de toeschouwer zich in een Toscaans landschap waant. De Cupere maakt rooksculpturen en reukinstallaties. Deze geurkunstwerken worden alfactorische kunst genoemd.
De combinatie van waarneming en geur, die ongewoon is in de kunst, versterkt de beleving.

SCRINIUM 01 (2015) – Renato Nicolodi.

008 - Scrinium 01

Scrinium is Latijn voor een kist of koker om oude boeken of papierrollen in op te bergen. Nicolodi maakt modellen van gebouwen die niet bedoeld zijn om te worden gebouwd. Het zijn sobere, gesloten architectonische vormen gekleurd in tinten en schakeringen van beton. Ze zijn onder andere geïnspireerd op de megalomane naziarchitectuur uit WO II. Zijn werk trekt aan en stoot af omdat dit soort constructies door de geschiedenis beladen zijn. Toch zijn deze strakke constructies van een verrassende schoonheid.

Fallen DictatorPhilip Aguirre y Otegui.

009 - Fallen Dictator

Fallen Dictator is een omvergetrokken monument van een symbolische dictator: hij is letterlijk van zijn voetstuk gevallen. Het verwijst naar het gevelde monument van Saddam Hoessein maar gaat ook over alle dictators die ten val zijn gebracht door volksopstanden. Aguirre wil met dit beeld symbolen van macht en de manipulatie van macht vormgeven. Fallen Dictator bekritiseert macht en gebruikt het monument als vertoning daarvan.

Prototype VIPAG (2001 – 2002) – Leo Copers.

010 -Prititype VIPAG

In de VIPAG (Vrijwillige Individuele Publieke Automatische Gevangenis) kan op vrijwillige basis een openbare gevangenschap worden ondergaan. Het doel van de publieke opsluiting zal voor de gebruiker de verlossing van zijn schuldgevoel zijn. De VIPAG werd bedacht ter aanvulling van de traditionele of vaste gevangenissen. Copers cel is een vertaling van de middeleeuwse schandpaal naar de hedendaagse maatschappij: het immorele van vrijheidsberoving wordt als vrije keuze aangeboden, hierbij refererend aan de normen en moraliteit in onze samenleving.

Landscape (2013) – Fred Eerdekkens.

011 - Landscape

Landscape is een oranje gekleurde spiraal die het woord landscape vormt. Het werk is oorspronkelijk gemaakt op buiten op het land getoond te worden. Ook in andere ruimtes is, via de taal, de relatie met een landelijke omgeving duidelijk. Eerdekkens houdt zich bezig met de vraag hoe taal zich tot de wereld van de verbeelding verhoudt. Zijn letter- en lichtsculpturen zijn een spel met logica en verbeelding.

White Migrant (Harry) (2012) – Tinka Pittoors.

012 - White Migrant

White Migrant (Harry) is oorspronkelijk gemaakt om bovenop de duiventoren van kasteel Heeswijk (Dinther, Brabant) te staan. Pittoors associeerde de opdracht met communicatie en het brengen van een boodschap. Pittoors begon als schilder/tekenaar maar werd beeldhouwer. White Migrant (Harry) is een goed voorbeeld van hoe zij ook haar sculpturen wil tekenen. De rechte lijnen van de houten stokken en de ronde lijnen van de neonbuizen vormen een interessant contrast, vooral ’s nachts wanneer het beeld als een baken de omgeving verlicht.

Frozen Wave (2012) – Luk van Soom.

013 - Frozen Wave

Frozen Wave is een gestileerde getijgolf afgebeeld op zijn hoogste, meest indrukwekkende en mooiste moment: voordat hij neerstort, te vergelijken met de fotograaf die afdrukt op één honderdste van een seconde. Van Soom’s thema’s zijn zwaartekracht, gewichtloosheid en vluchtigheid, hier samengebracht in een bronzen kolos. De specifieke krulvorm, die Van Soom de oneindigheidsvorm noemt, komt vaak in zijn beelden terug. Zijn monumentale beeld Een kosmisch verlangen is te zien in de voortuin van Raadhuis de Paauw in Wassenaar.

Raised Elevation (2013) – Leon Vranken.

Raised Elevation is een herinterpretatie van een klassieke sokkel. Het uit elkaar halen en opnieuw stapelen van de onderdelen, met toevoeging van houten latten, wijst op de tijdelijkheid van kunstobjecten en is tegelijkertijd niet zonder humor. Door de deconstructie neemt de sokkel, die bedoeld is om een beeld te dragen, zelf een sculpturale vorm aan. Dit werk is aangekocht door het Middelheimmuseum in Antwerpen.

