Natte actie tegen Spuiforum

Afbeelding

Druilerige regen en het Spuiplein. Het hoort een beetje bij mekaar. Dinsdagochtend 30 oktober is met een bescheiden opkomst actie gevoerd tegen de ‘cultuursilo” (PVV-kretologie), het Spuiforum, het Kulturpalast (ballast?), dat hier zou moeten verschijnen, omdat Den Haag dan meer kans zou maken om culturele hoofdstad 2018 te worden.

Typisch Haagse Bluf, die knalhard word ontkracht door de bezuinigingen: het stoppen van muziekonderwijs (Koorenhuis) en het sluiten van bibliotheken. Om te tonen hoe het plan zich opdringt aan de omgeving, werd deze ochtend een belijning aangebracht, langs de toekomstige contouren van geplande bouwsel, inclusief champagne-balkon. Duidelijk werd dat er van het Spuiplein nauwelijks nog iets overblijft.

Architecten van werkgroep Dooievaar waren in de stromende regen zien op het Spuiplein. De groep was in de jaren ’70 zeer actief tegen plannen die de stad ernstige schade zouden kunnen toebrengen. Zo hebben ze met succes een tramlus dwars door de Koekamp weten tegen te houden. Inmiddels is ook een petitie gestart, die al door ruim 5.000 mensen is getekend.

Actrice Anna Drijver (links op de foto, HSP-raadslid Joris Wijsmuller rechts) is een van de velen die deze petitie tegen de bouw van dit staketsel heeft ondertekend. Beiden houden de ‘Over de Balk Award’ omhoog. Die reikt de Haagse Stadspartij (HSP) jaarlijks uit aan het meest geldverslindende project.

> Meer op Haags Allerlei en uiteraard op de site van de Haagse Stadspartij.

Rwandese oppositieleidster veroordeeld voor landverraad

Victoire Ingabire, een uit Nederland afkomstige Rwandese oppositieleidster, is vandaag veroordeeld tot 8 jaar cel. Zij zou geld hebben overgemaakt aan Hutu-rebellen van de FDLR (Forces Democratiques de Liberation du Rwanda)

Een tweede aanklacht, van de zes die tegen haar ingebracht waren, betreft het ‘bagatelliseren’ van de Rwandese genocide. Deze aanklacht is tegen haar ingebracht naar aanleiding van een speech uit 2010 waarin zij de vraag naar voren bracht waarom er geen Hutu-slachtoffers genoemd werden op een genocide-monument.

In een artikel in Hofstijl van juni berichtte ik reeds over deze zaak. Een quote uit dit artikel: “Een speech die zij bij terugkeer gaf, waarin zij aangaf dat bij de Rwandese genocide in 1994 niet enkel Tutsi’s, maar ook Hutu’s het leven hadden gelaten, viel slecht bij sommigen in  Rwanda. Ingabire was van mening dat ook anderen, die oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid gepleegd hadden, voor het gerecht dienden te verschijnen. Sommige critici van Ingabire zeiden dat zij etnische scheidingen tussen Rwandezen promootte met haar stelling dat op het benoemen van etnische groepen geen taboe moest heersen.”

Sinds april 2012 verscheen Ingabire niet langer op haar eigen proces en verbood zij ook haar advocaten haar nog langer te verdedigen. Een vonnis werd oorspronkelijk verwacht op 29 juni, maar is verscheidene malen uitgesteld.

Een voor Nederland interessant element in dit proces betreft een huiszoeking, die in opdracht van Rwandese authoriteiten kritiekloos werd uitgevoerd door de Nederlandse overheid: “In December 2010 werden Ingabires echtgenoot en haar achtjarige kind ruw van hun bed gelicht in hun woning in Zevenaar. Twaalf rechercheurs betraden de woning van het gezin voor een huiszoeking en namen onder andere de computer in beslag die Ingabires man gebruikte om in contact te blijven met de politieke medestanders van zijn vrouw in Rwanda. Deze actie vond plaats in opdracht van de Rwandese autoriteiten en leidde in de Nederlandse Tweede Kamer tot ophef: PvdA, SP en ChristenUnie vonden dat Nederland geen gehoor had moeten geven aan verzoeken van een regime dat mensenrechten schendt.”

Victoire Ingabire was genomineerd voor de Sakharovprijs voor Vrijheid van Meningsuiting van het Europees Parlement. Deze prijs werd onlangs uitgerijkt aan twee Iraanse dissidenten.

Ingabire’s man, zoon en enkele sympathisanten demonstreren wekelijks op het Plein in Den Haag, voor de ingang van de Tweede Kamer. Hier staan zij gewoonlijk tussen 10.00 en 15.00 uur. De vraag is of en zo ja hoe zij hun actie verder zullen doorzetten. Bij mijn laatste navraag enkele weken geleden gaf haar zoon aan trots te zijn op de nominatie van zijn moeder voor de Sakharovprijs.

Volgens haar Britse advocaat, Iain Edwards, die tijdens de rechtszaak betoogde dat het bewijs tegen haar gefabriceerd is, zal Victoire Ingabire in beroep gaan tegen de uitspraak.

