Ongedocumenteerden marcheren tussen hoop en vrees

Gistermiddag vond een demonstratie plaats van de uitgeprocedeerde asielzoekers die op de Koekamp in Den Haag verblijven. Onder het motto “Wij  blijven hier! Wij willen onderdak en verblijfsrecht!” verblijven zij hier sinds 19 september en protesteren zij tegen het migratiebeleid in Nederland.

De uitgeprocedeerde asielzoekers zouden volgens het huidige asielbeleid terug moeten naar het land van herkomst. In een aantal gevallen blijkt dit in de praktijk niet mogelijk, veelal omdat het land van herkomst ze weigert. Deze uitgeprocedeerden vallen in het systeem tussen wal en schip: zonder recht op opvang belanden zij veelal op straat. Af en toe worden zij gearresteerd en enige tijd opgesloten in vreemdelingendetentie, wat in de praktijk een soort gevangenis is. Zei het dat de gevangenen die zich hierin bevinden geen misdaad gepleegd hebben. Na enige tijd vreemdelingendetentie te hebben gezeten worden zij dan weer op straat gezet.

De praktijk van het Nederlandse asielbeleid wordt de afgelopen jaren keer op keer bekritiseerd door onder andere Human Rights Watch en Amnesty International. Beide organisaties hebben stevige kritiek op de mensenrechtensituatie van asielzoekers in Nederland. Het rapport van Human rights Watch ‘Fleeting Refuge: The Triumph of Efficiency Over Protection in Dutch Asylum Policy’ concludeert dat het beleid op een aanzienlijk aantal punten tekortschiet en dat zelfs gesproken kan worden van een schending van het internationaal vluchtelingenrecht. (Quote uit: http://www.johannes-wier.nl/news.php?news=105)

De toekomst van de groep die in Den Haag verblijft is ook onduidelijk. Binnen de huidige politieke situatie lijken deze mensen weinig hoop op een toekomst te hebben. Dit kan de Nederlandse overheid mede aangerekend worden.

Zie ook: http://hofstijl.nl/2012/09/19/onuitzetbaren-op-de-stoepen-van-de-macht/ voor een eerder artikel uit dit dossier op Hofstijl.nl

De sleutelhanger tot het Gemeentemuseum

Hoe slecht het in Nederland ook gesteld moge zijn met het cultuurbeleid, er zijn altijd organisaties die gewoon goed bezig zijn. Zo bestaat er in Den Haag een instituut als het Gemeentemuseum. Niet alleen is dit een museum met een fantastische collectie moderne kunst, ook hebben zij acties die inwoners van Den Haag in staat stellen om op betaalbare wijze met de hele familie een dagje uit te gaan.

Zei ik betaalbaar? Ik bedoelde: gratis. Afgezien van de koffie. Inwoners van het Haagse centrum kunnen tot en met Maart 2013 gratis met meerdere personen het Gemeentemuseum bezoeken. Alles wat zij hiervoor nodig hebben is een sleutelhanger, die onder andere in de Centrale Bibliotheek aan het Spui afgehaald kan worden. Deze is beneden aan de informatiebalie verkrijgbaar. Volgens opgave van het museum liggen deze steutelhangers “in de bibliotheken, op het stadhuis, buurtcentra, op de Haagse markt, bij winkels, in kerken en moskeeën“.

Telefonische navraag leerde mij dat er geen limiet was op het aantal mensen. Ik mocht ‘mijn hele familie’ meenemen. Ik heb dat maar niet uitgeprobeerd. Ik houd van wat kleinere gezelschappen.
Na entree mag je de steutelhanger houden, waarna je later je bezoek nog eens over kan doen, met bijvoorbeeld een bezichtiging van een deel van de collectie van het Mauritshuis, die tijdelijk is ondergebracht in het Gemeentemuseum. Officiëel is de hanger bedoeld voor inwoners van het Haagse Centrum, maar ik heb zelf al van de gelegenheid gebruik gemaakt om een Chinese toeriste van de straat te plukken voor een cultureel uitstapje.

