A Late Quartet

A Late Quartet
Als liefhebber van klassieke muziek en aangemoedigd door alle positieve publiciteit op televisie, radio en alle andere media rondom de film “A Late Quartet” ben ik hem in Pathé Buitenhof gaan bekijken.

Om maar tegelijk met mijn vernietigende oordeel in huis te vallen:
De film is vlees nog vis. Hij gaat over een beroemd strijkkwartet dat binnenkort hun 25 jarig jubileum zal vieren door middel van een groot concert waarin het strijkkwartet van Beethoven no.14 opus 131 in zijn geheel en zonder pauzes tussen de 7 delen, gespeeld zal worden.
Tijdens de voorbereidingen voor dit gebeuren komt Peter, het oudste lid van de vier, tot de ontdekking dat hij een begin van Parkinson heeft ontwikkeld en dus genoodzaakt is binnen afzienbare tijd te stoppen want aan kwaliteit mag niet getornd worden.

Door de aankondiging van Peter lijkt het of iedereen alles wil veranderen, er ontstaat een onwerkelijk geharrewar over relaties tussen iedereen met anderen en onderling, zowel op het professionele als het persoonlijke vlak komen verborgen gebreken of ingehouden frustraties naar boven.
Behalve Peter, die vorig jaar weduwnaar is geworden, bestaat het quartet uit een echtpaar en een alleenstaande man waarmee de vrouw van het echtpaar vroeger een relatie heeft gehad. Het echtpaar zelf heeft een verwende dochter die vioolles krijgt van vroegere minnaar van haar moeder en daarmee uiteindelijk in bed beland want ze zijn op elkaar verliefd geworden (als ik het allemaal goed heb begrepen). Kortom: de mannelijk helft van het echtpaar duikt daarom met een Spaanse flamengodanseres in bed, zijn vrouw wil daarop scheiden en de dochter scheldt haar moeder vervolgens verrot omdat ze zich als kind verwaarloosd voelt. Als je dit allemaal goed tot je door laat dringen is het nog een wonder dat het jubileumconcert er uiteindelijk toch nog van komt.
Hoe hebben deze vier mensen het de voorafgaande 25 jaren met elkaar volgehouden is een vraag die niet wordt beantwoord.
Je krijgt sterk de indruk dat het film-idee van een 25 jarig jubileum van een klassiek strijkkwartet als kapstok is gebruikt om een hoop relationele Hollywood-ellende aan op te hangen. De muziek is niet essentieel voor de film en de relatieproblemen worden gelardeerd met het bekende Amerikaans moralisme en is soms wel wat (vals) sentimenteel. Het is een film die in alle opzichten keurig netjes binnen de lijntjes is gebleven qua format maar niet verrast en maar zelden ontroert. Het is een routineus product geworden. Dat is heel jammer want deze klassieke muziek verdient beter, daar heb ik wel van genoten. Dat strijkkwartet ga ik binnenkort wel op CD aanschaffen.
In de hoofdrollen: Christopher Walken, Philip Seymour Hoffman, Catherine Keener en Mark Ivanir.

La Cinquième Saison

Maskers en ratels
Maskers en ratels

De zaal druppelde langzaam vol met mannen (en een enkele vrouw) met bijna allemaal een groot glas trappistenbier in de hand. Er werd uitsluitend frans gesproken onder elkaar. Tien minuten later dan aangekondigd begon de film “La cinquième saison” die zich geheel afspeelt in een geïsoleerd Belgisch dorpje in de Ardennen.

Rituelen, de hele film gaat over rituelen. We denken allemaal dat carnaval een katholiek spektakel is maar de oorsprong gaat veel verder terug dan het Christendom oud is. Met het carnaval wordt het afscheid van de winter gevierd om zo de weg vrij te maken voor de lente en het nieuwe leven. Alle ellende en armoede die de afgelopen winter heeft gebracht moet ritueel worden afgesloten. Dat gebeurt o.a. door het verbranden van grote stapels dennenhout en het maken van veel lawaai. Met maskers op en ratels in de hand worden de boze geesten verjaagd. Zang en dans horen hierbij. In sommige streken werd het carnaval ook wel het vijfde seizoen genoemd.

