Het was weer een drukte van jewelste tijdens de OK van hedenochtend. Uw reporter vroeg de aanwezigen op wie zij gestemd hadden voor de gemeenteraadsverkiezingen. Het leverde een schokkende uitkomst op. Het Haagse politieke landschap zal nooit meer hetzelfde zijn.
Van de elf kiesgerechtigde Haagsprakers bleken er negen op de Haagse Stadspartij te stemmen. Twee straatfotografen bleken nog zwevend te zijn. Of zij nog voor de deadline van de verkiezingen zullen landen, is niet bekend.
Een schrijver vertelt hoe hij als schrijver altijd de vraag krijgt hoe hij toch aan zijn te vertellen verhalen komt.
Zo stappen wij vanuit een enigszins verlopen eens ‘groots’ hotel in de jaren ’70 ineens in datzelfde hotel, alleen zo’n veertig jaar eerder.
Het verhaal speelt zich dan ook tussen de twee wereld oorlogen in af, met in de hoofdrollen een conciërge, een hotel loopjongen en het befaamde Grand Budapest Hotel dat ergens in een voor ons onbekend land staat hoog boven op een berg.
Het hotel heeft in die jaren zijn hoogtij dagen, met voor die tijd de bekende jaren ’20 grandeur, met chique gasten en rijkelijk vloeiende champagne.
Als snel vertelt het verhaal over de aanname, de inwerking en de loyaliteit van de loopjongen naar de conciërge toe. De man die in zijn taak als conciërge van het hotel een behoorlijke rol speelt in de levens van zijn gasten, waardoor natuurlijk vreemde, mooie, bizarre en uitdagende avonturen ontstaan.
Eerlijkheidshalve moet ik u vertellen dat ik eigenlijk zo min mogelijk wil vertellen over deze film, want ik denk dat dit één van de klassiekers van onze tijd gaat worden.
Werkelijk fenomenaal.
Deze film is tot in de puntjes verzorgd. De aankleding was prachtig, het decor overweldigend en de cast een lust voor het oog. De meest grote namen van Hollywood komen voorbij en spelen hun rol vol overtuiging en op excentrieke wijze.
Het is een hilarisch grappige, bijna cartooneske, film met een duister, doch te verwachten plot. Een betere reclame dan : MOET U ZIEN kan ik deze film niet geven.
De mail, die ik zonet naar nummer 25 op lijst 6 van het CDA heb gestuurd:
“Beste Désirée,
Trof gisteren op de Dag des Heeren bijgaande flyer in de bus. Een argeloze lezer zou er de indruk van krijgen dat hij of zij CDA zou moeten stemmen om wijkcentrum De Kruin aan onze Acaciastraat te doen behouden.
Niets is minder waar: het plan van Karsten Klein (CDA) is juist het SLUITEN van de buurthuizen en wijkcentra onder het motto ‘Buurthuis van de Toekomst’: dat ‘Buurthuis van de Toekomst’ bestaat slechts uit onderkomens elders: in sportcentra, verzorgingshuizen, op internet etc, maar NIET meer in wijkcentra!
Dat je als staande op de lijst van het CDA een flyer bij mij in de bus propt, waar je beweert dat je CDA moet stemmen als je het wijkcentrum wilt behouden, en inspraak van de buurt wilt bevorderen, terwijl jullie eigen wethouder Karsten Klein juist ALLE WIJKCENTRA WIL SLUITEN, is een godspé.
Daniëlle Koster, nr. 2 op je kieslijst heeft na het verkiezingsdebat in De Kruin op 4 maart deze bezuinigingsplannen van Karsten Klein tegenover mij persoonlijk vol verve verdedigd!
Dat je met leugens stemmen probeert stemmen te trekken is kwalijk. De mensen die door die flyer CDA gaan stemmen tekenen juist het doodvonnis voor het wijkcentrum dat zij denken hiermee te behouden.
Ik voel mij hierover behoorlijk in de aap gelogeerd: straks beman ik het stembureau in nota bene De Kruin. En dan vertellen wijkbewoners aan mij spontaan vol trots dat ze CDA gaan stemmen, omdat ze het wijkcentrum open willen houden, terwijl ze er juist het omgekeerde mee bereiken!!!
En ik mag als stembureaulid niets zeggen, omdat het niet is toegestaan om kiezers te beïnvloeden.
Ik vind dit een kwalijke vorm van kiezersbedrog!
En daar is maar één antwoord op:
Met vriendelijke groeten,
Eduard Bekker”
Ook dit jaar wil Edwin IJsman voor Haagspraak weer graag een recensie schrijven van het boekenweekgeschenk. Bij zijn pogingen om via de reguliere kanalen het boekenweekgeschenk te bemachtigen, loopt hij echter tegen onverwachte obstakels aan. Gelukkig komt een reddende engel hem te hulp: ‘Het Internet’
Na mijn recensie van Kees van Kootens ‘De verrekijker’ van vorig jaar op Haagspraak, lijkt het mij leuk om ook in 2014 het Boekenweekgeschenk te behandelen. Nooit eerder las ik een boek van Tommy Wieringa, die vorig jaar met ‘Dit zijn de namen’ een werk uitbracht over een onderwerp dat mij na aan het hart ligt: vluchtelingen. Reden te meer om mijn boekenweekgeschenk te bemachtigen met de aanschaf van dit boek.
