Embedded journalism binnen Occupy

Quinn Norton bracht voor het magazine Wired maanden door in de tenten van Occupy en deed daar het afgelopen jaar in een reeks artikelen verslag van. In het enkele dagen geleden verschenen stuk ‘A Eulogy for #Occupy’ geeft zij een overzicht van haar ervaringen als ‘embedded journalist’ binnen de beweging.

Het is een doorleefd artikel, dat verhaalt van enthousiasme en berusting, communicatieproblemen tussen mensen van totaal verschillende afkomst, van bange en sadistische politiemensen, van alle problemen waar een mini-samenleving in haar opbouw mee te maken heeft.

General Assembly

Een prachtig voorbeeld is de ‘General Assembly’, het paradepaardje van de Occupy-beweging, geërfd van de Spaanse ‘Indignado’s’. Het artikel verhaalt hoe deze openbare vergaderingen aanvankelijk iedereen inspireerden: mensen die anders nooit gehoord werden kregen het woord en naar hun mening werd geluisterd.

En ook verhaalt het van het verworden van de General Assembly tot een tandenloze bijeenkomst, waarin de zelfkritiek van de beweging monddood werd gemaakt. Een bijeenkomst die ook niet de macht had om de besluiten die zij nam tot uitvoer te laten komen.

De cynische en de naïeve media

Het verhaalt van de media: de cynische massamedia die het gebeuren vanaf een afstandje aanschouwde en overwegend negatief reageerde. Het verhaalt van Occupy’s eigen media: onervaren als ze waren vielen de livestreamers in vele valkuilen. Willekeur werd voor objectiviteit aangezien, ‘egomaniakale reporters’ maakten neutrale verslaglegging onmogelijk door negatieve gebeurtenissen binnen de kampen te censureren.

En van haar eigen rol hierin: hoe ze zich van organisatiebijeenkomsten afsloot om neutraal te blijven en geen risico’s voor de demonstratie te creëren. Hoe ze zich als embedded reporter staande moest houden binnen een kamp: soms tegenover politiemannen met traangas en LED-lampen die fotograferen belemmerden, soms tegenover agressieve kampbewoners.

Hoe ze door haar verblijf in 14 kampen in de praktijk een soort van verbindingsofficier werd, die kennis en ervaring van occupiers elders in de States overbracht. En hoe ze uiteindelijk na de vele ontruimingen moe en gedesillusineerd raakte van de hele onderneming.

Een onbegrepen boodschap

Quinn Norton beschrijft de boodschap van Occupy, zoals deze in het algemeen was opgepikt door de massamedia: de aanklacht tegen de toenemende ongelijkheid in het economische systeem.

Maar zij beschrijft ook een andere boodschap van Occupy. Een boodschap die onbegrepen is gebleven. Omdat zij onwelkom was bij de heersende klasse en de samenleving als geheel haar niet wilde horen.

De Occupy-beweging was voor haar ‘een bericht uit de toekomst’, een bericht dat verhaalt van een falende samenleving. Een samenleving waarin mensen door sociale en economische instituties van elkaar vervreemd zijn geraakt en waarin hebzucht het grootste goed is geworden.

Zij vertelt over mensen die naar de kampen kwamen om anderen te helpen, eenvoudigweg omdat zij daar behoefte toe voelden. Zij vertelt van gemeenschapszin en identiteit, van zingeving en voldoening.

Occupy Sandy

Een mooi voorbeeld van hoe de Occupy-beweging af en toe ineens geweldig kon functioneren geeft zij met ‘Occupy Sandy’. Tijdens de Orkaan die de Oostkust van de VS eind oktober 2012 teisterde waren het niet de geïnstitutionaliseerde hulptroepen van FEMA of het Rode Kruis die altijd het eerst ter plekke waren. Vaak waren vrijwilligers van Occupy Sandy in de praktijk sneller en effectiever. En interessant voor de Nederlander: hoogstwaarschijnlijk een stuk goedkoper.

Quinn Norton’s ‘A Eulogy for #Occupy’ is hier te vinden: http://www.wired.com/opinion/2012/12/a-eulogy-for-occupy/