Jesse (2208) – Sofie Muller.

015 - Jesse

Jesse draait met verwondering om en ziet een spoor van rode begonia’s achter zich. Dit kun je interpreteren als dreigend of juist als iets speels. Muller wil dat de kijker zelf interpreteert en fantaseert. De ogen zijn afwezig omdat, zoals Muller zegt, ‘ogen eisen te sterk de aandacht op‘. Muller brengt tegenstrijdige ideeën of gevoelens samen zoals die ook in ieder mens tegelijkertijd voorkomen.

Entrance Kit for Sculpture Garden III (2010) – Wesley Meuris.

016 - Entrance Kit for Sculture Garden 3

Entrance Kit for Sculpture Garden III bestaat uit twee zuilen aan beide kanten van de ingang naar een beeldentuin. Ze hebben de klassieke vorm van een zuil, namelijk een ondersteunende basis met daarop een zuil afgedekt met een kapiteel. De zuilen zijn niet verankerd in de grond en worden ondersteund door houten skeletten. Ze zijn verplaatsbaar. Een hek of omheining ontbreekt en je kunt er omheen lopen. Meuris wil aangeven dat de verbinding van het verleden met het heden verloren is gegaan.

Fin (2015) – Johan Tahon.

017 - Fin

Deze bronzen engel vormt een eenheid met de in museum Beelden aan Zee tentoongestelde gipsen engel. De engelen staan in een denkbeeldige spirituele verbinding met elkaar door middel van satellietschermen.
Door hun lange, opgerichte houding wordt de nadruk gelegd op de hemelse sferen waarin zij zich bevinden. Hun taak is bescherming van de twee tentoonstellingen, als echte beschermengelen.

De expositie is te bezichtigen van 20 mei – 25 oktober 2015.

Bron tekst: Bordjes naast de kunstwerken op het Lange Voorhout.
Foto’s: Ed Gool
Gerelateerd:
Kunst kijken; Kunst begrijpen, door Casper de Weerd.
De Prachtige Foute Hoed van Maxima, door Happy Hotelier.
Beeldige Beeldhouwwerken op het Lange Voorhout, door Happy Hotelier.

De Prachtige Foute Hoed van Maxima

Maxima Hoed 1 _U1A1711

Ik heb tijdens de opening van Den Haag Sculptuur afgelopen woensdag 20 mei heel wat mooie plaatjes kunnen maken van onze Koningin Maxima en Koningin Mathilde van België. Tijdens het maken van die foto’s bekroop me al het gevoel dat er iets niet in de haak was: Die hoed! Iemand anders noemde het al een vliegende schotel.

Uiteindelijk geeft de eerste foto het beste weer wat ik bedoel: Op deze foto zie je het gezicht van Maxima niet. Stel je voor: Je bent als koningin Mathilde uitgenodigd om dit evenement waar hoofdzakelijk Vlaamse Kunstenaars tentoon gesteld worden, met je aanwezigheid op te vrolijken….Je loopt naast je gastvrouw….maar je ziet haar gezicht niet, tenzij je om de UFO heen wandelt of buigt. Naar mijn mening heeft Maxima hiermede een van de grondwetten van beleefdheid en goede manieren met voeten getreden: “Gij zult uw gasten niet in verlegenheid brengen”. Er is nog een praktisch bezwaar: De fotografen aan de andere kant van het voor het eerst afgezette Lange Voorhout konden haar gezicht niet goed fotograferen. Dus ook uit PR oogpunt is het een domme hoed.

Queen Maxima _U1A1744Kl

De hoed is prachtig, daar niet van. De hoed staat haar beeldig. Ook waar. Of niet?

Queen Hoed _U1A1649

Niet dus, zoals deze laatste foto toont: Als het zonnetje maar even doorbreekt is het alsof ze weer zwanger is van nummer 4. Dan lijkt het alsof ze vol zit met zwangerschapsvlekken in haar gezicht…

Ik zag dit eigenlijk pas goed toen mede haagspraker Gerard de volgende foto publiceerde:
Koningin Maxima. Queen Maxima of the Netherlands
Door het zwart wit effect krijgt ze plooien en rimpels in haar gezicht. Toen ik dat zag ben ik in mijn eigen foto’s gaan graven of ik ook niet zoiets had geknipt.

Ps: Chapeau! Gerard: deze foto “went viral” op Flickr.

