Terug naar de Gouden Eeuw

De Gouden Eeuw waarin:

– de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden in 11 oorlogen verzeild raakte
– Nederlanders de grootste slavenhandelaars ter wereld werden.
– Nederlanders bij de genocide op de Banda-eilanden 15000 mensen doodden en de overlevenden deporteerden
– een groot deel van de bevolking in de Nederlanden omkwam door de Pest en andere epidemieën
– waarin met Johan van Oldenbarnevelt en de Gebroeders de Witt drie van onze staatshoofden werden vermoord

en waarin de gemiddelde levensverwachting van de Nederlander 31 jaar was.

Mark Rutte heeft er schijnbaar zin in. U ook?

Srebrenica Herdenking 2013

Pinar

Jaarlijks wordt op 11 juli op het Plein in Den Haag de val van de enclave Srebrenica herdacht. Uit heel Nederland komen mensen naar Den Haag om deze voor hen zware dag te herdenken, een stille tocht op het Plein te houden en worden de namen van nieuw geïdentificeerde en herbegraven slachtoffers opgenoemd. Dit jaar waren het er 409.

Op het plein kom ik ook wat bekenden tegen, die elk jaar weer aanwezig zijn.
Zo ook Pinar dit jaar met vriendin Nabila.

Op de Sociëteit “De Witte” hing de de vlag halfstok, maar op het gebouw aan de overkant, waar Defensie is gehuisvest, wapperde de vlag voluit. Een beetje vreemde gewaarwording. Nog vreemder was, dat tijdens de herdenking een helikopter een rondje maakte. Niet echt een geluid dat men wil horen tijdens een herdenkingsdienst voor oorlogsslachtoffers.

Aan het eind van de herdenking wordt er voor elk slachtoffer een ballon met naamkaart uitgedeeld en op een bepaald moment worden deze ballonnen losgelaten. Elk jaar weer een triest gebeuren.
Srebrenica herdenking 2013

De pijn van Srebrenica

Srebrenica 2013. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

Rwandese oppositieleidster veroordeeld voor landverraad

Victoire Ingabire, een uit Nederland afkomstige Rwandese oppositieleidster, is vandaag veroordeeld tot 8 jaar cel. Zij zou geld hebben overgemaakt aan Hutu-rebellen van de FDLR (Forces Democratiques de Liberation du Rwanda)

Een tweede aanklacht, van de zes die tegen haar ingebracht waren, betreft het ‘bagatelliseren’ van de Rwandese genocide. Deze aanklacht is tegen haar ingebracht naar aanleiding van een speech uit 2010 waarin zij de vraag naar voren bracht waarom er geen Hutu-slachtoffers genoemd werden op een genocide-monument.

In een artikel in Hofstijl van juni berichtte ik reeds over deze zaak. Een quote uit dit artikel: “Een speech die zij bij terugkeer gaf, waarin zij aangaf dat bij de Rwandese genocide in 1994 niet enkel Tutsi’s, maar ook Hutu’s het leven hadden gelaten, viel slecht bij sommigen in  Rwanda. Ingabire was van mening dat ook anderen, die oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid gepleegd hadden, voor het gerecht dienden te verschijnen. Sommige critici van Ingabire zeiden dat zij etnische scheidingen tussen Rwandezen promootte met haar stelling dat op het benoemen van etnische groepen geen taboe moest heersen.”

Sinds april 2012 verscheen Ingabire niet langer op haar eigen proces en verbood zij ook haar advocaten haar nog langer te verdedigen. Een vonnis werd oorspronkelijk verwacht op 29 juni, maar is verscheidene malen uitgesteld.

Een voor Nederland interessant element in dit proces betreft een huiszoeking, die in opdracht van Rwandese authoriteiten kritiekloos werd uitgevoerd door de Nederlandse overheid: “In December 2010 werden Ingabires echtgenoot en haar achtjarige kind ruw van hun bed gelicht in hun woning in Zevenaar. Twaalf rechercheurs betraden de woning van het gezin voor een huiszoeking en namen onder andere de computer in beslag die Ingabires man gebruikte om in contact te blijven met de politieke medestanders van zijn vrouw in Rwanda. Deze actie vond plaats in opdracht van de Rwandese autoriteiten en leidde in de Nederlandse Tweede Kamer tot ophef: PvdA, SP en ChristenUnie vonden dat Nederland geen gehoor had moeten geven aan verzoeken van een regime dat mensenrechten schendt.”

Victoire Ingabire was genomineerd voor de Sakharovprijs voor Vrijheid van Meningsuiting van het Europees Parlement. Deze prijs werd onlangs uitgerijkt aan twee Iraanse dissidenten.

Ingabire’s man, zoon en enkele sympathisanten demonstreren wekelijks op het Plein in Den Haag, voor de ingang van de Tweede Kamer. Hier staan zij gewoonlijk tussen 10.00 en 15.00 uur. De vraag is of en zo ja hoe zij hun actie verder zullen doorzetten. Bij mijn laatste navraag enkele weken geleden gaf haar zoon aan trots te zijn op de nominatie van zijn moeder voor de Sakharovprijs.

Volgens haar Britse advocaat, Iain Edwards, die tijdens de rechtszaak betoogde dat het bewijs tegen haar gefabriceerd is, zal Victoire Ingabire in beroep gaan tegen de uitspraak.

 

Bronnen:

http://hofstijl.nl/2012/06/19/elke-week-op-het-plein-voor-rwanda/

http://www.guardian.co.uk/world/2012/oct/30/rwandan-opposition-leader-jailed-treason