Maar de lente komt niet. De hoge stapel dennenbomen wil niet branden. De natuur heeft er een punt achter gezet. Ze wil niet meer. Het blijft maar sneeuwen en stormen en men vraagt zich vertwijfeld af hoe dat komt. Er moet een schuldige gevonden worden.
Voor het grote feest is een man met zijn zoon van “buiten” gekomen. Ze wonen in een caravan en verkopen eigen honing en drank. Meer het idee van de oude marskramers die van kermis naar kermis trokken met hun koopwaar. Maar als hij nieuwe honing wil oogsten blijkt date zijn bijen ook niet meer willen, ze produceren geen honing meer. En als bijen het niet meer doen is er ook geen bestuiving meer en doet niets het meer. Als dan een bekende dorpsboer tijdens het strooien van tonnen kunstmest over zijn akkers in zijn tractor sterft is de maat vol. De schuldige is de buitenstaander, de man in de caravan. De onderbuik regeert. De gemeente laat van zich horen, wordt opstandig. Gelukkig wordt tijdens de begrafenis aan de oproep rustig te blijven, gehoor gegeven. Dat het daarna toch nog slecht met hem afloopt voel je gedurende de hele film.
La Cinqième Saison is een feest voor oog en oor. De beelden zijn rauw en mooi tegelijk. De zware grijze natuurstenen Ardense huizen lijken één met de natuur. Er zit bovendien veel beeldrijm in de film, de beeldcomposities zijn om van te smullen. Hij is traag, soms héél traag. Vaak lijken scenes op bewegende foto’s. Er gebeurt soms minuten helemaal niets. Er is nergens ook maar één sprietje groen te bekennen. De zaden ontkiemen niet meer. Het landschap is gehuld in een apocalyptische nevel. Lente, zomer en herfst zijn identiek aan de winter. De seizoenen doen het ook niet meer.
Personen bewegen zich soms heel kunstmatig als volgen zij een zorgvuldig uitgetekende choreografie. Een gevecht wordt een ballet. Vaak vormen zij ook stillevens en doen denken aan schilderijen van Breughel en Jeroen Bosch. Men is radeloos, gaan insecten eten. Een dorpsmeisje ruilt seks voor een pak suiker of zout.
De muziek speelt ook een belangrijke rol. Soms huilt de muziek met de bomen mee. Aan het eind klinkt uit de Johannes Passion van J.S.Bach: “Herr, under Herrscher” als ultieme wanhoopskreet. Het licht gaat uit.

Regie: Peter Brosens, Jessica Woodworth
Herkomst: België, Frankrijk, Nederland
Jaar: 2012

Anna Karenina

Anna Karenina

Terwijl ik mij door de vallende sneeuw voort beweeg denk ik nog even terug aan de film die ik van de week in de bioscoop zag.
Anna Karenina.
Inmiddels dik 24uur na het zien van deze film waard hij nog steeds door mijn hoofd.
De film speelt zich af in de high society in Rusland achter in het eind van de 19e eeuw.
Het oorspronkelijk geschreven boek van Tolstoy is waanzinnig boeiend verfilmd.
Anna, een getrouwde Aristocrate met belangrijke functie bekledende man, is van alle gemakken voorzien in haar beduidend rijke leven.
Ruizende jurken, fonkelende sieraden, prachtige huizen…alleen het gemis van haar eeuwig afwezige, alhoewel altijd aanwezige, echtgenoot. Al snel speelt zij met vuur.
Het verhaal van Anna Karenina gaat over vergevingsgezindheid, status, passie, verwoestende liefdes, hartepijnen en zowel alles wat God verboden als geboden heeft.
Vol verwondering en bewondering heb ik naar dit prachtige kostuumdrama zitten kijken. Hoe het ene hoofdstuk, die zich allemaal afspelen op het toneel met bijbehorende decors, overgaat in het volgende en de manier waarop dat zichbaar gemaakt is in deze film, moet ik benoemen als buitengewoon inventief én prachtig!
Geweldige sets, special effects, kostuums en de wervelde hoeveelheid grote namen uit de filmindustrie vormen een bijna 2,5 uur durend spektakel voor oog en hart.

