Amadeus

Foto: Roel Wijnants

De slopers zijn volop bezig om een reeks panden aan het het Spui te slopen om plaats te maken voor “AMADEUS”. Dit wordt een complex met een groot warenhuis en 76 appartementen. Een deel hievan wordt huur- en een deel koopwoningen.

Naamgever van dit complex is  Wolfgang Amadeus Mozart, die circa 250 jaar geleden als negenjarige op Spui 44 heeft gewoond.

Dit pand met de 5 bogen wordt voorzichtig gesloopt. De onderdelen worden opgeslagen voor een bepaalde periode. Mochten er plannen zijn om de onderdelen ergens voor te gebruiken, dan is er de mogelijkheid hiertoe. Als er geen plannen komen gaan de onderdelen gewoon in de commerciële verkoop.

Het project is geraamd op €65 miljoen, maar de ervaring leert dat daar tientallen miljoenen bijkomen.

Informatie over “Amadeus” op de website van de Gemeente Den Haag: http://www.denhaag.nl/home/bewoners/to/Amadeus.htm

Rock a Rail

Foto: Roel Wijnants

Dit jaar zal de Blanko Foundation er alles aan doen om een overweldigend snowboard festival te organiseren. (Inter)nationale pro riders ontmoeten elkaar voor de Protest Rock A Rail gesponsord door Monster Energy. Een groots opgezet snowboard event waarbij riders elkaar ontmoeten om te battlen op streetrails. De Grote Markt van Den Haag krijgt de eer dit geweldige evenement te hosten.
Bron: supermarkt Den Haag

http://www.supermarktdenhaag.nl/event/Rock-a-Rail

Het USADA-rapport: ik krijg er hoofdpijn van

Foto: Le Coq Sportif

Ik ben geboren in 1977, het jaar waarin Bernard Thévenet de Tour de France won. Ik herinner mij dat nog goed. Niet omdat ik er bij was toen het gebeurde, maar omdat ik als tiener lijstjes bijhield van tourwinnaars, in mijn hoofd.

Jaren later, als volgroeid wielerfanaat, had ik eens het genoegen een biertje te drinken met Hennie Kuiper. Hij was tweede geworden in 1977, op driekwart minuut van Thévenet. Van Kuiper leerde ik dat de Tour van 1977 een beetje vreemd was. Thévenet had namelijk dopinggebruik bekend, een half jaar na afloop van de Tour. Erbij kan worden vermeld dat hij eerder dat jaar al een voorwaardelijke schorsing had gehad wegens dopinggebruik in de Giro d’Italia.
Het was sowieso een vreemde editie, die Tour de France 1977. Vier andere wielercoryfeeën werden dat jaar betrapt: Joaquim Agostinho, Fernando Mendes, Luis Ocaña en onze eigen Joop Zoetemelk. Zij kregen ieder een voorwaardelijke schorsing en een tijdstraf van tien minuten in de wedstrijd. En u weet het, net zo goed als ik: Joop Zoetemelk is nog altijd een wielerheld in Nederland. Die paar keer dat hij positief is getest hebben we hem vergeven.

Nog zo’n vreemde editie van de Tour: die van 2001. Tot voor kort wisten wij allemaal dat deze wedstrijd gewonnen is door Lance Armstrong, een Texaan die kanker overwon en terugkwam als een van de grootste wielerhelden ooit. Sinds Lance afgelopen augustus de juridische strijd tegen anti-dopingagentschap USADA opgaf, is dit niet zo zeker meer. USADA, dat gisteren zijn schokkende rapport over dopinggebruik binnen Armstrongs ploeg uitbracht, wil hem zijn zeven Tourzeges ontnemen.
De nummer twee van die Tour de France 2001 is echter ook niet van onbesproken gedrag: Jan Ulrich. De Duitser gaf begin dit jaar zijn betrokkenheid bij het roemruchte dopingschandaal ‘Operación Puerto’ toe. Iets vergelijkbaars geldt voor Joseba Beloki, de nummer drie. Wie is er dan wel een waardig winnaar? Wie won de Tour van 2001? Wellicht de Russische klimgeit die dat jaar vierde werd: Andrei Kivilev. Posthuum, dat wel. Kivilev overleed in maart 2003 na een val in Parijs-Nice. Hij zal weinig plezier beleven aan deze overwinning.

De tijd waarin wij dopingzondaars vergaven ligt ver achter ons en dat zullen wij weten ook: van de afgelopen 12 edities van de Tour de France zijn zometeen in 9 gevallen de oorspronkelijke winnaars achteraf geschrapt. Dit is een ramp voor wielergekken zoals ik, mensen die lijstjes bijhouden. Zometeen weten wij nog uit ons hoofd dat Thévenet de Tour van 1977 won, maar die van een paar jaar geleden? Daar krijgen wij hoofdpijn van.

To Rome with Love

From Rome with Love

Woody Allen schept weer een bijna onnavolgbaar absurd beeld wat zowel boeiend als afstotend is. To Rome with Love vertelt het verhaal over de stad Rome en de mensen die zich daar dagelijks begeven. De toeristen die zich laten verleiden door mensen uit eigen land, de inwoners van de buitenwijken die zich graag binnen beduidend andere sociale klassen willen begeven. De onbekende man die uit het niets ineens beroemd wordt en niet weet hoe zich te gedragen, de enigszins viezige alwetende man die zich wonderbaarlijk genoeg ontpopt als geweten in lastige situaties en dan misschien wel de belangrijkste, de gepensioneerde die niet weet om te gaan met de vergankelijkheid van zijn leven.

Ik denk dat deze film over het ‘iets willen bereiken in je leven’ gaat en de omwentelingen en keuzes die dan vaak verleidelijk lastig kunnen zijn als je niet goed weet wie je bent. Meneer Allen zelf speelt zoals gewoonlijk de gestoorde professor.

Wat mij tegenviel van deze film is dat het af en toe even schrampt aan diepgang, maar vooral oerdriften tentoonspreidt. To Rome with Love is een typische Woody Alan film en ik ben er nog niet over uit of ik hem nou leuk vind of niet. Mijn vriendinnetje met wie ik de film bekeek wist het wel: zij vond hem geweldig.