Schoonmaken van het Low Power Display, Wagenstraat, Den Haag.
Tijdens ons wekelijks Opuh Koffie bij 7 O’Clock in de Wagenstraat, zien wij een bedrijfswagen stoppen. Er stappen twee personen uit en beginnen een Low Power Display schoon te maken, zodat de zonnepanelen optimaal het zonlicht kunnen ontvangen, om het display met de de aankomsttijden aan de passagiers te kunnen laten zien.
Deze bushalte is echter al maanden geleden opgeheven.
Maanden eerder deelde de HTM via publicatie’s op het internet het volgende mede:
Als gevolg van de verkeersplannen rondom de herinrichting van het gebied rond HS: Bus 18 verdwijnt uit de Stationsbuurt en een deel van de Schilderswijk. Het betreft de halten bij de Amsterdamse Veerkade, de Wagenstraat, de Stationsweg en de Parallelweg.
Iedereen die wel eens door de Elandstaat heeft gereden of gewandeld, kent het gebouw op de hoek van de Helmersstraat. Ook wel bekend onder de naam “Elandia”. In de Helmersstraat vallen onmiddellijk de twee natuurstenen Atlanten op, die het balkon ondersteunen. Ik vermoed, dat één van de beeldhouwers zichzelf heeft afgebeeld als atlant.
Atlanten, zoals ze in de Helmersstraat te zien zijn.
Wat is dit voor een gebouw en waar dient het voor? Jarenlang, van 1932-2010, was het een honk voor een padvindersgroep. Tegenwoordig is er het atelier ‘Sint Lucas’ in gevestigd.
Het gebouw is vermoedelijk in 1881 ontworpen en gebouwd door en voor Johan Hendrik Franciscus te Poel en Frederick Stephanus Stoltefus, afgekort tot ‘J. Poel en F.S. Stoltefus Beeldhouwers’. Stoltefus was oorspronkelijk van Duitse afkomst. Te Poel en Stoltefus, vervaardigden veel rooms-katholieke beeldhouwwerken o.a kansels, biechtstoelen en kruiswegstaties.
Door heel Nederland vind je altaars of kruiswegstaties, die uit het atelier in de Helmerstraat komen. Zo ook het altaar uit de oude Boskantkerk. Het hoogaltaar, muurschilderingen en de kruiswegstatie in de Heilige Maria van Jessekerk te Delft, zijn afkomstig uit het atelier in de Helmerstraat.
De kruiswegstatie in de Elandstraatkerk is ook afkomstig uit het atelier van Te Poel en Stoltefus. De heren hebben zichzelf diverse keren afgebeeld alsmede buurtbewoners en personeel, die model hebben gestaan voor de te maken staties.
Het is leuk om de gezichten te herkennen in de haut-reliëfs. Soms is het even zoeken, maar ze zijn te herkennen:
Een van de kruiswegstaties, waarin de beeldhouwer zichzelf heeft afgebeeld.Een van de beeldhouwers, zoals hij te zien is in de kruiswegstatie.Een van de beeldhouwers, zoals hij te zien is in de kruiswegstatie.
Mocht u wat tijd over hebben dan is een bezoek aan de Elandstraatkerk zeer de moeite waard.
Bronnen:
– Wikipedia.
Monumentenzorg
– rkdelft.nl.
– en een parochiemedewerker.
Vrijdag 11 juli 2014 werd de Srebrenica herdenking gehouden. Op deze dag worden de ruim achtduizend slachtoffers herdacht, die in Srebrenica zijn vermoord.
Voorafgaande aan de herdenking vond de Mira mars plaats. ,Dit jaar koos men Wassenaar als startpositie: De afstand naar het Plein bedroeg elf kilometer. Eenmaal aangekomen bij het Plein en na een rondje eromheen, kon de plechtigheid beginnen. Dit jaar werden ook de 175 personen herdacht, die onlangs zijn geïdentificeerd en op 11 juli zijn herbegraven. Hun namen werden voorgelezen op het Plein. Opvallend was de afwezigheid van parlementariërs. Op Ahmed Marcouch na, waren zij onzichtbaar.
De plechtigheid werd door veel familie, nabestaanden en belangstellenden gevolgd. Ook de jeugd was ruim vertegenwoordigt. Zij nemen straks de fakkel over van de ouderen. Terwijl de namen van de doden werden voorgelezen, schoten sommige mensen vol en werd hier en daar een troostende schouder of arm aangeboden. Een imam hield een korte toespraak gevolgd door een gebed en daarna werd er stilte in acht genomen.
Aan het eind van de herdenking werden er witte ballonnen uitgedeeld. Aan de ballonnen zaten kaartjes met de namen van de slachtoffers. Na een teken werden de ballonnen losgelaten en vlogen over Den Haag naar verre oorden.