Informatie van het Gemeentemuseum over de sleutelhangers is ook hier te vinden: http://www.gemeentemuseum.nl/evenementen/haagse-centrum

Global Noise verloopt in stilte

Foto: Oenkenstein

Gisteren vond de internationale demonstratie ‘Global Noise’ plaats. De aankondiging van Global Noise gaf aan dat tijdens deze demonstratie ‘in meer dan 160 steden op ludieke, luidruchtige wijze opnieuw protesten zullen klinken tegen de mondiale financiële zwendel en voor een rechtvaardiger verdeling van de rijkdommen’. Met deze actie vierde de Occupy-beweging in Nederland, die komende maandag 1 jaar bestaat, tevens haar officiële verjaardagsfeest.
Ook in Den Haag deed de Occupy-beweging mee. Op het Malieveld stond een stevige delegatie van Politie Haaglanden klaar om de demonstratie met 5 politiebusjes te begeleiden. Erg veel lawaai is er nooit van gekomen: in de stromende regen kwamen 7 demonstranten opdagen voor een mars richting het Plein, die uiteindelijk vanwege de lage opkomst niet doorging. De ‘mondiale financiële zwendel’ kon wederom gerust gaan slapen.

Het USADA-rapport: ik krijg er hoofdpijn van

Foto: Le Coq Sportif

Ik ben geboren in 1977, het jaar waarin Bernard Thévenet de Tour de France won. Ik herinner mij dat nog goed. Niet omdat ik er bij was toen het gebeurde, maar omdat ik als tiener lijstjes bijhield van tourwinnaars, in mijn hoofd.

Jaren later, als volgroeid wielerfanaat, had ik eens het genoegen een biertje te drinken met Hennie Kuiper. Hij was tweede geworden in 1977, op driekwart minuut van Thévenet. Van Kuiper leerde ik dat de Tour van 1977 een beetje vreemd was. Thévenet had namelijk dopinggebruik bekend, een half jaar na afloop van de Tour. Erbij kan worden vermeld dat hij eerder dat jaar al een voorwaardelijke schorsing had gehad wegens dopinggebruik in de Giro d’Italia.
Het was sowieso een vreemde editie, die Tour de France 1977. Vier andere wielercoryfeeën werden dat jaar betrapt: Joaquim Agostinho, Fernando Mendes, Luis Ocaña en onze eigen Joop Zoetemelk. Zij kregen ieder een voorwaardelijke schorsing en een tijdstraf van tien minuten in de wedstrijd. En u weet het, net zo goed als ik: Joop Zoetemelk is nog altijd een wielerheld in Nederland. Die paar keer dat hij positief is getest hebben we hem vergeven.

Nog zo’n vreemde editie van de Tour: die van 2001. Tot voor kort wisten wij allemaal dat deze wedstrijd gewonnen is door Lance Armstrong, een Texaan die kanker overwon en terugkwam als een van de grootste wielerhelden ooit. Sinds Lance afgelopen augustus de juridische strijd tegen anti-dopingagentschap USADA opgaf, is dit niet zo zeker meer. USADA, dat gisteren zijn schokkende rapport over dopinggebruik binnen Armstrongs ploeg uitbracht, wil hem zijn zeven Tourzeges ontnemen.
De nummer twee van die Tour de France 2001 is echter ook niet van onbesproken gedrag: Jan Ulrich. De Duitser gaf begin dit jaar zijn betrokkenheid bij het roemruchte dopingschandaal ‘Operación Puerto’ toe. Iets vergelijkbaars geldt voor Joseba Beloki, de nummer drie. Wie is er dan wel een waardig winnaar? Wie won de Tour van 2001? Wellicht de Russische klimgeit die dat jaar vierde werd: Andrei Kivilev. Posthuum, dat wel. Kivilev overleed in maart 2003 na een val in Parijs-Nice. Hij zal weinig plezier beleven aan deze overwinning.

De tijd waarin wij dopingzondaars vergaven ligt ver achter ons en dat zullen wij weten ook: van de afgelopen 12 edities van de Tour de France zijn zometeen in 9 gevallen de oorspronkelijke winnaars achteraf geschrapt. Dit is een ramp voor wielergekken zoals ik, mensen die lijstjes bijhouden. Zometeen weten wij nog uit ons hoofd dat Thévenet de Tour van 1977 won, maar die van een paar jaar geleden? Daar krijgen wij hoofdpijn van.