Zag afgelopen week dat de luiken en een deur van het oude stadhuis aan de Groenmarkt een kleur hadden gekregen, die er niet om liegt. Volgens mij hebben ze signaalrood gebruikt in plaats van het historisch verantwoorde Ossenbloed.
Beetje pijn aan de ogen doet het wel. Ter vergelijking een kleurenstaaltje toegevoegd.
Lees verder “Mooi rood is wel lelijk”
Woensdagmiddag, na afloop van de Opûh Koffie, besloot ik om een rondje door het centrum te maken. In de Korte Poten kwam ik Theo Kelderman tegen.
Theo Kelderman is de cartoonist van Haagspraak. Samen besloten wij om mijn rondje centrum voort te zetten. Via het Buitenhof en de Gravenstraat liepen wij de Prinsestraat in. Onderweg gaf ik Theo, die uit Haarlem komt, uitleg over de huizen en gevels die wij onderweg tegen kwamen. Via een bakkie bij Florencia kwamen wij in de Paleistuin terecht.
Mijn broer heeft in het paleis gewerkt en ik ben diverse keren, via werk, binnen in het paleis geweest, dus kon ik wat leuke dingetjes aan Theo vertellen. Toen wij bij de vijver aankwamen zag ik iets wat ik nog niet eerder gezien had in de tuin. Ik dacht aan een nieuw kunstvoorwerp, maar opeens bewoog het en zag dat het een biddende moslima was.
Ze had een kleedje op de grond gespreid en verrichte haar dagelijks salat. Door te bidden geeft ze gehoor aan haja ilal-salah (kom tot het gebed.) Moslims moeten, indien er een mogelijkheid is, vijf keer per dag bidden. Ik ben 30 jaar geleden de eerste moskee in Nederland, de Mobarakmoskee gelegen aan de Oostduinlaan, binnen gestapt en mocht er een dienst bijwonen, een aantal rituelen die de vrouw in de tuin uitvoerde herkende ik weer.
Nog nooit had ik in Den Haag in het openbaar een moslima in afzondering zien bidden. Na een tijdje liepen Theo en ik weer verder.
Op de Noordwal hebben wij nog even met de marechaussee voor de Koninklijke Stallen staan praten. Wij liepen verder toen ik de vrouw uit de paleistuin zag, besloot ik haar aan te spreken.
Het bleek dat zij uit Saudi-Arabië kwam en hier met haar man was door zijn baan. Vanwege mijn belangstelling voor haar gebed vroeg zij of ik ook gelovig was. Ik vertelde haar dat ik van huis uit katholiek was, maar er al heel vroeg niets meer aan deed.
Dat vond zij jammer, “want het leven ging ook na de dood verder”, zei ze. Na een tijdje namen we afscheid met de belofte dat wij elkaar in het hiernamaals zouden ontmoeten. Zij bedankte ons voor de getoonde belangstelling en beloofde nogmaals Inschallah, dat wij elkaar terug zouden zien in een vredige wereld zonder geweld en met deze gedachte vervolgden wij onze weg.
Onderweg bespraken Theo en ik nogmaals hetgeen ons was overkomen en liepen langzaam naar het centrum, waar Theo richting Centraal ging en ik de tramtunnel indook op weg naar huis.
9 februari 2015 is het 70 jaar geleden dat George Maduro in het concentratiekamp Dachau is overleden. George Maduro geboren in Willemstad Curaçao kwam naar Nederland om rechten te studeren.
In mei 1940 toen de Duitsers Nederland binnenvielen werd Maduro, die reserveofficier was, in Den Haag gelegerd en kreeg de opdracht om de bij Ypenburg gelande parachutisten tegen te houden in hun opmars naar de residentie. De Duitsers lagen bij een Voorburgse villa in stelling. Onder leiding van Maduro werd bij villa Leeuwenberg (thans Dorrepaal) hevig gevochten en de opmars van de para’s tot staan gebracht. Door listig met de zware wapens van links naar rechts op te schuiven en te vuren kregen de Duitser de indruk dat ze tegenover een grote groep militairen stonden. Na een stormaanval wist een groepje samen met Maduro de villa te bereiken en de aanwezige Duitsers tot overgave te dwingen.
Enige dagen later capituleerde Nederland en werd Maduro gevangen gezet. Korte tijd later werd hij weer vrijgelaten, intussen hadden de Duitsers het dragen van de jodenster verplicht , Maduro, zelf jood weigerde de ster te dragen, dook onder en ging in het verzet. Hij hielp geallieerde piloten via Spanje naar Engeland te vluchten. Na verraad is hij gevangen gezet, ontsnapte, werd weer gearresteerd en uiteindelijk naar Dachau getransporteerd, waar hij een paar maanden voor de bevrijding op 28 jarige leeftijd overlijd.
Terwijl George Maduro gevangen zat, heeft zijn vader een brief geschreven naar koningin Wilhelmina en de regering in Londen met het voorstel om zijn zoon te ruilen voor Duitsers, die op Bonaire gevangen zaten, maar de regering weigerde deze ruil.
Na de oorlog schonk de familie Maduro een groot kapitaal waarmee een miniatuurstadje kon worden gebouwd, dat tot op vandaag Madurodam heet. Bij de officiële opening verklaarde toen nog prinses Beatrix, dat Madurodam een waardig gedenkteken zou blijven voor George Maduro. Hij heeft postuum de militaire Willemsorde gekregen voor zijn moedige daden.
Bronnen: Niod Amsterdam-Community joods monument.
Meer over George Maduro: http://www.4en5mei.nl/herinneren/oorlogsmonumenten/sprekende_beelden/getuigenverhalen/64
Op het hoekje zat vroeger een prostituee die we sneeuwwitje noemde vanwege de witte jurk en de grote witte strik in het haar. Naarmate ze ouder werd schoof ze steeds meer naar achteren zodat ze niet direct in het daglicht zat.
Ze is onder vele andere namen bekend zoals Ria de Strik, Paasei of Paashaas. Voor de boerendeur die altijd half geopend was lag een grote Chow Chow met z’n blauwe tong.
Als 12 jarige werkte ik op zaterdagmiddag bij Garage Gruno waar ze vaak kwam om benzine te tanken, even de voorruit wassen en een bestelling aan de overkant bij het parfumeriewinkeltje van Sjors ophalen (meestal een zak vol met condooms die wij regenjassen noemde) leverde al snel van fl. 1,00 tot fl. 2,50 op. Later toen prostitutie op het Groenewegje ontmoedigd en verboden werd mocht Sneeuwwitje gewoon doorgaan. Sneeuwwitje is eind jaren 80 verdwenen maar elke keer als ik het raam van Sneeuwwitje passeer zie ik haar weer zitten met haar grote strik.
Na een overlijden en begrafenis binnen de Hindoestaanse gemeenschap, wordt een deel der bloemen bewaard en volgens traditie aan stromend water toevertrouwd.
Officieel is dit verboden, maar wordt soms oogluikend toegestaan, hoewel sommigen een bekeuring krijgen wegens vervuiling van het oppervlakte water. Het is een eeuwenoude traditie, die in grote steden met Hindoestaanse inwoners in de verdrukking komt.
Tot nu toe is er in Rotterdam een gedoogbeleid ten aanzien van dit ritueel. Den Haag, met het grootst aantal Hindoestaanse inwoners van Nederland, loopt hierbij achter.
Het is mijns inziens niet schadelijk, want duizenden lelies groeien in de Haagse grachten en die sterven en vergaan zonder het milieu aan te tasten.
Het water in de grachten is nog nooit zo gezond geweest als nu.
Haagspraak 