De smartphone als geheim wapen

Inplaats van een kaars voor je raam.

Fietsend door de Piet Heinstraat zag ik een man lopen met fel roze haar en een zwarte bril, ik fietste voorbij om hem later, als hij in de buurt kwam, te vragen om een portret te mogen maken. Met een stalen gezicht liep hij door zonder enige reactie.
Een man, die op de hoek stond, riep mij en vond het netjes dat ik om toestemming vroeg. Hij had een heel andere ervaring vertelde hij.

Hij had door ingegroeid haar op zijn billen een groot abces gekregen, dat operatief verwijderd moest worden door een specialist. Hij werd behandeld in het Westeinde Ziekenhuis. Na de operatie, toen de man weer op zaal lag en uit zijn narcose ontwaakt was, liet de specialist doodleuk een aantal foto’s, gemaakt met een smartphone, van het hele gebeuren zien aan de man, die zich rot schrok.
De specialist heeft ruim de tijd gehad om de man toestemming te vragen om foto’s te mogen maken, maar toen hij onder narcose was ging de specialist even zijn boekje te buiten en legde alles vast.

De man heeft een klacht ingediend bij het ziekenhuis en bij de specialist, die de fout toegaven. De specialist heeft zelfs een klein bedrag ter compensatie aangeboden, maar het slachtoffer wil dat de specialist op zijn vingers wordt getikt dat dit een schandelijk gedrag is, wat niet door de beugel kan. Heb nog heel lang met de man staan praten, die zijn hele leven de revue liet passeren en mij bedankte dat ik zijn verhaal had aangehoord en hem enkele adviezen kon geven over het heimelijk fotograferen van patiënten zonder toestemming.

Carlijn Mens

Foto van een foto van Carlijn Mens
Foto van een (houtskool)tekening van Carlijn Mens, GEM Den Haag

Ik wilde vandaag eigenlijk naar de tentoonstelling van Gustave Caillebotte in het Gemeentemuseum. Via twitter had ik vernomen dat om 14.00 een speciale inleiding gegeven zou worden zodat je een beetje beslagen ten ijs komt als je de tentoonstelling zelf gaat bekijken. Maar toen ik uit de bus stapte eindigde de rij wachtenden voor de kassa buiten op het trottoir, in de natte sneeuw. Daar had ik niet zoveel zin in. Daarom ben ik maar naar het GEM uitgeweken. Altijd handig om een alternatief in de buurt te hebben, zeker met een museumjaarkaart in je portemonnee.
In de spannendste ruimte van het GEM, de donkere kelder, had Carlijn Mens een tentoonstelling (installatie) ingericht over mensenhandel; Fear Faith Face. Geen vrolijk onderwerp, ik geef het direct toe. Tegen een van de muren was een verzameling documenten, foto’s, en knipsels gerangschikt die het onderwerp van alle kanten probeerde te belichten. Het is allemaal heel erg en als je hier even bij stilstaat voel je je machteloos. Aan de overkant hiervan, hingen metersbrede (houtskool)tekeningen aan de muur die mij echt raakten. Het gegeven van de 58 dode chinezen die in 2000 bij Dover in een container werden aangetroffen hadden Carlijn geïnspireerd deze gigantische houtskooltekeningen te maken. Een daarvan heb ik boven dit stukje geplaatst.
Containers worden stelselmatig bij aankomst doorgelicht met Röntgenapparatuur. Zo kan je zien wat er in een container verborgen zit zonder hem open te maken. Het zijn niet de foto’s van de Dover-zaak zelf maar hierop geïnspireerde beelden die Carlijn Mens zelf gemaakt heeft, meestal werkt ze met houtskool. Schokkend is het om te zien hoe mensenhandel, de moderne slavernij, hier uitgebeeld wordt. Mensen als bulkvracht in containers. Dit raakte mij meer dan al die kleine krantenberichtjes die je toch regelmatig overal leest waarvoor ik kennelijk een soort van blinde vlek heb ontwikkeld. Mensenhandel zijn we normaal gaan vinden lijkt het wel. De tekeningen zijn omgeven door afbeeldingen die mij doen denken aan barcodes of uitslagen van DNA testen. Zo worden mensen gereduceerd tot handelswaar, producten met een prijskaartje.

Parkenroute fotowedstrijd 2e prijs voor Roel Wijnants

Wie maakt de mooiste herfstfoto van de Parkenroute 2012? Stap op de fiets en volg de Parkenroute.