 

Bronnen:

http://hofstijl.nl/2012/06/19/elke-week-op-het-plein-voor-rwanda/

http://www.guardian.co.uk/world/2012/oct/30/rwandan-opposition-leader-jailed-treason

The Perks of Being a Wallflower

The Perks of Being a Wallflower by Lies Baas

Hard snikkend zit er een dame naast mij tijdens deze coming of age film van de makers van Juno.
Jongen (gespeeld door een overtuigende Logan Lerman) met zwaar op de hand zijnde neigingen, gaat naar een nieuwe school na een inzinking. Alhoewel hij rekent op de eeuwige eenzaamheid op de nieuwe school wordt hij al snel vrienden met een grappige jongen en zijn stiefzus (leuke nieuwe rol voor Harry Potter’s Emma Watson).
Ze herkennen elkaar in het muurbloempjes-schap, ze zijn namelijk anders dan de gemiddelde andere kinderen. Allemaal hun eigen zware verhaal. Van eenzaamheid tot misbruik, van psychiatrische aandoeningen tot zoeken naar geluk. Niets menselijks blijkt ook hen vreemd.
Doordrenkt van alternatieve/punkachtige muziek en zoeken naar grenzen ontpoppen deze jongeren zich als goed na kunnen denkende jong volwassenen die ieder hun eigen weg moeten leren gaan.
De zin die mij het meeste raakte net zoals de hoofdrolspeler was: “People get what they think they desurve in love”…en gelukkig…hij krijgt aan het einde inderdaad wat hij verdient. Namelijk de vrijheid van onvoorwaardelijke liefde en vriendschap te kunnen ontvangen van zijn vrienden.
De cast is goed gekozen, de verhaallijn vereist inzicht en oplettendheid….prachtige film, niet bovenmatig verAmerikaniseerd, rauw, maar toch romantisch…een doordenkertje dus!

De dame naast mij had haar jas al aan voordat het einde inzette…ik vrees dat het daar nog uren onrustig was.

Herfstige Overpeinzingen

Herfst by Lies Baas

Wie zijn toch al die mensen die door de stad heen razen?

Wie zijn toch al die oude dames met hun boodschappenkarretjes, wat hebben zij gedaan in en met hun leven?

Wie zijn toch al die vrachtwagenchauffeurs die dubbel geparkeerd staan, is hun waar het waard beboet te worden?

Wie zijn al die mensen uit andere culturen, zouden zij zich buitenlander voelen?

Waar komen al die toeristen toch vandaan, waarom kozen zij ervoor onze stad te bezoeken? Wat weten zij wat wij niet weten, wat hebben zij gehoord over ons?

Zouden de bewoners van de volgepakte huizen nog weten waarom ze juist die plek hebben gekozen om te gaan wonen?

Wat is het verhaal achter al die invalidewagentjes, wie rijdt daar in en waarom?

Wat ziet dat hondje achter het raam iedere dag aan zich voorbij komen…
zou hij altijd op zijn qui-vive zijn als hij naar buiten kijkt?

Dikke regendruppels vallen op de straat, waar gaat al dat water heen als het de goot indruipt?

Al lopende door de stad komen al die vragen als gedachtenbubbeltjes naar boven. Spekgladde tegels en de nodige wind stuwen mij voort op mijn weg door die stad..het is echt herfst.

Jobs’ Superjacht Venus te Water gelaten in Aalsmeer

Job's superjacht Venus

Afgelopen week is in Aalsmeer postuum het superjacht van Steve Jobs te water gelaten bij de De Vries Werf van Koninklijke Feadship.

Je kan het mooi vinden of lelijk. Jobs heeft het samen met Philippe Starck ontworpen. Veel is gespeculeerd over het ontwerp en dat is tot nu toe goed geheim gehouden. Het stuurhuis dak in de vorm van een IPhone en het kajuit dak in de vorm van een IPad. Rechte steven en enorm brede en rechthoekige achtersteven.

Imacs voor de besturing van Venus
Voor de besturing wordt gebruik gemaakt van 7 Imacs.

Wat nu weer zo vreemd is dat het schip binnenkort op een vrachtschip zal worden geladen en naar de VS vervoerd in plaats dat het op eigen kiel de oversteek maakt…

Als bewoner van Den Haag en Nederlander ben ik er dan weer trots op dat Nederland zo’n vooraanstaande positie in neemt in de bouw van superjachten, ook al zijn het speeltjes van de 1%, de “Haves”. De 99% moet zich af en toe ook aan iets kunnen vergapen. Het aardige overigens van dit jacht is dat het sociale gebeuren zich op het voordek afspeelt en niet zolas gebruikelijkop het achterdek. Neem van mij aan dat je als je met je superjacht in St Tropez kont aan kont naar de kade ligt, het net lijkt of je met zijn allen op een overvolle camping zit met een hoop kabaal van alle generatoren op de koop toe en nog afgezien van de gapende blikken van de 99%, die de 1% natuurlijk wel weer prachtig vindt.

Bron en foto’s: Een bijzonder groot Nederlandstalig community blog dat volgens mij de primeur had: One More Thing.