Het is mooi weer op vrijdag, dus ga ik onderweg naar de inmiddels weer open winkel van Polare in het Haagse centrum even langs de bibliotheek: wat strips wegbrengen voor ik weer eens een boete achter mijn naam heb. Vervolgens wandel ik, enigszins afgeleid door een paar voorbijlopende zomers geklede blondines, met een omweg naar de boekhandel.
Daar wacht mij een nare verrassing. “Vanwege het faillissement van Polare Nederland kunnen wij u dit jaar helaas geen boekenweekgeschenk aanbieden. Onze excuses voor het ongemak,” zoiets. Dat is jammer. Maar goed, de zon schijnt, niet getreurd. Ik kan altijd nog rustig terug naar huis wandelen en daar online een bestelling doen, boekenweekgeschenkje erbij scoren en ik ben klaar. Als ik kies voor het boekenweekgeschenk in ebookvorm kan ik zelfs meteen met lezen beginnen!
Dat is de theorie. De praktijk blijkt helaas weerbarstiger. Na ongeveer een uur stoeien met de website van Bol.com heb ik nog altijd geen boekenweekgeschenk. De website blijft hardnekkig mijn bestelling weigeren. Bij elke poging om tot betaling over te gaan verschijnt er deze tekst:
“We vragen uw aandacht voor het volgende: Helaas is het afronden van uw bestelling vanwege een technische storing niet gelukt. Onze excuses voor het ongemak. Probeer het later opnieuw.” Gelukkig heeft Bol.com een klantenservice. Om deze niet onnodig te belasten, begin ik eerst met de virtuele assistent, Billie genaamd.
Billie blijkt een eikel. Na hem uitvoerig het probleem uitgelegd te hebben, vervalt hij weer in zijn beginvraag: “Waarmee kan ik u van dienst zijn?” Ik word er moedeloos van en besluit mijn situatie, compleet met foutmelding van de website, in een email te beschrijven en het antwoord af te wachten. Wellicht dat de echte medewerkers van Bol.com dit probleem kunnen oplossen. En anders is de technische storing de volgende dag wel weer verholpen.
Toch?
Nee. Op zaterdag ontvang ik een email terug van Bol, met daarin de volgende tekst: “U geeft aan geen betaling te kunnen doen voor uw bestelling in verband met een technische storing. Wij begrijpen dat u dit als verwarrend ervaart. Wij kunnen u mededelen dat wij u vriendelijk verzoeken om alles af te sluiten op uw computer en opnieuw op te starten, vervolgens een andere webbrowser nemen dan wat u normaal gebruikt zoals; google of firefox of een andere. Dit wil vaak het probleem oplossen. Onze excuses voor het ongemak.”
“Wij begrijpen dat u dit als verwarrend ervaart,” kan ik enkel opvatten als een belediging, een tekst die je stuurt naar iemand voor wie ‘Het Internet’ een soort driekoppig monster is waar je liever niet mee te maken hebt. Een geheimzinnige entiteit die je leven is binnengeslopen en die het langzaam onmogelijk maakt. Zo denk ik niet over ‘Het Internet’. Het is best een handige tool, voor mensen die ermee om weten te gaan. Mensen die niet bij Bol werken bijvoorbeeld. Ik geef de website van Bol.com nog één kans, meer dan ze verdient na deze halsstarrige weigering van mijn klandizie: de foutmelding herhaalt zich ook op deze zaterdag.
Sorry boekhandels, in alle vormen waarin jullie je manifesteren, jullie zijn tot uitsterven gedoemd. Ik ben sneller op het web. Ik ken websites die wél functioneren: sites waar torrents op staan, bijvoorbeeld. Na mijn urenlange pogingen, over twee dagen verspreid, om via de reguliere weg het boekenweekgeschenk te bemachtigen, lukt het mij in vijf minuten dit boekje van het net te trekken, leesklaar voor mijn ereader. Mocht de reguliere boekhandel, in zijn klassieke, maar ook in zijn digitale vorm, zich afvragen waarom zij inmiddels tot de bedreigde diersoorten behoort, dan heb ik hierop maar één antwoord: zij maakt het mij onmogelijk om op een efficiënte manier iets aan te schaffen.
Nawoord:
Op woensdag 12 maart is Tommy Wieringa te gast bij Paagman, een boekhandel die voor mij een stuk verder de stad in is. Ik hoop dat ik daar dan wel dat andere boek aan kan schaffen, om het door hem te laten signeren. Ik zou nu echter eerder geneigd zijn om mijn boeken direct bij de schrijver te kopen: dan betaal ik de enige persoon die wél waar voor zijn geld levert.
Waar in Den Haag is dit te vinden? Geef je antwoord in de comments. De eerste die het goed heeft wint een gratis jaarabonnement op Haagspraak.
Haagspraak 