Deze uitnodiging was voor Stadsfotograaf Roel Wijnants eigenlijk niet nodig: Roel fietst en fotografeert toch wel door heel Den Haag en toont dat graag op internet. Op Haagspraak vertelt hij er ook graag een verhaaltje bij. Maar bescheiden als hij is, plaatst hij natuurlijk niet zelf dat hij de tweede prijs in de Parkenroute Fotowedstrijd heeft gewonnen. Er kwamen 131 foto’s binnen en de prijsuitreiking had plaats op 11 december 2012 in het Atrium van het IJspaleis. Helaas kon hij zijn prijs niet zelf in ontvangst nemen. Hij verdient er € 50 mee en een jaar lang gratis ‘betaald’ parkeren! Ja, van zijn fiets dan natuurlijk, in elke Biesieklet. Roel van harte gefeliciteerd van het Haagspraakteam. Zuiderpark 2e prijs door Roel Wijnants

Zuiderpark, 2e prijs, Roel Wijnants, fotowedstrijd Parkenroute 2012

Zie ook de Haagse Foto’s website van Harry van Reeken waar alle inzendingen te zien zijn.

Monument voor een wethouder (1)

De Terp

Den Haag heeft in het verleden een wethouder gekend die enorm populair was bij de bevolking. Hij heette Piet Vink, (PvdA) en was wethouder Jeugd, Sport en Recreatie.
Hij had veel aandacht voor opbouwwerk, buurthuizen, sportverenigingen en andere ‘leuke dingen voor de mensen’. Hij verscheen in die rol veelvuldig in de lokale kranten. In 1983 werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw en hij was ook een poosje locoburgemeester.
Bij zijn afscheid van de actieve politiek in 1986 werd hij ereburger van Den Haag. De gemeente schonk hem als dank o.a. een natuurmonument genaamd “De terp”.
Een stukje groen in de vorm van twee terrasvormige heuveltjes met een wandelpaadje ertussen. Dit “monument” zit ingeklemd tussen de Heliotrooplaan, Kijkduinsestraat en de Machiel Vrijenhoeklaan.
In het  begin moet het er heel goed hebben uitgezien met mooie plantjes en bloemen. Maar zo dicht aan zee heeft zoiets extra onderhoud nodig en dat kreeg het niet.
Het stukje groen werd verwaarloosd waardoor het verwilderde.
Toen het niet meer herkenbaar was als monument begon de gemeente plannen te ontwikkelen om dit “braakliggend” stukje grond een mooie bestemming te geven. In eerste instantie leek dit een uitstekende plek voor een benzinestation. Die is er gelukkig nooit gekomen, althans niet op deze plek. Daarna werd aan de onbebouwde kant van de Heliotrooplaan plannen ontwikkeld voor een rijtje mooie bungalows. In de eerste opzet zou het hele monument hieronder verdwijnen. Het plan werd gewijzigd en het monument bleef gespaard, er werden minder huizen gebouwd.

Een paar jaar terug werden we opgeschrikt door een ambitieus Masterplan voor Kijkduin en omgeving. Heel Kijkduin ging  sowieso tegen de vlakte, er moesten meer winkels, woningen en appartementsgebouwen komen want de ruimte binnen de stadsgrenzen moest beter benut worden.  Verdichting heette dat. Er kwam hoogbouw, tussen de puinduinen werd ruimte gereserveerd voor villa’s  en er stonden ook een aantal woontorens in het Masterplan ingetekend die geen hoogbouw mochten heten. Wethouder Norder had besloten dat hoogbouw pas gold als de hoogte meer dan 50 meter betrof. Daaronder heette het gestapelde laagbouw. De wet kent geen definitie van hoogbouw werd ons tijdens de presentatie in het Atlantic Hotel verteld dus was het aan de gemeente om zelf hiervoor normen te stellen.  Eén zo’n gestapeld laagbouwobject zou op de plaats van het monument gebouwd worden, dus precies voor mijn deur en mijn uitzicht.
Ik ben het eens gaan uitrekenen wat dat zou beteken. Een gemiddelde nieuwbouwwoning is 3 meter hoog. Voor 50 meter kom je dan ongeveer op 16 woonlagen, en dat heet dan volgens Norder gewoon laagbouw.
Ik heb hierover, toen dit actueel was, een stukje voor Hofstijl geschreven.
De hele buurt en de wijkvereniging is tegen het totale plan in actie gekomen waarna het plan zou worden aangepast. Gelukkig – in dit geval dan – kwam toen de crisis. Het geld was op, het Masterplan verdween in de ijskast… op naar de volgende hobbel.

Een aantal maanden geleden kreeg de buurt een werkbezoek van de wethouder, met gevolg, en men stelde vast dat het hoog tijd werd dat dit monument maar eens aangepakt moest worden want het was niet representatief voor de entree van Kijkduin als mondaine  badplaats. Maar omdat ik dacht dat het geld op was had ik verwacht dat dat “aanpakken” ook wel een langetermijndoelstelling zou worden. Maar nee, dat werd het niet. Afgelopen maandag kwam een grondverzetmachine de heuvels opgereden en begon met opknappen.  We weten niet wat de plannen zijn en hoe het monument er als nieuw visitekaartje voor de entree van Kijkduin er uit gaat zien.  De buurt is niet geïnformeerd.

Wordt vervolgd