Ik kan mij herinneren dat ik me een paar jaar geleden bedacht:als de generatie van mijn ouders dood gaat zal er zo veel passie en kennis verdwijnen aangaande historie en andere specialismen wat betreft kostuums en
tijdsbeeldaankleding van films. Niets blijkt minder waar. De afgelopen jaren heb ik inmiddels zo veel prachtige films gezien gemaakt door mijn generatie en jonger, ik kan niet wachten op hetgeen nog zal verschijnen.

3

tres
tres

Vandaag om 3 uur naar een voorstelling in het filmhuis geweest. De film heette 3 en draaide in zaal 3. In de zaal zaten toevallig ook nog 3 personen, twee dames met een glaasje wijn en moi. Als dat geen goed voorteken was… Later kwamen er nog 2 bij maar die verdwenen na een half uurtje weer en toen zaten we weer met z’n drietjes in de zaal en ik zat me nog steeds af te vragen waar deze film over ging.
We maken kennis met een gebroken gezin, (vader, moeder, dochter) die alle drie hun eigen, tamelijk onbeduidende, weg gaan. Totaal emotieloos praten ze af en toe wel wat met elkaar en zo leeft iedereen zijn en haar eigen leven en er gebeurt weinig tot helemaal niets. De vrouw gaat vreemd, alhoewel dat eigenlijk kan als je in scheiding ligt. De puberende dochter is al spijbelend, rokend en drinkend haar seksualiteit aan het ontdekken en brengt argeloze mannen het hoofd op hol omdat ze dat leuk vindt. Zij heeft nog de aardigste personage. De man klooit wat met zijn plantjes en zijn sport en kijkt porno. Meer kan ik er niet over schrijven.
Aan het eind doen ze een gezamenlijk dansje (zie poster) en dat was dat.
Je blijft zitten omdat je aanvankelijk denkt het aan jou ligt dat je het allemaal niet begrijpt en dat later alles wel bij elkaar komt en dat dan het kwartje eindelijk valt. Zulke films heb je. Maar dat ouder echtpaar dat het na een half uurtje al gezien had, had groot gelijk.

Life of Pi

Life of Pi
Life of Pi

Het verhaal over een Indiaase jongen met een bijzonder verhaal na een schipbreuk.
Geboren in een familie met een dierentuin, waarvan de vader ervoor kiest te gaan emigreren en de dieren te verkopen. Met de halve Ark van Noah vertrekken ze met een boot richting hun nieuwe leven in Canada.
En dan gaat het fout en beland Pi, de hoofdrolspeler, met een Bengaalse tijger in een reddingsbootje op een verlaten grote oceaan.
Heeft hij het hele verhaal bedacht of heeft zijn overlevingsstrategie het overgenomen na deze traumatische ervaring?
Prachtige beelden, bijzondere metaforen, overweldigende animaties en gewoonweg een lust voor het oog!
Dit verhaal doet je hoofd en hart duizelen. Wat je ogen zien, moet je eerst door verschillende psychologische, fysische, en visuele filters halen voordat je het achterliggende verhaal écht begrijpt.
Net zoals het boek geschreven door Yann Martel is deze film erg verwarrend, maar bovenal een breinkrakertje voor de doordenkers onder ons.
Prachtig…ik kan niets anders zeggen en chapeau voor de special effects!!