Mijn foto zonder toestemming in gids Museum Beelden aan Zee

Liesje leerde Lotje lopen langs de lange lindenlaan. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

De beelden op het Lange Voorhout stonden er al en er werd een informatiekiosk geplaatst. Ik nam een magazine mee voor informatie bij mijn foto’s en bekeek thuis het magazine. Een foto van een kunstwerk op pagina 11, trok mijn aandacht, want dat kunstwerk was er nog niet, maar het was wel een foto van het Lange Voorhout met het kunstwerk. Het bleek een art impression te zijn van kunstenares Marie Hélène Richard.

Bronnen: Bewerkte foto Marie Hélène Richard. Gids uitgave Museum Beelden aan Zee. Gebruik: Citaatrecht.
Bronnen: Bewerkte foto Marie Hélène Richard. Gids uitgave Museum Beelden aan Zee. Gebruik: Citaatrecht.

Opeens kreeg ik het idee dat het wel een een foto van mij zou kunnen zijn.

Vervolgens zoek ik op de fotowebsite Flickr naar foto’s van het Voorhout en vind de foto, die ik hebben moet en vergelijk beide nog eens goed, maar dit is ‘DE foto’, die is gebruikt en stuur een mail met mijn bevindingen naar Museum Beelden aan Zee. Ik krijg een mail terug van Maarten Steemers Zakelijk directeur van BAZ, met excuses en de uitleg dat de kunstenaar de foto heeft aangeleverd:

“Wij hebben slechts de PDF van de kunstenares gereproduceerd, ervan uitgaande dat het accent in de reproductie op het kunstwerk zou liggen zoals geplaatst in de omgeving. Voorts mochten wij er door de wijze van aanlevering van uitgaan dat de kunstenares ofwel zelf de foto had genomen ofwel zelf de rechten had geregeld”.

Hier had ik enigszins begrip voor, maar vond het wel vreemd, dat er in het colofon niets te vinden was over de maker van de foto, terwijl er wel fotografen werden genoemd voor andere foto’s. Een paar dagen later krijg ik weer een mail van Maarten Steemers Zakelijk directeur van BAZ.

“Ik heb inmiddels ook even op uw Flickr pagina gekeken, en daaruit blijkt dat de foto onder de Creative Commons licentie gebruikt mag worden, zelfs aangepast, voor niet-commercieel gebruik. Eigenlijk alle dingen waarin u in uw eigen klachtenmail tegen ageert- daar geeft u zelf toestemming voor. De kunstenares heeft in alle piëteit gehandeld, ze heeft gewijzigd en toegevoegd, en dat mocht blijkbaar ook volgens de licentie. Ik ga ervan uit dat de zaak hiermee uit de wereld is.”

Hiermee is de zaak niet uit de wereld!

Als de directeur mijn licentie heeft bekeken, moet hij toch gezien hebben dat alle gebruik staat of valt met de belangrijkste voorwaarden voor gebruik namelijk:

“Naamsvermelding — De gebruiker dient de maker van het werk te vermelden, een link naar de licentie te plaatsen en aan te geven of het werk veranderd is.”

Verder vermeld de licentie:

“NietCommercieel — Je mag het werk niet gebruiken voor commerciële doeleinden.”

Zie de bronteksten op de Creative Commons website: http://creativecommons.org/licenses/by-nc/2.0/deed.nl

Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de gids bol staat van de advertenties. Er staan zo’n 30 commerciële advertenties of logo’s in van sponsoren en een aantal advertenties van musea. Kunst is gewoon handel. Zo bedraagt de jaaromzet van Sotheby’s ongeveer 2 miljard dollar.

Na de mail aan de directeur met mijn bevindingen, zoals hierboven te lezen is, verstuurd te hebben op 16 juni, is het doodstil gebleven Zij reageren nergens meer op. Een medewerker van de afdeling Public Relations wist er van en zou het bespreken, op 3-7-2014 kreeg ik een uitnodiging voor een gesprek bij museum Beelden aan Zee.

Wel heb ik nog de kunstenares Marie Hélène Richard ontmoet op het Lange Voorhout, mijn verhaal verteld met de mededeling, dat zij een factuur te gemoed kon zien.

Voor Museum Beelden aan Zee hier nog een handige tip van Charlotte Meindersma: http://www.charlotteslaw.nl/2013/04/auteursrecht-naamsvermelding/

Vandaag 4-7-2014 heeft er een gesprek plaatsgevonden tussen Maarten Steemers Zakelijk directeur van BAZ en mij . we hebben elkaars standpunten en excuses uitgewisseld en het eindresultaat is dat Museum Beelden aan Zee de schadevergoeding zal betalen hetgeen een coulante houding is vooral naar de kunstenaar. bij deze is alles opgelost. Eind goed al goed.