De beelden op het Lange Voorhout stonden er al en er werd een informatiekiosk geplaatst. Ik nam een magazine mee voor informatie bij mijn foto’s en bekeek thuis het magazine. Een foto van een kunstwerk op pagina 11, trok mijn aandacht, want dat kunstwerk was er nog niet, maar het was wel een foto van het Lange Voorhout met het kunstwerk. Het bleek een art impression te zijn van kunstenares Marie Hélène Richard.
Bronnen: Bewerkte foto Marie Hélène Richard. Gids uitgave Museum Beelden aan Zee. Gebruik: Citaatrecht.
Opeens kreeg ik het idee dat het wel een een foto van mij zou kunnen zijn.
Vervolgens zoek ik op de fotowebsite Flickr naar foto’s van het Voorhout en vind de foto, die ik hebben moet en vergelijk beide nog eens goed, maar dit is ‘DE foto’, die is gebruikt en stuur een mail met mijn bevindingen naar Museum Beelden aan Zee. Ik krijg een mail terug van Maarten Steemers Zakelijk directeur van BAZ, met excuses en de uitleg dat de kunstenaar de foto heeft aangeleverd:
“Wij hebben slechts de PDF van de kunstenares gereproduceerd, ervan uitgaande dat het accent in de reproductie op het kunstwerk zou liggen zoals geplaatst in de omgeving. Voorts mochten wij er door de wijze van aanlevering van uitgaan dat de kunstenares ofwel zelf de foto had genomen ofwel zelf de rechten had geregeld”.
Hier had ik enigszins begrip voor, maar vond het wel vreemd, dat er in het colofon niets te vinden was over de maker van de foto, terwijl er wel fotografen werden genoemd voor andere foto’s. Een paar dagen later krijg ik weer een mail van Maarten Steemers Zakelijk directeur van BAZ.
“Ik heb inmiddels ook even op uw Flickr pagina gekeken, en daaruit blijkt dat de foto onder de Creative Commons licentie gebruikt mag worden, zelfs aangepast, voor niet-commercieel gebruik. Eigenlijk alle dingen waarin u in uw eigen klachtenmail tegen ageert- daar geeft u zelf toestemming voor. De kunstenares heeft in alle piëteit gehandeld, ze heeft gewijzigd en toegevoegd, en dat mocht blijkbaar ook volgens de licentie. Ik ga ervan uit dat de zaak hiermee uit de wereld is.”
Hiermee is de zaak niet uit de wereld!
Als de directeur mijn licentie heeft bekeken, moet hij toch gezien hebben dat alle gebruik staat of valt met de belangrijkste voorwaarden voor gebruik namelijk:
“Naamsvermelding — De gebruiker dient de maker van het werk te vermelden, een link naar de licentie te plaatsen en aan te geven of het werk veranderd is.”
Verder vermeld de licentie:
“NietCommercieel — Je mag het werk niet gebruiken voor commerciële doeleinden.”
Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat de gids bol staat van de advertenties. Er staan zo’n 30 commerciële advertenties of logo’s in van sponsoren en een aantal advertenties van musea. Kunst is gewoon handel. Zo bedraagt de jaaromzet van Sotheby’s ongeveer 2 miljard dollar.
Na de mail aan de directeur met mijn bevindingen, zoals hierboven te lezen is, verstuurd te hebben op 16 juni, is het doodstil gebleven Zij reageren nergens meer op. Een medewerker van de afdeling Public Relations wist er van en zou het bespreken, op 3-7-2014 kreeg ik een uitnodiging voor een gesprek bij museum Beelden aan Zee.
Wel heb ik nog de kunstenares Marie Hélène Richard ontmoet op het Lange Voorhout, mijn verhaal verteld met de mededeling, dat zij een factuur te gemoed kon zien.
Vandaag 4-7-2014 heeft er een gesprek plaatsgevonden tussen Maarten Steemers Zakelijk directeur van BAZ en mij . we hebben elkaars standpunten en excuses uitgewisseld en het eindresultaat is dat Museum Beelden aan Zee de schadevergoeding zal betalen hetgeen een coulante houding is vooral naar de kunstenaar. bij deze is alles opgelost. Eind goed al goed.
Alle jaren dat Festival Classique op de Hofvijver werd uitgevoerd, kon men voor een groot deel vanaf de kant alles meebeleven en zien. De tribune zat vol, maar men kon toch meegenieten met de uitvoering. Daar werd door veel mensen gretig gebruik van gemaakt en bepaalde mede de sfeer van de avond.
Helaas is er dit jaar voor een andere opstelling gekozen, zodat het publiek, dat niet betaald, ook niets kan zien. Wij danken de organisatie voor deze maatregel. Klassieke muziek wordt op deze wijze het elitaire hoekje in gestopt, waar het altijd in heeft gezeten.
Oud Hagenaar Tijl Beckand probeert om klassieke muziek toegankelijker te maken voor een groter publiek, maar Den Haag sluit de gordijnen voor pottenkijkers.
Haagse fotografen maken graag reclame voor dit soort evenementen, maar als een plaatje schieten onmogelijk wordt gemaakt, dan haken zij af. De één graag, de ander traag.
Haagspraak 